B&B als Peeskamer

B&B als Peeskamer

Ja, lieve lezers, je maakt wat mee als B&B houderes. De B&B is niet alleen leuk voor zakenmensen en toeristen, bruidsparen en dagjesmensen. Het is ook ontdekt als een romantische plek voor stiekeme geliefden. Vreemdgangers tijdens kantooruren, de bankdirecteur met zijn vriendinnetje en het is zelfs als peeskamer ingezet door een jonge meid om haar klanten te ontvangen. Ik heb ze voorbij zien komen en dacht er het mijne van. 

Wat te denken van het volgende verzoek: “Wij willen graag om 12.00 inchecken. Is het bed met een groot matras of zijn het twee losse matrassen? Ontbijt is niet nodig.” Dit betekent: we komen een uurke of wat onze lusten botvieren en we zijn voor het avondeten weer vertrokken. Dit verzoek heb ik overigens beantwoord met: “Gezien uw aanvraag ga ik ervan uit dat het hier niet om een overnachting gaat. Ik wil u er graag op wijzen dat ik de kamer niet voor enkel overdag verhuur. Wij wonen hier met ons gezin met drie kinderen, die overdag geen rekening houden met gasten.” Ze heeft prompt geannuleerd. 

Ik snap het niet. Als je dan stiekem doet, doe dat dan in een anoniemere omgeving: een groot hotel liever. Je maakt jezelf hier behoorlijk chantabel, want ik onthou wie je bent, wat je kwam doen en misschien ken ik wel iemand uit je omgeving, je partner bijvoorbeeld. En ik heb geen beroepsgeheim.

Een keurige CEO van een bank kwam hier eens zakelijk overnachten en ik was uiteraard gevleid toen hij de volgende ochtend zei dat hij graag ook een keer met zijn vrouw wilde komen, want het was toch wel een heel leuke romantische plek. Dat vond ik aandoenlijk. Maar daar kwam ik toch een beetje van terug toen hij inderdaad een tijdje daarna weer boekte en op de stoep stond met een meisje van zeker 30 jaar jonger, dik in de make-up, minirok, palen van hakken en duidelijk niet zijn vrouw. Hij gedroeg zich ineens als een verliefde puber en zij bracht eigenlijk geen stom woord uit. Een aanfluiting vond ik het. Een afknapper ook. 

En toen kwam Marieke*. Marieke was een knappe meid, die voor twee had geboekt, maar alleen incheckte. Juist op die dag had ik mijn schoonmoeder even laten open doen omdat ik met de honden uit moest. Dus toen ik even later op de deur klopte om kennis te maken was ik verbaasd dat er niet werd open gedaan. Wel hoorde ik geritsel van de lakens en gedoe in de badkamer. Raar. Zijn er nu dan ineens wel twee mensen binnen? En heeft ze dan zelf iemand binnen gelaten? Ik bedacht dat ik later nog weleens zou proberen. Maar in de avond was er niemand.

Pas veel later kwam ze ‘thuis’ , ze was afgezet door iemand met een auto, en ze leek behoorlijk aangeschoten. Ik stelde me voor en ik vroeg of ze alleen was, in verband met het ontbijt de volgende ochtend. “Nee hoor”, zei ze “er komt zo nog iemand”. Raar. Je noemt je partner of vriend of wat dan ook toch niet “iemand”. Even later kwam er een man met een koffertje binnen. Ik keek het maar met lede ogen aan. Volgende ochtend: madam verscheen alleen aan het ontbijt. Er was flink gerookt in de kamer, maar dat ontkende ze. Ze betaalde cash en vertrok met achterlating van een enorme puinhoop. Een overstroomde douche, sigarettenpeuken en lege wijnflessen in de tuin achter het raam. Die middag kwamen mijn oude overbuurtjes me tegemoet lopen op straat. Wat ze nou toch hadden meegemaakt: er was een live pornoshow opgevoerd in onze kamer. “Het ging de hele avond door en ze deden alles met de gordijnen wagenwijd open en het licht aan.”

Oh dear Marieke, wat onfatsoenlijk is dat nou. Je begrijpt, een volgende boeking onder jouw naam zal ik moeten weigeren, dat kan tegenwoordig, onder de knop “rapporteer wangedrag van gast”, van Booking,com. 

Toch heb ik even een lucratieve gedachte gehad. Als ik mijn B&B aanmeld bij een website als “Secretrooms”  kan ik zowel overdag als ’s avonds de kamer verhuren. Dubbel inkomen! Het is namelijk niet altijd stom. Ik heb ook eens een heel leuk stel gehad dat overdag superverliefd incheckte, en eind van de middag met achterlating van een briefje en veel te veel geld weer vetrokken was. Ze moesten zogenaamd halsoverkop weg. Ik heb ze een sms gestuurd. Dat ik al wel zo’n vermoeden had dat ze niet bleven overnachten maar dat ze toch echt teveel betaald hadden. Dat ik de volgende keer wel een flesje champagne voor ze zou klaar zetten. Dat werd gelukkig hoog gewaardeerd, want ja, ze waren inderdaad elkaars liefde van hun leven, maar het lag gecompliceerd. 

Laat ik het voor mezelf maar simpel houden: geen geheim kamertje. Creatievelingen zullen er altijd blijven komen. Zo maak ik ook eens wat mee en zonder hen had ik dan dit stukje weer niet kunnen schrijven. 

*Marieke heette eigenlijk niet Marieke. 

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

De Vecht, de brug en de mensen

De Vecht, de brug en de mensen

Het is een prachtige zondag, warm, alleen maar zon, en dan zitten wij natuurlijk op onze veranda. Dat doen we eigenlijk al met Pasen, als het even kan, maar in juli zeker. Het voordeel van een veranda is namelijk dat je altijd buiten kunt eten, ook als het regent of als er onweer voorspeld is. En op een vrije zondag, waarop heel Nederland de wandelschoenen of de boot of de fiets of de motor of de oldtimer van stal haalt, is het in ons dorp behoorlijk levendig. Je kunt hier eigenlijk een dag lang zitten en er speelt zich een hele voorstelling af met vele hoogte- en dieptepunten. Vanmiddag was het weer zover. Met een fleske wijn, een bakje nootjes en een gekruide worst installeren wij ons met de rug naar de muur zodat we allebei uitzicht hebben op de straat, de Vecht en de dorpsbrug. 

De eerste grap is al dat onze straat opengebroken is en dat mensen dat pas op het laatste moment zien. “Hooooo!” schreeuwt elk groepje wielrenners naar de rest van het peloton om vervolgens verder te ploegen door het zand. Recreatiefietsers stoppen, aanschouwen de opengebroken straat, en gaan in discussie. Ze hadden namelijk veel eerder al wel borden zien staan, maar ja, dan moest je wel omfietsen en dat doet toch niemand. Stappen we af en lopen we een eind of nemen we de route over de brug? En hoe komen we dan weer bij de Vecht?  

Dan hebben we de lopende bezoekers. Die parkeren hun auto meestal ergens in de buurt en komen lopend over de brug en blijven daar steevast een tijdje staan. Van het uitzicht genieten, foto’s maken. Ook al ligt er een hele file boten voor die brug te wachten, ze blijven zwaaien en selfies maken, en het komt vaak niet in ze op dat de brug misschien even open moet om al die boten door te laten. 

Op dat moment raakt de brugwachter geïrriteerd. Hij neemt dit alles waar via een camera in zijn hokje in Maarssen, en het is een drukke dag, dus die mensen moeten daar weg. “Hallo, wilt u de brug verlaten, de brug gaat NU open”, klinkt het keihard door de speaker. De bezoekers schrikken zich het apelazarus  en vragen zich af waar dit bevel vandaan komt en hoe die stem gezien kan hebben dat ze op de brug stonden. Grappig! Nog leuker als ze voor een bruiloft komen (er wordt wat af getrouwd hier) en ze in hun mooiste jurk en hooggehakt zo snel mogelijk die brug af willen. 

Vandaag werd in een kwartier tijd tot drie keer toe alles genegeerd wat de brugwachter aan het doen was. Eerst gaat er een lamp knipperen, tegelijkertijd gaat er een bel rinkelen en dan komen de slagbomen naar beneden. Maar niemand reageerde. En zo stond er een fietser met twee fietsen op de brug ingesloten tussen de slagbomen. Deed de brugwachter ze weer open om die man te bevrijden. Reed vervolgens al het verkeer er weer gewoon door. Konden ze eindelijk weer dicht zat er een oldtimer onder de slagboom, bijna gehalveerd. Weer open, oldtimer met de schrik vrij, weer een poging en toen werd er een oudere dame bijna geguillotineerd. Wij zaten bijna schreeuwend op de veranda te wijzen op de dalende slagboom. Goddogoddogod dat ging nog maar net goed. 

Niet lang daarna zagen wij een fervent baantjestrekker onze kant op zwemmen. Best een risico op een druk bevaren rivier, maar gelukkig mag je hier maar 5 km per uur. Maar toen naderde er een speedboot in volle vaart. Iemand met haast? Teveel gedronken? Of gewoon geen benul? We stonden alweer recht overeind om die mafkees in die speedboot en die zwemmer te waarschuwen. De zwemmer had zich goddank naar de kant gehaast en stopte gelijk met zijn avontuur. Lopend droop hij af. 

Dan hebben we aan de overkant van het water een lieflijk parkje met een theehuis erin waar zowel bruidsparen zich laten fotograferen, waar passanten gaan picknicken of waar jeugdigen onder de 18 samenkomen omdat die nergens anders terecht kunnen. Vanmiddag zaten daar drie gehoofddoekte vrouwen, met allerlei proviand. Het zag er gezellig uit en het klonk nog gezelliger naarmate de zon daalde, want elke boot die toen nog langskwam werd met een hoop gegil onthaald. Toen er een jongen in de sloep van zijn vader (het is natuurlijk nooit zijn eigen sloep) zijn broek liet zakken was het gegil tot op de Dom te horen waarschijnlijk. Daarna werd het stil in Oud-Zuilen, en vroegen wij ons af of we dit niet verschrikkelijk gaan missen. Ja. We gaan dit zeker missen. Maar we zullen tegelijkertijd met een hoop plezier terugdenken aan wat zich hier al die jaren heeft afgespeeld. 

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Thriller

Thriller

Ik riep nou wel de laatste keer dat ons avontuur niet geschikt is voor “Ik Vertrek”, wegens te weinig kommer en kwel en instort gevaar. Toch denk ik dat ons afgelopen bezoek in mei best aardige televisie had opgeleverd. Alleen al omdat het er zeek van de regen. Dat zie je vaak: denken die Hollanders het moeras te ontvluchten, komen ze ergens in Zuid-Europa alsnog in een soort moesson terecht. Gniffel gniffel, denken die thuisblijvers dan; zie  je wel, het is daar helemaal niet zonniger dan hier. Nou dat klopte in dit geval, de weerberichten van Oud-Zuilen en die van Limogne-en-Quercy leken wel wekenlang per ongeluk verwisseld: in Nederland steeds prachtig, droog en zonnig, en daar RUK. En zo stonden wij dus met een aantal paraplu’s ons zwembad uit te meten in een zompig veld, wat sowieso al een sneue klus is want een normaal zwembad lijkt op zo’n immens terrein al gauw een knullig pierenbadje.

Maar waar de camera’s echt ontbraken was ons bezoek aan de buren. Een boerderij verderop. Daar wonen vier generaties boer met schapen en koeien en om bij te verdienen wat haardhout. Het gehucht was eigenlijk hetzelfde als dat van ons maar dan duidelijk eentje waar nog serieus geboerd wordt: overal machines, troepjes, werkspullen, niks aangeharkt, geen tuintje, gewoon een erf. Ze moesten allemaal hun werk onderbreken voor ons bezoek en ik hoopte maar dat ons meegebrachte potje jam van de pruimen uit onze Oud-Zuilense tuin dat een beetje goed kon maken. En toen werden we de woonkamer in geloodst; althans, ik denk dat het de woonkamer was. Er stonden in elk geval genoeg stoelen. Verder alleen een tafel en een kachel. De cider werd opengetrokken en een pak cakejes ging rond.

Gelukkig waren ze met veel, er vielen goddank geen ongemakkelijke stiltes, en toen die na een tijdje wel dreigde te vallen kwam er ineens een boel herrie van buiten. Daar kwam de hele schaapskudde voorbij gerend en ik greep mijn kans om te ontsnappen aan het kringgesprek: “Dat wil ik graag zien!” De schapen werden van de schuur naar het land geleid en ik kreeg ineens twee piepkleine lammetjes in mijn armen gedrukt: “draag die maar even mee”. Ze waren net een dag oud. Ik denk dat ik wel een blij hoofd had op dat moment. Verder liepen er tientallen kippen- en ganzenkuikens rond en werd mijn hand nog afgelebberd door een kalfje en toen was het tijd om weer op te stappen. Had ik me daar nou zo zenuwachtig over gemaakt? Super aardige mensen en heerlijk veel afleiding van allemaal leuke beesten.

Verder liep ons werkbezoek op rolletjes: er was een bezoek aan de Office du Tourisme van de Lot, en nog eentje aan die van Gites de France, en we gingen naar de notaris en na het zetten van honderd parafen en handtekeningen is Pech Blanc bijna van ons! Een klein thriller momentje hadden we nog toen we vlak daarna erachter kwamen dat het zwembad helemaal niet gebouwd mag worden op het veld waar we hem uitgemeten hadden. Met wat tragische muziek eronder en een close-up van mijn paniekogen was dat toch ook top TV geweest. Gelukkig hebben we nog een hectare waar het wel mag, maar dat hoeven de kijkers niet te weten.

De echte thriller is nu aan de gang: met een Frans koopcontract op zak wachten op de verkoop van ons Nederlandse huis. Alle huizen in de buurt gaan als warme broodjes over de toonbank, maar dat van ons lijkt wel geboycot. Terwijl, lieve mensen, dit huis dan wel aan de prijs is, maar ALS je iets unieks kunt betalen: Middenin de Randstad en op fietsafstand van de Utrechtse Dom, zonder het lawaai en de parkeeroverlast van een stad, aan de Vecht notabene, met een ligplaats voor de deur, in een lekker gemeleerd dorp, naast de dorpsbrug waar altijd wel wat gebeurt, met prachtige hoge plafonds en ramen, open haarden, marmer, parketvloeren, en dan die veranda, waar je zelfs kunt BBQ’en als het regent, ja mensen, zoveel woongenot is niet in meters of euro’s uit te drukken. Maar je moet gewoon even komen kijken. Zeker nu het in Nederland altijd zulk prachtig weer is!

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Het Perfecte Bed

Het Perfecte Bed

Dit is een heel spannend jaar voor ons, maar vooralsnog leven we in een soort vacuüm, een stilte voor de storm. Zolang het huis nog niet verkocht is kunnen we niks; niet de B&B kopen in Frankrijk die we zo graag overnemen, niks zoeken voor de tussentijd in Nederland, niks regelen. Het is wachten en plannetjes maken. Ook leuk hoor, maar mijn handen jeuken om concrete stappen te zetten.

We moeten daar bijvoorbeeld vijf B&B kamers opnieuw inrichten, waarbij de bedden natuurlijk het belangrijkst zijn. En de grootste uitgave. Dus het moet meteen goed zijn, want vijf bedden vervangen na slechte recensies is natuurlijk een ‘“cauchemar” (= nachtmerrie, ik leer Frans) van jewelste als verse ondernemer over de grens. Gelukkig heb ik inmiddels in tien jaar tijd zo’n vierduizend gasten over de vloer gehad hier, en nooit klachten gehad. Iemand schreef zelfs in een recensie: “Het bed was zo lekker dat mijn vrouw het mee naar huis wilde nemen.” Het is een boxspring met een pocketvering matras en daarop nog een topdek matras. De onderste matras is behoorlijk stevig, en die “topper” zorgt dan voor wat zachtheid.

Toch was er eens een gast die er niet over te spreken was. Hij had het bloedheet in bed en hij was er van overtuigd dat dat door dat topdek matras kwam. “Dat ventileert niet, dat ding moet er af”. Ik heb dat gedaan en toen sliep hij als een roos.

Dat het stevige matrassen moeten zijn, dat is me wel duidelijk. Als je jong bent kom je nog wel weg met een zacht matrasje, maar ik heb aan den lijve ondervonden hoe het fout gaat als je daar te lang op blijft slapen. Ons riante, peperdure bed -van twee bij twee- vonden we aan het begin van ons huwelijk heerlijk, met z’n “softe” matrassen. Maar later ontdekten we dat dit helemaal niet goed meer voor ons was. Nekpijn, koppijn middenin de nacht, rugpijn, allemaal ellende, die als sneeuw voor de zon verdween toen we drie weken op een keihard bedje op een Franse camping doorbrachten.

Gelijk daarna hebben we twee perfecte matrassen aangeschaft met het label “firm”. We zijn bijna 50 plus en daar moeten we maar mee dealen. “Firm” viel trouwens een beetje tegen de eerste nachten, dat voelde echt knetterhard, maar nu is het zalig. En zo’n topdek matras hadden we vroeger ook, maar is nu nergens meer voor nodig.

Aangezien onze gasten in Frankrijk straks waarschijnlijk ook van middelbare leeftijd zijn, weten we wat ons te doen staat. Maar ja, nog even wachten.

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Op Losse Schroeven

Op Losse Schroeven

Ik kom nu regelmatig mensen tegen die hebben gelezen of gehoord dat we naar Frankrijk willen en die verbaasd zeggen “Hee ben je er nog? Ik dacht dat jullie gingen verhuizen?”

Maar zo’n plan vergt voorbereiding, mensen. Je kunt niet van de ene op de andere dag weggaan als je hier een gezin hebt met nog drie inwonende zonen, twee honden en een kat, een hypotheek, een eigen bedrijf, een B&B met gasten die al een half jaar vooruit geboekt hebben en familieleden en vrienden die nog aan het idee moeten wennen. Dus het is een plan dat over een lange tijd is uitgesmeerd. Daar hou ik niet zo van,  maar het is niet anders. Als er maar stapje voor stapje actie is, dan hou ik het wel vol.

De eerste stappen zijn gezet: de makelaar is ingeschakeld en de foto’s zijn gemaakt. “Wat wonen jullie hier schitterend”, zei de fotograaf.. “Ja, hou maar op”, riep ik meteen. Er zijn drone opnames gemaakt. Plattegronden zijn ingemeten en getekend. “Wat een uniek en prachtig huis is dit”, zei de tekenaar… Sja. Ik wil het allemaal niet horen, want straks krijg ik nog spijt. Ons droomhuis staat te koop. Het huis waarvan we twaalf jaar geleden dachten dat we er nooit meer weg zouden willen.

Dat is dus het plan: zodra ons huis verkocht is kopen we het huis in Frankrijk. Dan gaan we er een zwembad aan laten leggen en hopen we in de zomer van 2019 onze eerste gasten te ontvangen. Intussen moeten we hier rond Utrecht ook nog een huis zoeken waar we met de jongens kunnen wonen als we in Nederland verblijven, wat we de komende drie jaar nog veelvuldig zullen doen, buiten het hoogseizoen. De jongens zijn namelijk nog bezig met school en studie. Ergens tussen de bedrijven door moeten we natuurlijk nog allerlei dingen in Frankrijk regelen (ik wil nog niet precies weten wát allemaal), Theo moet zijn eigen zaak draaiende houden en ik zal een nieuwe website en het reserveringssysteem maken.

Omdat we nu niet veel meer kunnen doen dan afwachten, ben ik maar vast in gedachten een zwembad in Frankrijk aan het aanleggen, de kamers aan het inrichten, de auto aan het inruilen en af en toe doe ik een heuse aankoop. Ik vond dat ik een aanbieding van beddengoed niet kon laten liggen, ik heb gewoon tien dekbedovertrekken gekocht. Die staan nu in een doos ergens in een hoekje want ik ga ze waarschijnlijk pas in de zomer van 2019 gebruiken. Ontzettend onhandig eigenlijk want er moeten juist spullen weg. Dit grote huis staat al veel te vol.

Maar onze eettafel, die we daar niet meer nodig hebben, want er zijn al eettafels, die kan ik wel weg doen, maar ik kan hem daar ook onder de overkapping zetten zodat we buiten kunnen eten. En guess what; ik heb exact dezelfde tafel op marktplaats gevonden, voor een prikkie. Die gaan we zondag ophalen en opslaan, en dan hebben we straks een tafel van vier en een halve meter met ruimte voor 14 mensen. Ohhhh, wat heb ik er zin in!!

Wat ook ontzettend leuk is, is zwembaden bekijken. Op Pinterest, Instagram en op websites van zwembadbouwers. Ik heb zelfs al in het Frans een offerte voor een “piscine à débordement”, oftewel een infinity pool liggen. Maar het is maar goed dat we ruim in onze tijd zitten, want dat idee heb ik inmiddels bijgesteld naar iets wat meer bij een eenvoudige boerenhoeve past. Soms vraag ik me af of we ooit zelf de tijd zullen hebben om er in te zwemmen, het is voornamelijk voor de gasten, maar hoe heerlijk zou het zijn; even pauze en dan in je eigen zwembad kunnen plonsen?

Kijk, zo kom ik de dagen wel door. Ik laat uiteraard de financiële  en fiscale (=saaie) zaken aan Theo over. Het is een raar gevoel, we hebben alles op losse schroeven gezet, dat is wel spannend. Het voelt alsof we al half in Frankrijk wonen, maar er kan best nog van alles misgaan of tussen komen. En toch: no guts no glory, en we hebben er eigenlijk alle vertrouwen in.

Nieuwsgierig waar we naar toe gaan? Zie PechBlanc.com. Overigens is B&B Klein Zuylenburg nog gewoon te boeken, per maand vooruit.

TO BE CONTINUED

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Geen kijkcijferhit

Geen kijkcijferhit

Nu we onze plannen zo her en der bekendmaken reageren veel mensen met de opmerking “Oh, dan komen jullie zeker ook in “Ik Vertrek!” Daarop roep ik steevast dat wij waarschijnlijk niet interessant genoeg zijn, want we zijn prima voorbereid, we spreken de taal en bovendien gaan we geen bouwval kopen. Leed wil men zien in “Ik Vertrek”. Leed van niet te halen deadlines, van gasten die al op de stoep staan als de wc’s nog niet eens zijn geïnstalleerd, van lekkages, bureaucratie, echtelijke ruzie’s en bange kinderen, hoewel ik dat laatste altijd echt zielig vind. Een aflevering zonder leed is geen kijkcijferhit. En als het leed niet direct te vinden is dan wordt het wel gefingeerd in de montage en de voice-over. Maar wij gaan er dus van uit dat alles van een leien dakje gaat als wij vertrekken.

Wellicht vertoont het huis dat we kopen toch boktorren, kapotte septic tanks en verrotte fundering, of is de aanleg van een zwembad helemaal niet in een handomdraai klaar. Maar vooralsnog zie ik daar geen beren op de weg.

Wellicht dat er ergernis ontstaat doordat je in Frankrijk niet alles online kunt regelen en men zich minder goed aan afspraken schijnt te houden. Geduld heb ik niet, inefficiëntie irriteert ons mateloos, en onbetrouwbaarheid trekken we erg slecht. Maar we worden daar waarschijnlijk zo ontspannen dat niks ons meer deert.

Wellicht wordt onze table d’hôtes wel een désastre, want we kunnen allebei best eten klaarmaken, maar van gastronomie is weinig sprake en koken voor groepen, daar hebben we helemaal geen ervaring mee. Maar à la, aan een BBQ kun je weinig verpesten en is wel zo gezellig toch?

Wellicht dat we gierende ruzies krijgen omdat we niet gewend zijn elke dag op elkaars lip te zitten. En omdat Theo denkt dat dit leuk werk is, maar dat bedden en kamers verschonen niet zo super interessant is. En dat ik gestresst ben omdat mijn B&B’tje hier een leuke bijverdienste is, maar daar ineens het hoofdinkomen moet genereren. Maar ik denk dat we ons wel zullen inhouden als er camera’s draaien.

Waar ik banger voor ben is het onderhoud van drie hectare grond. Zonder tractor met maaier ben je goed de klos en onze kennis van tuinonderhoud is in feite nihil. We doen maar wat en meestal te laat. Er is bij ons eigenlijk geen sprake van onderhoud. Het is meer in paniek de boel proberen in te tomen. Ons huis hier vinden we perfect omdat we een prachtig en ver groen uitzicht hebben, maar de tuin is in verhouding niet zo groot. Toch kost het ons nu al heel veel moeite en ergernis om de boel een beetje toonbaar te krijgen. Willen we eindelijk eens een keer aan de waterkant van de zon genieten, dan valt ons oog op hele strengen onkruid die zich door de hortensia’s gekronkeld hebben. Onkruid, ik word daar doodmoe van. Tevens van bladluizen die in de heg nestelen zodra er blaadjes in komen, schimmels die zich in de buxus vreten, slakken die planten kaal knagen, pruimenbomen die geen pruimen leveren, kersenbomen waarin ik te laat, en dus slechts verpieterde, kersen ontdek en ga zo maar door. Ik dacht altijd dat planten alleen water en zon nodig hadden, maar een flinke dosis chemicaliën is ook best nuttig. En snoeien! Dat moet ook! En elke plant moet op een andere manier gesnoeid anders gaat alles mis. Anders wordt -ie onvruchtbaar, of ziek, of lelijk of zoiets. Kortom, een tuin dwingt je tot actie, actie met grote regelmaat.

Het kan dus zijn dat de redactie van “Ik Vertrek” hilarische taferelen verwacht in ons Franse oerwoud, waar Theo een stroeve maaitractor in een greppel parkeert en waar ik zonder enig systeem noch kennis van zaken een moestuin probeer aan te leggen. Maar ik denk persoonlijk dat het te weinig spektakel oplevert. Te weinig leed vooral. Luxeproblemen, dat wel, maar die zijn saai, zeker geen kijkcijferhit.

PS: Zoiets als dit wordt het denk ik, Koefnoen: https://youtu.be/Da9Qa-LnAAA

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Franse B&B gezocht (deel 2)

Franse B&B gezocht (deel 2)

Ik heb een hoop updates te delen, want er gebeurt hier van alles, maar laat ik het vandaag houden bij onze zoektocht naar een Franse B&B. Ons “Ik Vertrek” verhaal. Onze toekomstplannen. Spannend genoeg lijkt me. Het eerste verslag was ergens in september en toen begonnen we net met onze cursus Frans.

Inmiddels zijn we al wat stappen verder, en begint er zelfs lichte paniek toe te slaan. We zijn namelijk in Frankrijk geweest met Pasen, hebben er rondgereden en drie B&B’s van Nederlanders bezocht. Nummer drie, de laatste van het tripje, daar liggen we nu wakker van. Dat was niet de bedoeling! Het was een oriënterend tripje, we zouden alleen het landschap en de omgeving op ons in laten werken. We zouden pas over een jaar of drie echt gaan zoeken. We wilden nu vooral graag informatie van Nederlanders die dezelfde stap ooit gedaan hadden, maar dat we een beetje verliefd zouden worden lag nog helemaal niet in de planning. Natuurlijk staat -ie ook nog te koop. Dat was misschien op voorhand niet zo slim. We hadden ook alleen B&B’s kunnen bezoeken waarvan de eigenaren niet het plan hadden om te stoppen. Dan hadden we dezelfde informatie gekregen en waren we hooguit een beetje jaloers geworden. Maar nu lag daar ineens een levensgrote kans.

Kwam het omdat de zon die dag ineens was doorgebroken en de temperatuur met tien graden omhoog schoot? Was het die rivier die ons een ‘thuis’ gevoel gaf? Of was het puur de plek, op die heuvel, in dat gehucht? Zodra we er het erf betraden daalde er een soort helende rust op ons neer en we waren er de volgende dag niet weg te slaan. Pas onderweg naar het vliegveld beseften we dat we veel te lang waren blijven hangen. We scheurden als een debiel over de Franse plattelandsweggetjes om op tijd het vliegtuig terug te halen. Theo beduusd omdat zoiets hem nooit overkomt: te laat vertrekken voor een vlucht. En ik in de war maar vooral geconcentreerd voor me kijkend om naar niet te gaan spugen. Terwijl we juist de snelweg hadden vermeden om ook de Dordogne nog even rustig op ons te laten inwerken.

Ons nieuwe droomhuisje lig dus niet in de Auvergne, waar je zo mooi kunt paragliden en skiën, maar in een raar natuurgebied aan de Lot rivier. Waar vroeger wijn werd verbouwd maar waar nu alleen nog eiken willen groeien. Waar de bergen niet zo hoog zijn als we wensten, maar waar we wel de mooiste sterrenhemel ever zagen. Waar je alleen vogeltjes hoort fluiten en waar je heel ver kunt kijken over land dat er allemaal bij hoort. Waar je lekker kunt eten in het “mooiste dorp van Frankrijk”. En waar de huidige sympathieke eigenaren onze nieuwe buren zullen worden. Als… als…

Nu zitten we met de gebakken peren. Wat we destijds voor Klein Zuylenburg voelden, dat hebben we nu weer. We kunnen het niet uit ons hoofd zetten. Het is namelijk een B&B die gewoon af is, en klopt, en leuk en prachtig is gerenoveerd maar nog nét niet helemaal af zoals wij het zouden willen. Daar slaat de fantasie van op hol. Als we dit doorzetten dan gaat het hele “Ik Vertrek” plan er toch iets anders uitzien dan aanvankelijk de bedoeling was.

Waarom wilden we dit ook alweer? Worden we daar dan gelukkiger dan hier? Welnee. Is het gras daar groener? Zeker niet, niks sappiger dan een Hollands grasveldje. Zijn we zo gestresst in Nederland dat we daar rust hopen te vinden? Absoluut niet, hoewel we die totale stilte wel erg lekker vinden. Het is gewoon een nieuw avontuur, een andere fase, een enorme uitdaging, net zoals het grootbrengen van de kinderen dat is geweest. Een plan waar we nieuwe energie van krijgen omdat het veel spannender is dan te blijven zitten waar we zitten en te doen wat we al jaren doen. En we denken dat we er goed in zullen zijn.
Wordt vervolgd.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Met hoogtevrees de lucht in

Met hoogtevrees de lucht in

In dit gezin zijn twee mannen die nodig om de zoveel tijd de lucht in moeten. Ze doen namelijk aan paragliden. Dat is mijn man en zoon nummer twee. De eerste had vroeger eigenlijk piloot willen worden, kreeg daarna zin in parachutespringen, maar omdat ik dat nadrukkelijk verbood bedacht hij iets “veiligers”: paragliden. Zoon twee had ooit op skivakantie een duovlucht gemaakt en was daarna totaal begeesterd. Hij wachtte geduldig tot hij de toegestane leeftijd van 14 jaar had en toen mocht hij naar Frankrijk voor zijn eerste lessen. Dan denk je dat zo’n kind een week lang op een hellinkje oefent, maar nee, na een middag klooien met het scherm rennen ze een berg af en hangen ze meteen tientallen meters boven de grond.

Ik zelf hou liever beide benen op aarde. Van duiken krijg ik het Spaans benauwd en ik krijg weke benen als ik op grote hoogte sta. In films hebben ze tegenwoordig ook leuke shots van mensen die in ravijnen kieperen of uit flatgebouwen springen waar de camera dan overheen zwiept. Dat gevoel dat ik dan in mijn benen krijg is niet te omschrijven. En dan zit ik gewoon op de bank, he. Ik riep dus ook stellig dat ik nooit, never aan een parachute zou gaan hangen.

We gingen echter weer de Alpen in voor een ‘vliegvakantie’. Ik stelde me in op een week wandelen met de honden, maar zoon twee stond er op dat ik ook een keer de lucht in zou gaan. En ineens vond ik dat ik dat moest doen. Had ik per slot van rekening niet een daredevil moeder gehad? Eentje die op haar vijftigste een bungee-jump in de diepste canyon van Nieuw Zeeland waagde? Omdat ze wilde weten hoe het voelt als je denkt dat je te pletter slaat? Een vrouw die haar vliegbrevet haalde en tijdens een internationaal proef vluchtje op de gletsjer van de Matterhorn landde, onbedoeld uiteraard maar zonder een schrammetje? En dan piep ik omdat iemand mij vraagt, notabene met een instructeur, aan een scherm te hangen? Zijn de dingen waar je eigenlijk een beetje bang voor bent niet juist te gek om te ervaren?

Dus ik ging mee de berg op. Met een rare kriebel in mijn buik. De hele groep paragliders die mee was startte eerst. En dat zag er eigenlijk helemaal niet zo griezelig uit. Je valt namelijk niet, je rent vooruit op een vlak stuk berg en je wordt al rennend door de wind opgetild. Ik werd in mijn tuigje gehesen en aan de instructeur vast gehaakt en toen moest ik ook rennen. Tot mijn voeten de grond niet meer raakten. Ik hing! Ik vloog! Toen de berg ook onder mij verdween en de grond ineens honderden meters lager was schrok ik wel even, maar weke benen kreeg ik er niet van. Het idee dat ik slechts aan een paar touwtjes en een lapje stof hing moest ik wel van me afzetten. Ik heb gretig om me heen gekeken naar het prachtige landschap en de lapjes grond, herkenningspunten gezocht, me verwonderd en genoten. Het duurde eigenlijk veel te kort. Binnen tien minuten stonden we weer op de grond.

Nu weet ik dus hoe het voelt, vliegen als een vogel. Nu snap ik ook wel waarom man en zoon dit zo leuk vinden. Maar zelf zo’n scherm besturen en steeds van een andere berg af in andere weersomstandigheden, van nog grotere hoogten en boven de zee? Neuh, laat maar, dit was genoeg. I did it en daar ben ik al best trots op.

Follow my blog with Bloglovin

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Lekker makkelijk annuleren

Lekker makkelijk annuleren

Als je een hotelkamer boekt van maandag tot woensdag dan kan de hoteleigenaar er van uitgaan dat de kamer maandag tegen de middag of avond bezet is en woensdag na een uur of 11 weer vrij komt. Zou je zeggen. Maar die vlieger gaat allang niet meer op.

Reserveringen, ver vooruit, meerdere dagen of maar een nachtje worden met hetzelfde gemak weer geannuleerd. Ik ben gestopt om daar lang over in te zitten want even zo vaak worden die dagen weer geboekt door anderen.

Deze aankomende zaterdag 18 februari breekt alle records wat betreft boekingen en annuleringen. Ik heb maar één B&B kamer, en die is best gewild, vooral op zaterdag, maar dat hij op een bepaalde datum zes keer geboekt wordt, dat is een unicum. Het ging denk ik ongeveer zo:

Op 27 oktober 2016 bedacht de Roemeense meneer Merla dat het tijd werd voor een oppepper in de relatie. Wellicht is Valentijn ook tot Roemenië doorgedrongen en bedacht Merla dat de dinsdag wel een erg ongezellige dag was om dat te vieren en dat zaterdag de 18e beter uit kwam. En weet je wat, we doen de vrijdag er ook bij, dus hij surfte rond op Booking.Com en kwam een alleraardigst B&B’tje tegen in een pittoreske omgeving midden in Nederland. Romantischer kon het niet. Geboekt dus! Maar die avond kreeg Merla knetterende ruzie met zijn eega want die had hele andere plannen voor Valentijn. Merla dacht: Ho eens even, wij gaan helemaal nergens iets vieren op deze manier, ik ben er helemaal klaar mee, en Merla cancelde de boeking.

Op 5 november 2016 had ene Maike uit Duitsland een tof plan. We zullen nooit weten wat ze precies in de pen had maar bij haar boeking vermeldde ze dat ze om 11.00 op zaterdag wilde inchecken en om 15.00 op zondag pas wilde uitchecken. Feitelijk zou ik de gasten van vrijdagavond dan zo vroeg mogelijk de deur uit moeten werken om de kamer op tijd klaar te hebben voor mevrouw Maike. Dat was wel een ernstig geval van grenzen oprekken en ik ging daar als doorgewinterde B&B houder niet mee akkoord. Dat gaat bij Booking.Com gelukkig heel makkelijk: je geeft gewoon aan dat dat helaas niet mogelijk is. Diezelfde dag annuleerde mevrouw haar reservering.

De kamer was weer vrijgegeven, tot 10 november. Toen was Kristov uit Polen erg geïnteresseerd in een verblijf met zijn vrouw in onze herberg. Zou het een feestweekend zijn in het Oostblok? Ik heb eerlijk waar nog nooit eerder Roemeense of Poolse gasten gehad. Maar Kristov was lange tijd in zijn nopjes met dit uitje in het vooruitzicht totdat hij op 8 januari 2017 promotie maakte op zijn werk en waarschijnlijk de eerste maanden vast zou zitten aan weekenddiensten. Helaas, de 18e februari was het onmogelijk om er even tussenuit te gaan en op 9 januari moest Kristov tot zijn grote spijt zijn verblijf hier annuleren.

Op 10 januari kwam er een reservering binnen van Marisa uit Spanje en uw gastvrouw sprong een gat in de lucht want Spanjaarden komen hier niet zo veel en ik hou zo van die taal. Marisa was nog nooit in Nederland geweest en de typisch Hollandse uitstraling van Oud-Zuilen trok haar over de streep om die kant van Europa eens te gaan verkennen met haar vriendje. Ze vertelde op haar werk dat ze een B&B in Holanda had geboekt, maar niet iedereen reageerde even enthousiast. Een oudere collega wist te vertellen dat het hier zo koud is in februari dat ze soms een schaatstocht door het halve land uitzetten omdat alles bevroren is. Daar had de Andalusische Marisa niet bij stilgestaan en ze hield helemaal niet van kou! Op 21 januari annuleerde ze haar reservering.

Drie dagen later was Martin uit Keulen blij dat hij eindelijk een B&B gevonden had. Hij moest op 18 en 19 februari werken op de Jaarbeurs in Utrecht en wilde liever niet in het stadscentrum slapen. Hij had al eerder gezocht naar een klein hotelletje, buiten in de natuur waar hij ’s avonds nog een rondje kon hardlopen, maar pas op 24 januari zag hij dat B&B Klein Zuylenburg beschikbaarheid had. Precies wat hij zocht dus hij boekte. Een week later echter gleed hij lelijk uit op de trap bij zijn voordeur en bleek zijn enkel gebroken te zijn. Hij moest in het gips en de dokter zei dat het wel een week of zes kon duren voor hij weer gewoon kon lopen. Hardlopen zat er dus niet in, en dat weekend op de beurs was ook nog maar de vraag of hij dat zou volhouden. Waarschijnlijk zou zijn bedrijfspartner dat van hem overnemen. Hij moest dus helaas annuleren.

Op 7 februari j.l. werd de kamer geboekt door de Nederlandse Mathijs. Hij heeft nog twee dagen om kosteloos te annuleren dus ik blijf in spanning. Zal hij zich er van bewust zijn dat de kamer zo gewild is in deze B&B op zaterdag 18 februari 2017? Ik hoop het zo!

PS: Namen en land van afkomst zijn niet gefingeerd, maar we zullen nooit weten wie deze personen zijn.

Follow my blog with Bloglovin

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

TomTom? Ik heb genoeg aan een zonnewijzer.

TomTom? Ik heb genoeg aan een zonnewijzer.

Zijn jullie ook nog uit de tijd dat je het stratenboek een puike aanwinst vond? Ik in elk geval wel, ik voelde me oppermachtig met dat boek in mijn auto: ik zou altijd overal de weg kunnen vinden. Enig gebrek was alleen dat ik in Appelscha wel naar het Kerkplein kon komen, maar hoe ik van Utrecht naar Appelscha moest, dat was wat lastiger uit te dokteren. Daarom had ik een wegenkaart van Nederland apart erbij in mijn dashboard vakje. En op vakantie kocht ik uiteraard van elk landdeel een aparte kaart. Dozen vol heb ik er nog van. Daarnaast vertrouwde ik op mijn richtingsgevoel, waarvan mannen altijd zeggen dat vrouwen dat niet hebben. Nou, ik wel hoor.

Ik heb eens meegemaakt dat ik op een Franse snelweg reed en mijn vriendje zat ernaast met de kaart op schoot. Het was aan het begin onze tweede reisdag richting Spanje en we hadden overnacht ergens voorbij Limoges. Maar na een tijdje vroeg ik hem vertwijfeld of we wel op de goede weg zaten. De zon stond namelijk rechts van mij, en dat klopt niet als je in de ochtend naar het Zuiden rijdt. We reden dus weer terug naar Limoges, waar we de dag ervoor al voorbij waren gegaan. Ik was geïrriteerd en trots tegelijk: dat ik als een soort Indiaan aan de stand van de zon kon afleiden waar we heen gingen.

Ik kon dus totaal geen enthousiasme opbrengen voor de komst van de TomTom. De man natuurlijk wel, die vindt elke gadget de moeite waard dus werd -ie direct geïnstalleerd en geüpdate voor elke vakantie. En ik bleef eigenwijs kaarten meesjouwen, want ik vond dat je op zo’n schermpje niet kon zien waar je nou eigenlijk was en ik vertrouwde die pijl op die streep voor geen meter. Ik kreeg ook wel een beetje gelijk toen we ergens in Italiaans niemandsland rondreden en Tom de weg niet kende. De pijl dwaalde rond op een verder witte leegte. Heel lang. En toen we op een Duitse Autobahn voortdurend de waarschuwing kregen dat we een afslag moesten pakken werden we ook wat achterdochtig. Er lagen volgens het systeem zelfs “onderdelen op de weg”. Dat moest een ernstig ongeluk zijn, dus we deden uiteindelijk maar wat ons opgedragen werd. Vervolgens kwamen we in een plaatselijke braderie terecht waar we een uur hebben stilgestaan en later op de snelweg was helemaal niets aan de hand.

Ter voorbereiding op lange ritten kijk ik tegenwoordig op Google Maps en als het ingewikkeld wordt schrijf ik wat knooppunten op. Ik weiger om een GPS in mijn auto te hangen. Dus toen ik laatst met een vriendin ging skiën in Corvara in de Dolomieten had ik een briefje bij me. Van Innsbruck richting Italië via de A22, dan de eerste afslag na de grens richting San Lorenzo en daar de SS244 naar rechts. Hoe moeilijk kon dat nou helemaal zijn. Het mannetje van het autoverhuurbedrijf keek nog wat bedenkelijk toen ik de navigatie weigerde, maar ik had toch zeker ook mijn iPhone nog, met een extra databundel nog wel.

Waar ik alleen geen rekening mee had gehouden is dat het al donker was en dat die verdomde Italianen niet doen aan wegnummers. Nee, ze zetten bij de eerste afslag na de grens een bord neer met wel dertig plaatsnamen, die wij in ongeveer vijf seconden in ons op moesten slaan. En San Lorenzo stond daar niet tussen. Geen enkele plaatsnaam kwam me bekend voor, en toen ik dat paniekerig toegaf was ik de afslag al voorbij gereden. Geen nood. Er kwam vast gauw nog een mogelijkheid. ‘Zet de dataroaming maar aan, dan kunnen we dat even checken,’ zei ik nog monter. Maar wat mijn vriendin ook probeerde, van roamen was geen sprake. Er was wel bereik, batterij en dataroaming maar geen internetverbinding. En ondertussen werd het steeds donkerder en verlatener op die snelweg. Ik heb mezelf vervloekt dat ik geen kaart bij me had. Toen er eindelijk weer een bord kwam met alleen ‘Milano’ er op wist ik wel, we moesten hier zo gauw mogelijk van af. Goddank zat er nog een man in het tolhuisje die ons met handgebaren verzekerde dat Corvara te bereiken was door de Val Gardena en dan de pas over. ‘Si si, geen probleem, gewoon deze weg volgen’. We hebben nog zeker anderhalf uur bochten gedraaid toen er weer een klein afslagje kwam en ik doodgemoederd zei dat ik daar heus niet naar hoefde te kijken. We moesten toch gewoon rechtdoor? Maar wat zag mijn linkeroog daar in een flits? “Corvara”. De plaatsnaam die wij al bij de grens op de borden hadden gezocht.

Al met al was er dus eigenlijk niks aan de hand, maar dat je bijna drie uur lang rondrijdt in een onbekend berggebied zonder wegnummers, dat vond ik onverdraaglijk. Ik weet nu ook dat haarspeldbochten en gebrek aan daglicht funest zijn voor je richtingsgevoel. Hadden we nog mazzel dat het niet sneeuwde trouwens. Misschien volgende keer toch maar een TomTom?

Follow my blog with Bloglovin

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Een mirakel bij de kapper

Een mirakel bij de kapper

Wat doet een kapper toch met je haar waardoor het altijd beter zit dan je zelf ooit voor mogelijk had gehouden? En hoe kan het dan dat ik er na een eerstvolgende wasbeurt weer bij loop met een bos stro?

Ik heb me laatst laten knippen met een nieuwe krullen techniek. Nu zit ik sinds een aantal jaren erg regelmatig bij de kapper omdat ik anders als een volledig grijze duif door het leven zou moeten en daar vind ik het nog iets te vroeg voor. Voor die tijd kleurde ik mijn haar zelf maar dat moest op een gegeven moment zo vaak dat al die lagen verf op elkaar steeds donkerder werden. Honingbruin werd ravenzwart en dat was toch niet de bedoeling.

Knippen doet meestal een goede vriendin van mij, een vakvrouw overigens. Maar de “City Spa” waar ik gekleurd wordt, daar hadden ze het uitgebreid met me gehad over die nieuwe techniek. Ideaal voor mijn haar. Ze hadden er een speciale opleiding voor gevolgd, een speciale schaar, en ze knipten lokje voor lokje met een speciale draai. Ja, het was alsof ze alles alleen voor mij in stelling hadden gebracht. De kapster zelf heeft ook krullen en die zitten wonderbaarlijk mooi: ja hoor, geknipt en verzorgd met het krullenarrangement! Dat trok mij uiteraard over de streep, een betere reclame is er niet. Pijpenkrullen van kruin tot punt, wie wil dat niet?

Twee keer zo lang zat ik in de stoel en ik moest twee keer zoveel betalen als voor een normale knipbeurt. Een speciale kam werd ook aanbevolen. En toen ik onder de climazon vandaan kwam (de droogkap van tegenwoordig) was daar de openbaring: alle lokken krulden. Van boven tot onder, in schitterende gedraaide strengen. A miracle.

Maar het mirakel heeft slechts drie dagen standgehouden. Daarna waste ik het zelf, gebruikte braaf de kam die ik erbij had gekocht, masseerde netjes de aanbevolen creme in de lokken, hing met mijn hoofd ondersteboven om alles er goed in te kneden zoals de kapster het ook deed, en toen moest ik afwachten bij gebrek aan climazon.

Een uur later zag ik er toch heel anders uit dan die middag bij de kapper. Gewoon weer zoals altijd, een paar goeie krullen ergens in mijn nek en de rest kroes.

Had ik dan toch die tube “curl treatment” erbij moeten kopen? Of ben ik vergeten de creme lok voor lok aan te brengen? Zal ik zo’n climazon in huis halen? Andere shampoo dan?

Ik vrees dat een personal hairdresser, naast de personal trainer, de enige mogelijkheid is. Ik heb het niet in de vingers. Een andere, goedkopere, mogelijkheid is, om de spiegel zo min mogelijk op te zoeken. Dat is sowieso een beter idee op deze leeftijd. Misschien dat ik dat als nieuwe techniek in de markt ga zetten.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Naar de sportschool

Naar de sportschool

Het is nog niet eens januari maar ik ben alvast begonnen aan mijn goede voornemens. Een maand geleden al. Niet geheel vrijwillig, ik werd meegesleept door Theo, die zich zorgen maakte over zijn hoge bloeddruk en algehele fysieke gesteldheid. Hij had als makelaar een nieuwe fitnessschool helpen vestigen op een bedrijfsterrein in de buurt en daar wilde hij wel een proefles doen: Undisputed heet het.

Ik ging mee in zijn kielzog, met een flinke dosis scepsis, want ik ken dat, sportscholen: na twee maanden ga je het haten wegens gebrek aan onmiddellijk resultaat, en kom je er nooit meer. We werden hartelijk verwelkomd door een stel frisse jonge jongens in een ongelofelijk rauw krachthonk, waar niks anders te beleven valt dan gewichten verplaatsen. Op driehonderd verschillende manieren voor driehonderd verschillende spiergroepen. Toestellen die zich “The Barbarian Line” noemen.

Een half uurtje duurde de training. Prima te overzien. Beginnen met drie keer vijftien squats en drie keer een half minuutje planken. Ik vind squats horror, maar goed, wat moet dat moet. De mij toegewezen frisse jongen bleef naast me staan, telde geduldig mee, gaf uitgebreid en veelvuldig aanwijzingen en had het onmiddellijk door als ik probeerde te smokkelen. Toen ik na tien squats opgaf, liet hij me een paar seconden puffen maar die laatste vijf, daar kwam ik dus niet onderuit. Maar vervolgens zei hij: “dat doe je heel netjes Liesbet, dat valt helemaal niet tegen”. Ach, wat hou ik toch van complimentjes. Bij het opdrukken zou ik eens laten zien dat ik dat ook prima kon. En zo snel mogelijk 20 calorieën eraf roeien, daar ging ik helemaal tot het gaatje want ik wilde graag dat hij zei dat het ‘amazing’ was wat ik daar presteerde. En hij zei het! “Zeker voor een eerste keer!” En toen was het half uurtje alweer om en gingen we geradbraakt weer huiswaarts.

Wat of ik ervan vond, vroeg Theo. Sja, het is wel erg jong en popi allemaal, de high fives vliegen je om de oren, het vocabulaire reikt niet verder dan “Top!” en “Nice!”, maar het kost weinig tijd, ze zijn ontzettend aardig en is het veel effectiever dan in je eentje maar wat aanrommelen. Dat bleek de dag later: zware spierpijn door ons hele lijf. Niet prettig maar wel een constante herinnering aan het feit dat je weer wat doet met die luie spieren. En dat alleen al is een hele opkikker.

Maar hoe treurig is het dat je iemand nodig hebt die naast je staat, om te doen wat goed voor je is? Dat je die discipline zelf in het geheel niet kunt opbrengen? Niet om erheen te gaan en al helemaal niet om in een half uur al je krachten aan te wenden. Dat is treurig, maar op je achtenveertigste moet je je toch maar eens neerleggen bij dit feit en jezelf niet meer voor de gek houden. Waar ik wel heel goed in ben, echt super goed, is in afspraken nakomen, opt tijd komen en plannen. En dat komt hier heel goed van pas. Ik weet nu al dat ik niet ga afbellen tenzij ik op sterven lig. Dat ik altijd het volle half uur zal benutten want ik ben steevast overal 5 minuten te vroeg en die stiptheid, die hebben ze daar ook, anders loopt natuurlijk de hele dag in de soep voor iedereen die daar traint. En dat ik altijd wel twee uurtjes in de week kan vrijmaken. Daarbij ben ik behoorlijk behaagziek, dus ik zal altijd mijn uiterste best doen om te zorgen dat mijn trainer niet teleurgesteld in me is.

Dus ik blijf. Ik hou nu al van ze. Ik bedank mijn trainer als hij me heeft afgemat en hij krijgt er een geroutineerde high five bij. “Top!!!” Ik ga straks moeiteloos in Frankrijk zes bedden per dag verschonen en ik ren hier met twee tredes tegelijk en een volle wasmand de trappen op. Zonder verzuurde benen! Dat is toch “undisputed” nu al het beste voornemen van 2017!

Follow my blog with Bloglovin

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Reviews

Reviews

Het is nu november en ik dacht dat de belangstelling voor mijn B&B wel zou afnemen in dit sombere jaargetijde. Het vaarseizoen is afgelopen, bruiloften zijn er nauwelijks en toeristen zijn weer naar huis. Maar ondertussen is de hele maand alweer bijna volgeboekt. Er blijken nog genoeg mensen te zijn die buiten het seizoen een paar dagen op stap gaan. Afgelopen weekend waren het Fransen, momenteel een Belgisch stel en tussendoor krijg ik mensen voor de Jaarbeurs, bezoekers voor de Bodyguard, het sauna complex Spa Sereen, en zakenmensen. Ze komen bijna allemaal via Booking.Com en daar is mijn beoordeling een 9.6. Dat helpt! Mijn ‘hotel’ staat hoger in de rankings en veel mensen geven de review score op als zoekcriterium. Ik hoor steeds vaker van gasten dat de hoge beoordeling de doorslag gaf.

In vijf jaar tijd heb ik die score weten op te krikken van een 8.6 naar een 9.6. Want het is leuk om goede beoordelingen te krijgen en om te blijven verbeteren. Een wedstrijdje met mezelf. Ik vind het fijn als mijn gasten ter plekke een suggestie doen. Een ouder koppel vond het jammer dat er geen krukje of stoeltje in de badkamer was, want dat is fijn bij het afdrogen van de voeten. Dan ga ik natuurlijk meteen op zoek naar een leuk krukje, want dat is gewoon nooit in me opgekomen. Een andere vaste gast mistte een scheerspiegel. Tuurlijk! Ik ben een vrouw, ik heb dat nooit nodig, maar een mooie scheerspiegel is zo gevonden en staat nog beeldig ook. Laatst vond een bouwkundige meneer dat we de verwarmingsbuizen slordig hadden afgewerkt. Er zat gewoon een gat in het plafond. Waarom zat daar nou niet een rozetje omheen? Ik wist niet wat dat was, een rozet, en ik moest bekennen dat ik al 11 jaar die kamer van boven tot onder schoonmaak en dat het me nog nooit was opgevallen. Je ziet het dan ook vooral als je in het bed ligt. Reden te meer om direct actie te ondernemen want een bed met een rozetloos uitzicht is natuurlijk eigenlijk geen 9.6 waard.

Blijven er altijd zaken meespelen in een review waar een hotelier niks aan kan doen. Zo heb ik zelf eens een zoektocht gedaan naar een ranch in de Verenigde Staten. Het moest een droomweek worden, met twee vriendinnen een week te paard. Er bleken wel duizend guest ranches te zijn over de hele Mid-West uitgespreid, dus zonder grondige kennis van topografie, klimaat, afstanden en vluchten kwamen we nergens. Weken heb ik gezocht totdat ik een top drie met favorieten had. En toen kwam ik op TripAdvisor terecht en las zaken die de ranch zelf niet op de website vermeldde. De ranch in het zuiden van Arizona bijvoorbeeld bleek last te hebben van Mexicaanse immigranten. Niet zozeer van de mensen zelf als wel van de troep die ze achter lieten bij hun illegale grens oversteek. De omgeving van de ranch lag bezaaid met vuilnis. Daar wil je natuurlijk niet doorheen rijden op je paard in je droomvakantie. Sneu maar waar. Bij een andere ranch hadden de gasten in de gaten dat het geheel niet boterde tussen de eigenaren en het personeel. Geen leuke sfeer, dus die viel ook af. En toen ging ik weer aan alles twijfelen en begon ik maar opnieuw.

Doodeng is het om een review te ontvangen. Vaak weet ik wel of mensen tevreden zijn weggegaan maar soms is het niet goed te peilen. Een gast antwoordde laatst dat hij het ‘overleefd’ had, toen ik vroeg of ze goed geslapen hadden. Dat vond ik nogal negatief, maar ik kreeg verder geen toelichting. Bij zijn review schreef hij “prachtige omgeving, goed ontbijt”, en toch maar een 7.9. Daar kan ik dan lang over in zitten. Wat is er mis gegaan? Had ik iets verkeerd gezegd of gedaan? Of lag het niet aan mij en hadden ze ruzie gehad of iets dergelijks? Ik zal het nooit weten. Wat ik wel weet is dat beoordelingen steeds belangrijker zijn geworden bij het boeken en in mijn geval pakt dat vooralsnog gelukkig heel gunstig uit!

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

De Vecht

De Vecht

Locatie, locatie, locatie, daar gaat het vooral om als je een B&B begint. Maar dat was voor ons niet de eerste reden om hier te gaan wonen. We wilden vooral dicht bij Utrecht blijven en toch de stad uit. Dat we hier op een B&B toplocatie zitten, bleek pas later.

Oud-Zuilen alleen al is een bezoek waard: het Slot Zuylen, de landerijen eromheen, de mooie huizen, het bruggetje over de Vecht. Er is geen winkel, geen markt, geen vertier, maar het is puur en Oud Hollandsch zoals je dat nog op koektrommels getekend ziet. Op mooie dagen komen er veel toeristen langs gefietst. De laatste jaren parkeert hier zelfs weleens een heuse touringcar voor een dagtripje.

Dat ons huis ook nog pal aan de Vecht ligt geeft veel meerwaarde. Vanaf bijna alle kamers kijken we uit over het water. In het vaarseizoen gaat de brug naast ons huis elk kwartier open voor de grotere boten. Sloepen, die je hier vooral ziet, kunnen gewoon onder de brug door varen. Als wij met ons bootje stroomafwaarts varen, dan kunnen we uren genieten in de Vechtstreek. Er zijn in de Gouden Eeuw van Maarssen tot Vreeland enorme huizen gebouwd door rijke Amsterdammers, compleet met theehuizen langs de oever voor het betere flaneerwerk. Voor serieuze watersport kunnen we een doorsteek maken naar de Loosdrechtse Plassen via de Mijndense Sluis. En als we meer dagen de tijd hebben kunnen we helemaal naar Amsterdam via de Vinkeveense Plassen.

Gaan wij stroomopwaarts dan komen we al gauw bij de Weerdsluis en kunnen we een mooie ronde varen door de oude binnenstad van Utrecht: via de Oudegracht, langs de terrassen aan de werfkelders en over de singel weer terug. Het zijn twee totaal verschillende tochten waarbij we de keuze meestal laten afhangen van het weer: is het echt warm en zonnig dan gaan we de Vecht op. Bij iets minder weer doen we de stad. Daar is meer gelegenheid om te schuilen en er is meer beschutting tegen de wind. Maar we zijn ook weleens met de boot de stad in gegaan voor boodschappen, en natuurlijk voor de Grand Départ van de Tour de France vorig jaar.

Nu is het vaarseizoen bijna voorbij en dan is de rust wedergekeerd langs de Vecht. Toeristen komen nu niet veel meer, maar wel zakelijke gasten. Juist omdat het hier zoveel rustiger is dan in de stad en je hier nog redelijk en gratis je auto kwijt kunt. Kortom: Oud-Zuilen aan de Vecht is een toplocatie.
Meer info over de Vechtstreek: Zicht op de Vechtstreek

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

B&B gezocht, in Frankrijk

B&B gezocht, in Frankrijk

Twee jaar geleden schreef ik een blog over onze “Ik Vertrek” fantasieën, elke keer als we op vakantie waren. Ik ken maar weinig mensen die dat soort dagdromen niet hebben. Het programma scoort niet voor niets zo lekker. In Canada hebben we rondgereden met het idee om daar te gaan wonen. In Spanje een plek onder de zon leek ons fantastisch. In Frankrijk, Zuid-Afrika, overal waar we kwamen zagen we een gouden toekomst. Alleen, pubers gaan in dat soort fantasieën niet mee. Zij willen geen verandering tenzij het een luxe penthouse in Manhattan betreft (voor Teun), een koloniale villa in het Caribisch gebied (voor Kees) of een huis met een enorme ondergrondse garage voor wat Aston Martins en Lamborghini’s (voor Gijs). Niet te verenigen dus.

Maar we zitten weer middenin de plannen! Zo hevig dat ik nu dagelijks op allerlei websites speur naar het ideale pand in Frankrijk, dat ik zelfs contact leg met de eigenaren, om me vervolgens terug te trekken omdat we nog helemaal niet weg kunnen. Nu niet, maar als de jongens het huis uit zijn… dan wel! En als alles goed blijft gaan is dat al over 4 of 5 jaar.

Het begon al een tijdje geleden met mijn onrust. Ik heb al tien jaar deze B&B kamer, het loopt boven verwachting goed, ik vind het nog steeds hartstikke leuk, maar ik zou heel graag meer kamers willen. In Klein Zuylenburg is er, zonder drastische verbouwingen, geen plek. Daar buiten natuurlijk wel. Maar voordat je wat substantieels kunt overhouden in deze business moet je minstens acht kamers hebben, geen of weinig personeel en een toplocatie. Een toplocatie in en om Utrecht met ruimte voor acht kamers en badkamers kost meer dan een miljoen euro. En stel dat ik dat dan zou hebben, dan zou ik 360 dagen per jaar en 7 dagen per week moeten werken en eigenlijk nooit meer thuis zijn. Is het me dat waard?

Toen ontdekte ik op Funda het tabje “buitenland” en ontdekte tot mijn ontsteltenis dat je in Frankrijk hele kastelen kunt kopen met een enorme zwik grond voor de helft van wat je hier zou betalen. Dat heb ik natuurlijk uitgebreid aan Theo laten zien, die daar luchtig en gelaten op reageerde en uiteindelijk mijn enthousiasme de kop indrukte met de zin „Maar Lies, ik heb hier een bedrijf, we kunnen hier helemaal niet weg’. Ik liet het maar weer los.

Totdat hij ineens terloops vertelde dat hij het misschien ook wel zag zitten, zo’n B&B in het buitenland, als de jongens vertrokken zijn. Zaak verkopen, huis verkopen. Samen klooien in een mooi optrekje tussen de lavendelvelden, lekker eten maken, met de honden einden kunnen lopen door de natuur. Niet meer elke dag in een pak naar kantoor. Ik heb er een iets minder romantisch beeld van. Ik denk vooral aan veel gasten, veel was te doen, veel klussen op te knappen, maar vooruit, als we het samen doen wordt het wel een aantrekkelijk verhaal en misschien hebben we tussen de bedrijven door best tijd voor een wijntje in de zon met uitzicht op bergen, beekjes en akkers.

Afijn, of nee…enfin, bij mij is het hek sindsdien weer van de dam, en bij Theo eigenlijk ook en we hebben allebei precies hetzelfde voor ogen. Hetzelfde landschap (een lappendeken van lavendel, zonnebloemen en graan, met bergen daarachter, liefst ook water), hetzelfde huis (oude stenen, van binnen gerenoveerd en een paar cipressen ernaast), in een streek met echte zomers en echte winters. Niet in een dal, maar ergens halverwege een heuvel, waar je met name ’s avonds lang zon hebt. Je moet in een dag naar Nederland kunnen rijden en we willen afgelegen wonen, op een plek waar het stil is. Maar liefst wel met een stad binnen een uur rijden en een dorp met een bakker dichterbij. Veel grond om ons huis, maar niet zoveel dat een week bezig zijn met gras maaien. Het liefst een bestaande B&B, want een ruïne verbouwen, dat kunnen wij niet. Bovendien zijn we natuurlijk allang geen pioniers meer op dit gebied en moeten er genoeg te vinden zijn waarvan de eigenaren inmiddels met pensioen willen. Het ideale plaatje is eigenlijk een mooie B&B op de perfecte plek, maar die niet zo goed loopt. Omdat de eigenaren die ambitie niet meer hebben en maar twee maanden per jaar open zijn. Zo iets. En dat wij daar dan een bloeiend bedrijfje van maken.

Nou, dat dus. En ze bestaan hoor! Ik ben er al een paar tegen gekomen, als je dat tenminste vanaf het internet kunt beoordelen. Dus afgelopen vakantie waren wij in de Alpes de Haute Provence, een prachtig gebied in Frankrijk tegen de grens met Italië, en daar zagen wij onszelf wel zitten. We hebben tevens het departement Drôme doorkruist, ook prachtig. En toen wij na drie weken zon weer in grijs en nat Nederland kwamen wist ik het helemaal zeker: weg uit dit grauwe land.

Vooralsnog blijft het bij zoeken, lezen, verwachtingen bijstellen, rekenen en dromen. De kastelen met lappen grond van vier ton zijn meestal in verregaande staat van verval of op een plek waar een mens niet dood gevonden wil worden, daar kom je dan toch weer achter. Maar komende week zetten we de eerste stap in dit plan: dan begint onze cursus conversatie Frans. Want het gaat ons niet gebeuren dat de camera’s van “Ik Vetrek” in onze nek hangen en dat wij bij de burgemeester van Village de la Trottoir met de mond vol tanden staan. We hebben nog vijf jaar de tijd om dat naar een excellent niveau te tillen. Wij houden u op de hoogte! A bientôt!

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Het Grote Bed

Het Grote Bed

Toen wij ons eerste bed samen kochten hadden we maar één wens: dat het groot moest zijn. We hadden namelijk twee kleine kinderen die in het weekend wel eens veel te vroeg wakker werden en de enige manier om zelf nog een uurtje door te slapen, was door ze tussen ons in te leggen met een fles melk. De derde was op komst dus wij voorzagen ellendige taferelen op zondagochtend.

Toen de verkoper bijna de deal met ons rond had voor een fonkelnieuwe boxspring vroeg hij bijna terloops naar de gewenste breedte maat. 1.60? 1.80? “Twee meter!” riepen wij allebei. Dat vond hij hoogst ongebruikelijk, onhandig ook want daar waren geen standaard lakens voor en bovendien: het moet ook maar in je slaapkamer passen. Maar we stonden erop en hij ging hoofdschuddend de bestelling aanpassen.

Een week of tien later werd het bed geleverd en we zijn jarenlang blij geweest met die beslissing. Bij de verhuizing vijf jaar later hadden we goddank weer een grote “master bedroom”, waar de vierkante kolos moeiteloos in paste. Er lag nog steeds af en toe een jongetje met een nachtmerrie tussen ons in en bij verjaardagen was het altijd met z’n vijven in “het grote bed” de cadeautjes uitpakken.

Nog eens vijf jaar later wilden wij, net als iedereen, een topdek matras en werd ons nest nóg hoger en zachter.
Maar daarna ging het bergafwaarts met ons bed. De breedte sloeg eigenlijk nergens meer op; de jongens hadden absolúút geen interesse meer om er bij te komen liggen en wij konden elkaar nauwelijks vinden op al die meters. Ik kreeg rugpijn, hoofdpijn midden in de nacht en voelde me geradbraakt als ik opstond.

Eerlijk gezegd vond ik het bed in de gastenkamer veel lekkerder liggen. Die is stevig met een beetje zacht. Die van ons was gewoon overal zacht. Was het misschien tijd voor een nieuw bed? Hij was inmiddels toch al 10… nee.. 15 jaar oud! Maar het geld dat we destijds voor ons bed betaald hadden, dat hadden we nu niet. En we wilden vooral niet toegeven dat we misschien te oud aan het worden waren voor een zacht bed.

Totdat we deze zomervakantie drie weken lang op een goedkope Franse twijfelaar lagen van 1.40 bij 1.90 en nergens meer last van hadden. Een eenvoudige harde matras, een simpele spiraalbodem en m’n man binnen handbereik. Meer heeft een mens dus helemaal niet nodig.

Bij thuiskomst was de knoop eigenlijk al doorgehakt: dit gaat zo niet langer. Binnen een dag hadden wij een nieuw bed bij elkaar gescharreld, want wij hadden geen trek in een uitgave van duizenden euro’s, en al helemaal niet in verkopers met slaapadviezen, tientallen keuzes en lange wachttijden.

We hebben een Auping van markplaats gehaald en twee matrassen uit de showroom van een goede beddenzaak. We hebben ze in de winkel uit de stapel gesjord, op de grond gelegd, uitgetest en achterin de auto gekieperd. De dienstdoende verkoper had waarschijnlijk nog een heel mooi verhaal willen afsteken, maar daar kreeg hij de kans niet voor. Hij riep alleen nog dat de beddenbranche altijd wel blij is met vakantiegangers.

Nu hebben we een knetterhard bed. Dat -ie twintig centimeter smaller is, daar merken we niks van, en voor het eerst sinds tijden springen wij ’s morgens uitgerust onder onze klamboe vandaan.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Ik fiets niet

Ik fiets niet

Als je hier op een mooie weekend dag op de veranda gaat zitten heb je aardig wat te zien. Er komen toeristen naar Oud-Zuilen voor het Slot, mensen uit Utrecht komen langs de Vecht wandelen, er wordt gegeten en gedronken op het terras van Belle, maar er wordt vooral gefietst. Wielrenners, tourfietsers, kinderen met hun ouders, elektrische fietsen, tandems, alles komt hier voorbij. En omdat we hier op een mini kruispuntje wonen gaat het soms maar net goed met al dat verkeer, temeer omdat dit blijkbaar een punt is waarop de meeste fietsers even niet meer weten welke kant ze op moeten.

We wonen bij diverse fietsknooppunten, maar ik moet je eerlijk vertellen; ik heb een hekel aan fietsen. Al van jongs af aan. Laat me lopen, zet me op een paard, een step, een scooter of skelter, alles beter dan een fiets. Ik heb diverse fietsen versleten of ingeruild, maar ik vond ze allemaal te traag, te zwaar of oncomfortabel. Dat ligt waarschijnlijk aan mezelf, ik heb gewoon geen ontwikkelde fietsbenen, maar ik pak honderd keer liever de auto dan de fiets. Als ik wel de fiets pak is er trouwens altijd wat mee mis. Mijn broekspijp raakt verstrikt in een trapper, het stuur blijkt los te zitten, de band is half zacht of het licht kapot. Daarbij heb ik altijd tegenwind: als ik naar de stad fiets, maar ook als ik uren later weer terug fiets. Ik ben een uitstekende kandidaat voor een elektrische fiets: die gaat tenminste hard zonder al teveel inspanning, maar ik weet nu al; als er een paar druppels regen aan dreigen te komen dan pak ik toch weer de auto. Ik heb dus diepe bewondering voor al die mensen die dagelijks op de fiets naar hun werk gaan, voor scholieren die kilometers door weer en wind moeten (mijn eigen kinderen!), en voor de die-hards die vrijwillig hele tochten uitrijden en daar nog van genieten ook.

Mede door die laatste groep dacht ik dat het wel lucratief zou zijn om een paar huurfietsen aan te schaffen. Al stond onze garage bomvol, een setje kon er nog wel bij vond ik. Zo hadden we bovendien nog een stel reservefietsen. Er gaat bij de jongens namelijk om de haverklap iets kapot op weg naar school: laatst nog een afgebroken stuur, je verzint het niet. Bij het nieuw bestelde stuur zaten geen handvatten. Zoon maalde er niet om maar ik bleef aandringen dat er handvatten omheen moesten en kocht er een stel. Het eerstvolgende ritje schoten die dingen los en belandde hij met fiets en al in een sloot. Met uiteraard de splinternieuwe dure witte gympen aan zijn voeten. Als ik hem was had ik al lang een busabonnement gekocht.

In elk geval, wat bleek: bijna alle gasten die hier komen om een fietstocht te maken nemen hun eigen fiets mee. Dus die van mij stonden voornamelijk in de weg daar in de garage en ik heb ze uiteindelijk maar weer verkocht. Dus beste gasten, blijf vooral komen met eigen fiets, we hebben weer plek in de garage. En voor alle anderen: de Vecht is vooral heel mooi vanaf een bootje!

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

De Minder Leuke Gast

De Minder Leuke Gast

Dat het runnen van een B&B alleen maar rozengeur en maneschijn is, is natuurlijk een illusie. Zoals in elk werk zijn er wel zaken die niet zo leuk zijn. Dagelijks een bed verschonen en wc schoonmaken is bijvoorbeeld heus geen boeiende klus. Het doucheputje verschonen is ronduit vies. En altijd rekening houden met mensen in je huis, daar wen je aan, maar soms komt het slecht uit.

Maar alles valt of staat toch wel met de gasten. Je weet nooit wie je over de vloer krijgt en soms pakt het uit dat het mensen zijn die je niet leuk vindt. Ik kan wel een rijtje maken van gasten die ik in het verleden heb gehad waar ik niet blij mee was. En aangezien ik deze week weer een vervelende ervaring had en dat altijd smeuïger is om te lezen dan de jubelverhalen, kom ik vandaag met mijn negatieve lijstje:

  • De man die last minute aan kwam waaien. Hij was twee meter lang en vol tatoeages. Stond in het donker ’s avonds laat voor de deur. Geen ID op zak, vage verhalen. Intuitie zij me dat hier niets van klopte, maar hij was heel vriendelijk. Na twee dagen en twee keer riant ontbijt in het zonnetje op de veranda vertrok hij zonder te betalen.
  • De dame die nergens tevreden over was. Zij liet mij tot vier keer toe ontbijt maken volgens haar koolhydraatarme dieet maar raakte daar niks van aan. Ze keurde de restaurants in de buurt allemaal af, wilde mij strikken om ook haar avondeten te verzorgen en ze vroeg waarom er geen slippers en koekjes op de kamer lagen.
  • De dames die de eerste gereserveerde nacht niet kwamen opdagen. Ze waren de hele volgende dag onbereikbaar via alle beschikbare communicatiekanalen. Toen ze uiteindelijk ’s avonds laat binnen kwamen zeiden dat ze de resterende nachten liever wilden cancelen en betalen daarvoor wilden ze niet. Ik kon de kamer toch gewoon weer vrijgeven?
  • Een stel dat mij aankeek alsof ik de dienstmeid was, geen woord losliet over het hoe en waarom van hun bezoekje aan ons mooie dorp en resoluut de deur op slot draaide toen ik ze een fijne avond wenste.
  • De buitenlandse jongens die ook last minute kwamen, een valse naam en adres opgaven, cash afrekenden met dikke stapels bankbiljetten, vage vette rekeningen van juweliers lieten rondslingeren en rookten in de kamer.
  • Vreemdgangers, die apart van elkaar, op een werkdag en vroeg in de middag al inchecken, doen alsof ze braaf blijven slapen en zelfs een tijdstip voor ontbijt met me afspreken, en dan toch al na een paar uur vertrekken met een smoes.
  • Een vrouw en zoon die bij binnenkomst ruzie kregen omdat de zoon weigerde met zijn moeder in een bed te slapen. Ik had toen nog geen mogelijkheid om er twee aparte bedden van te maken, dus ik stelde voor om er een matras bij te leggen. Toen dat alles klaar was, werd de zoon opnieuw boos en zijn ze alsnog in de auto gestapt, op zoek naar een hotel met twee kamers.
  • En dan de laatste: de dame die lak had aan basisafspraken als op tijd komen en niet roken op de kamer, die alleen kwam en haar eigen gasten binnen liet, niet reageerde als ik aanklopte, een lege fles wijn uit het raam gooide en niet aan het ontbijt verscheen. Het roken ontkende ze stellig, maar de aansteker en de as lagen na het uit checken nog in het raamkozijn.

Dit is de score van tien jaar B&B draaien, dus het valt enorm mee. Misschien ben ik er een paar vergeten, misschien waren ze soms bij aankomst niet leuk, maar de volgende ochtend prima. De meeste gasten zijn hartstikke aardig en gezellig, maar van die laatste moet ik nog even bijtrekken. Hoe lastig het is om grenzen aan te geven aan betalende gasten, hoe onbeschoft of respectloos ze ook zijn, als het niet in je aard ligt om confrontaties aan te gaan kun je hier behoorlijk onder lijden. Even maar gelukkig. De volgende gasten zijn altijd weer ideaal en de reden waarom ik dit doe.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Leven met pubers

Leven met pubers

Een jaar geleden schreef ik nog een stukje over het leven met een pup. Dat had ik nu weer kunnen doen, want naast “ouwe Dibbes” (2 jaar) hebben we er nog een Friese Stabij bij genaamd Diesel (7 maanden). Maar als ik daar over ga uitweiden, val ik in herhaling en ik wilde het eigenlijk hebben over pubers.

Die wonen hier namelijk ook. Drie. Van de mannelijke soort. 15, 16 en bijna 18 zijn ze nu. Zo overzichtelijk als het dagelijks ritme hier ooit was, zo’n ongrijpbare chaos is het nu. Het begint al met het ontbijt waar we nooit meer tegelijk aan zitten. De een heeft het eerste uur vrij, de ander twee uur uitval en nummer drie gaat liever eerst naar de sportschool. In het weekend is de oudste zo laat thuisgekomen dat we hem beter kunnen laten slapen, was de jongste zo afgepeigerd dat we die ook maar laten liggen en is nummer twee helemaal niet thuisgekomen, die heeft ’s nachts ge-appt dat hij bij een vriend bleef slapen. De rest van de dag zien we elkaar niet of nauwelijks. Pubers komen uit school, en verdwijnen in hun kamer, bij voorkeur onder een koptelefoon. Soms doe ik nog een poging: Thee? Mwah, neu, hoeft niet. Vaak heb ik ze niet zien binnenkomen en blijken ze al uren in hun kamer te zijn terwijl ik me zorgen maak waar ze toch blijven.

Als ze tegen de avond honger krijgen komen ze af en toe kijken of het eten al klaar is. De fout die ik telkens maak is om, zodra ik er eentje in het vizier heb, hem meteen een klus te laten doen : de vuilniszak naar de kliko brengen, de tafel dekken, de honden eten geven, de houtkachel aan maken etc. Ze haten het dus ik vrees de dag dat zelfs honger ze niet meer naar de keuken drijft. Bij het avondeten hopen we nog eens tot een gesprek te komen maar dat is niet eenvoudig. Zolang er niets op de borden ligt zitten ze soms al wel aan tafel maar dan zijn ze youtube filmpjes aan het kijken, tientallen groepsgesprekken aan het bijhouden, updates aan het checken of zitten ze midden in een game. En negen van de tien keer is er iemand afwezig om reden: a. de sportschool die eind middag ineens lonkte b. een stageproject dat uitloopt of c. een onregelmatig baantje. Het eten is in no time naar binnen gewerkt zodat ze zo snel mogelijk weer van tafel kunnen.

We hadden hier een schema om de honden uit te laten. Twee keer per week per puber. Alleen om 17.00. Kort rondje. Ik kan het wel weggooien want er komt niks meer van terecht. Van wisselen hebben ze nog nooit gehoord, dus de beurt wordt simpelweg overgeslagen en vergeten. Die dure telefoons hebben heel functionele alarm instellingen en een perfecte agenda met reminders en geluidjes. Maar die gebruiken ze niet. Afspraken met ortho’s, trainingen, toetsen, rijlessen; het wordt nergens opgeslagen. Bellen doen ze er trouwens ook nooit mee. En dan zijn er nog zaken die keer op keer herhaald moeten worden: breng je was naar de wasmand, gooi de lege wc rol in de prullenbak, laat je schoenen niet in de woonkamer staan ’s nachts (dan eet de hond ze op), haal je tas uit de gang, zet geen lege melkpakken terug, etcetera. En dan de vrachten aan boodschappen die er doorheen gaan. Dagelijks moet ik naar de supermarkt, want er is altijd iets op waar “dringend behoefte” aan is; deo, wc papier, pindakaas…

Maar ik geloof dat ik nog niet mag mopperen. Ze doen het okee op school en op de studie, ze zijn gezond, ze hebben geen neiging tot coma-zuipen, spuiten of snuiven, ze twitteren niet, ze maken geen selfies, en in the end zijn ze gewoon hartstikke lief en leuk. Vandaag was de jongste ziek. Dan is het weer even zoals het was. Eentje die op de bank ligt in plaats van hangt, geen scherm voor zijn neus heeft, geen plannen in de war stuurt en zich lekker laat verwennen.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

2015 en 2016

2015 en 2016

Nieuw jaar, nieuwe website, nieuw reserveringssysteem en nieuwe plannen! Januari is altijd een goede maand om aan dit soort zaken te werken. Qua bezetting is het meestal niet zo druk aan het begin van het jaar. Maar toen ik mijn nieuwe systeem aan het opzetten was en het hele jaarschema een kwartier uit de lucht was (foutje…) vlogen de reserveringen me ineens om de oren. Dat ging niet helemaal goed, ik had meteen een dubbele boeking voor mijn kiezen. Dus januari is tot nu allesbehalve relaxed, en dat is maar goed ook, want ik hou niet zo van stilzitten.

Het nieuwe reserveringssysteem is voor jullie hopelijk overzichtelijk en netjes. Voor mij is het vooral handig omdat alle reserveringen in een agenda terecht komen en ik minder afhankelijk ben van Booking.Com. De papieren agenda en het excel sheetje met het jaarlijkse overzicht kunnen nu ook weg. De website vond ik ook weer aan verfrissing toe; ik heb er de afgelopen maanden een paar voor vrienden gemaakt en ontdekte weer allerlei mooie nieuwe mogelijkheden. Dat wil ik dan natuurlijk zelf ook! Helaas is er een kleine crash geweest tussendoor, dus ik mis een of twee blogberichten van de laatste maanden, maar dat mag de pret niet drukken.

Binnenkort krijg ik mijn “review award” van Booking.Com van 2015. Mijn gemiddelde beoordeling was een 9,6! Hoger dan ik ooit op school gehaald heb. Wat een opsteker is dat. Dat jullie het hier fijn gehad hebben en soms een lieve tekst in het gastenboek schrijven is al zo leuk, maar dat jullie ook nog de moeite nemen om een super beoordeling in te leveren bij Booking.Com of Tripadvisor, dat is super en daarvoor wil ik jullie hartelijk bedanken!

En dan, door al dit leuks, last but not least: mijn handen jeuken om meer kamers te hebben en meer gasten te kunnen ontvangen. Nu onze jongens mij allemaal boven het hoofd gegroeid zijn, merk ik dat daar meer tijd voor is. Ze zijn alleen nog niet zo ver dat ze op kamers gaan. En dan nog: als ze dat wel gaan en ze komen een keer thuis, dan kan ik natuurlijk niet zeggen ‘sorry vent, maar je kamer is geboekt voor vanavond, je kunt hier niet slapen’. Dus hoe we dit gaan aanpakken weet ik nog niet, maar het plan en de energie is er!

De voorjaarsvakantie zijn we trouwens open: 20-28 februari. En hou de website en Facebook in de gaten, want 14 februari (Valentijnsdag) is vooralsnog gereserveerd, maar er is een kans dat de datum vrij komt en dan ga ik weer een overnachting gratis weggeven!

Liesbet

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

All You Need is Love!

All You Need is Love!

De Facebook Valentijnsactie is nog niet ten einde, maar ik zit nu al vol inspiratie voor een nieuwe weggeef ronde. Wat een leuke reacties, en wat doen mensen een boel meer dan alleen de pagina sharen en liken. Ik weet inmiddels van totaal onbekenden hoe lang ze getrouwd zijn en met wie, wat voor herinneringen ze hebben aan Valentijnsdag, waarom ze zo graag een nachtje B&B cadeau krijgen en wat een unieke kans dit is om weer even samen romantisch te zijn. Mensen schrijven graag over hun liefde.

Het doet me denken aan mijn baan als redacteur bij All You Need Is Love. Vier jaar heb ik daar gewerkt en bergen met brieven gelezen van kijkers met liefdesperikelen. Toen ik solliciteerde werd ik gewaarschuwd dat het keihard werken was, veel overuren en stress. Maar dat kon me niet schelen, ik was jong, ik had geen vriend, geen kinderen, geen huisdieren, ik kon al mijn tijd in dat programma steken en dat deed ik dus ook. Enig vond ik het!

Op een gegeven moment ga je patronen ontdekken in al die items. Dat vrouwen bijna nooit hun man terug willen als ze eenmaal bij hem weg zijn gegaan bijvoorbeeld. En dat mannen hun vrouw bijna nooit verlaten voordat ze een ‘opvolgster’ gevonden hebben. En dat het niet meevalt om een lange relatie romantisch en fris te houden. Want wat kan dat toch makkelijk en ongemerkt naar de achtergrond verdwijnen, oprechte aandacht voor elkaar.

Ik kan er over mee praten. Er zijn jaren geweest dat we niet eens onze huwelijksdag vierden omdat er een kind ziek was, of omdat ik op het punt van bevallen stond of omdat we samen total loss waren van honderd gebroken nachten achter elkaar. En dat zijn dan nog gewoon etentjes. Een nacht weg samen is al helemaal een zeldzaamheid, aangezien ik de boel thuis moet regelen en vaak halverwege bedenk dat ik toch het liefst in mijn eigen bed slaap. Stom is dat.

Maar er gloort hoop want nu de jongens wat ouder zijn is het niet zo ingewikkeld meer. Onze laatste trouwdag gingen we eten in Amsterdam en omdat we allebei geen Bob wilden zijn besloten we op de dag zelf ook te blijven slapen (aanrader trouwens, last minute boeken is stukken goedkoper). Dat werd een ouderwets goeie avond. Na het diner was het maar tien minuten lopen naar het hotel, maar we hebben er drie uur over gedaan. Elk kroegje zijn we in gedoken en na de laatste ronde konden we weer concluderen dat we elkaar nog steeds de leukste vonden. Zulke gesprekken heb je meestal niet aan je eigen keukentafel, daarvoor moet je weg en daarom is deze Facebook actie. Ik gun het iedereen zo! Zaterdag kies ik geblinddoekt de winnaar, maar er komt zeker een volgende kans.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Mijn skere paarse bolide

Mijn skere paarse bolide

Ik rijd al veertien jaar in dezelfde auto, een hele grote Volvo 940, in de kleur paars (violet, volgens de verkoper). We hebben hem gekocht omdat ik op een gegeven moment drie luier dragende kinderen had en een dubbele kinderwagen die in geen enkele andere achterbak paste, zelfs niet helemaal gedemonteerd.

Mijn Volvo was al vijf jaar oud toen ik een proefrit maakte en ik vond ik het net een koets. Hij kraakte een beetje her en der, ik zat heel hoog en ik had een zee van ruimte om me heen. Het is bovendien een automaat en een Volvo heeft volgens mij de kleinste draaicirkel aller auto’s, dus ik kan met een pink aan het stuur straatje keren. Ik ben er een hele verwende automobilist van geworden.

Omdat -ie al oud is kan een deuk of krasje me niet schelen, de hond springt achterin al zit er een halve sloot in z’n vel en ontelbare ritten naar de vuilstort zijn er al mee gemaakt. Er passen acht eetkamerstoelen in, een behoorlijke kledingkast, een gestrekte hele fiets of een paar vouwfietsen, een fijne drie-zitsbank en een stuk of elf kleuters, al schijnt dat tegenwoordig niet meer te mogen bij gebrek aan voldoende gordels.

Automerken, prestaties, types, uitvoeringen of kleuren interesseren mij niet zo (tot frustratie van mijn oudste zoon die erover kan blijven praten) Als het maar rijdt. Maar met Volvo heb ik toch een bandje, want die had mijn vader ook altijd. Als ik vroeger in mijn bed lag en mijn ouders waren uit, dan kon ik pas lekker slapen als ik die trouwe Volvo aan hoorde komen, en ik herkende hem altijd al zodra hij de straat in draaide. Ik heb er ook weleens van Hilversum tot Zuid-Spanje in de achterbak gezeten, op zo’n uitklapstoeltje waarbij je verkeerd om zit. Tussen de koffers en de tassen, een aparte ervaring.

Tot voor kort was het niet in me opgekomen om deze auto ooit weg te doen, maar er gaan steeds meer stemmen in mijn hoofd roepen dat het nergens meer op slaat. Hij zuipt als een ketter, ik zit er sinds een jaar meestal in mijn eentje in, voor de laatste APK moest er voor een bedrag met drie nullen aan vertimmerd worden, en al zouden we de hele garage leeg halen, ik vraag me af of hij er dan in past. En toen ik laatst mijn jongste zoon van school haalde schaamde hij zich voor mijn ‘skere*’ auto tegenover zijn vrienden. Nu is dat wel de laatste reden om de Volvo in te ruilen, die kleine gaat maar mooi weer fietsen in de zeikende regen. Want veel mensen kennen mij alleen maar van mijn auto, het is een verlengstuk van mij, die skere paarse bolide, het is de enige in deze kleur die in de omgeving rond rijdt.

En als ik dan een klein zuinig autootje moet, wat voor eentje gaat dat dan worden? Ik vind ze niet leuk, die kleine autootjes, hoewel, een Fiatje.. maar daar past zelfs de hond niet in. En als er dan een kind met een lekke band staat, hoe moet dat dan? En als er weer een tweepersoons bed van marktplaats moet worden gehaald? Of de kerstboom, toch een jaarlijks terugkerend evenement waarbij mijn Volvo onmisbaar is!

Ik weet niet of er na mijn 940 nog een weg terug is. Ik heb alleen één heel klein wensje als ik dan in iets anders moet gaan rijden, namelijk centrale slotvergrendeling met afstandsbediening. Dat vind ik toch zo cool, zo’n blieper aan je sleutelhanger en dat alle sloten dan tegelijk dichtklikken terwijl je al weg loopt. Dat heeft mijn Volvo niet, en dat is toch wel skeer.

*skeer is zijn lievelingswoord en betekent zoiets als “armoedig”

 

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Mannengezin

Mannengezin

Ik leef in een mannengezin. Na drie zonen heb ik de hoop opgegeven dat ik ooit nog een meid zou baren, en daarin heb ik me berust. Het is wel stoer, alleen maar mannen om je heen, en misschien heeft het zo moeten zijn want ik ben niet zo’n meisjes vrouw. Mode, sieraden, make-up, chicklits, lady’s nights, romantisch gedoe, het is allemaal niet aan mij besteed. Van de Vogue bijvoorbeeld begrijp ik niets en vrouwengroepjes vind ik aanvankelijk eng. Ik hou wel van dat ongecompliceerde van mannen en van botte humor.

Dat ik in dit gezin meestal volkomen wordt genegeerd bij het kiezen van een film of een uitje neem ik maar voor lief. Ik zit avonden alleen met een koptelefoon in een hoekje naar iets anders te kijken dan naar de zoveelste schietfilm of science fictions met robots.  Als ik een keer een ‘familiefilm’ uitkies beginnen ze negen van de tien keer na een paar minuten luidruchtig te zuchten. Kleiduiven schieten vind ik nog wel leuk, maar karten of lasergamen, mwah.

Laatst dacht ik ze te verrassen door ze mee te nemen naar de Aanmodderfakker, in de bioscoop. Gezien die titel leek die me niet alleen hilarisch maar vooral ook een verhaal met een wijze les, die zij hopelijk zouden oppikken. Maar nee. De keuze van de bioscoop was al een foute, er werd geen popcorn noch M&M’s verkocht, en de film viel tegen. Zelfs mij viel -ie tegen, want hoe de aanmodderende fakker nou uiteindelijk zijn leven zou gaan beteren met een berg schulden en geen enkel zicht op vooruitgang, dat vertelde het verhaal niet meer. De week erna heb ik het goed gemaakt door mee te gaan naar Interstellar. Dat was een schot in de roos en ik moet toegeven, deze SF film was goed te pruimen. Ik was dagen daarna nog van slag, zo verwarrend was het. Maar met een mindere hoofdrolspeler dan Matthew McConaughey was ik natuurlijk nooit meegegaan.

Nu zou je verwachten dat ik in dit mannengezin lekker achterover kan leunen met mijn vers gelakte nagels (gelakte nagels?) en dat de jongens de klussen opknappen als lampen vervangen, gootstenen ontstoppen, kasten in elkaar schroeven, en boor en zaag ter hand nemen waar nodig. Sinds ze allemaal bijna twee meter lang zijn pakken ze, op verzoek, regelmatig de zwaarste pan voor me van de bovenste plank. Maar daar houdt het zo’n beetje mee op. Ik heb een man gevonden en ook nog drie zonen gemaakt met twee linkerhanden.

Ik heb nog hoop want ik heb het zelf allemaal pas geleerd toen ik op kamers ging. Na weken tevergeefs wachten op mijn vriendje om een wc-rolhouder op te hangen heb ik maar eens bij de onderbuurman aangeklopt voor een boor en zelf dat gat geboord. Hoe moeilijk kon het nou helemaal zijn? Zonder Youtube was dat nog best linke soep maar het lukte. Ik heb gelijk alle gaten geboord die er geboord moesten worden, ik kon er geen genoeg van krijgen. Eens vroeg ik voor mijn verjaardag een schuurmachine en een elektrische zaag. En later kwam ik er achter dat goed gereedschap het halve werk was. Dat een Gamma schuurmachientje helaas toch niet voldeed bij het grote werk. Een huis met houten binnenluiken, veel kozijnen, ingebouwde boekenkasten en lambrisering vraagt om een Festool schuurmachine, beste mensen, een aankoop voor het leven.

Deze vakantie heb ik de douchewanden opnieuw geïmpregneerd en dichtgekit, de putjes ontstopt, de badkamer gewit, de plinten gelakt en een paar hanglampen (nee, niet alleen de peertjes) in huis verwisseld. Gisteren kochten zoon 2 en ik een IKEA kastje voor zijn bureauspullen. Hij zou hem zelf in elkaar zetten. Na een half uur gevloek en getier stampte hij zijn kamer uit met de mededeling dat het kastje kapot was. Na een tirade van mij (ik was die plinten aan het lakken) ging mijn man zich ermee bemoeien, vol geduld en goede moed. Twee keer zijn ze in die uren erna in de auto gestapt om diverse euvels op te lossen met Praxis onderdelen. “Ik haaaat klussen”, “ik haaaaat IKEA”, hoorde ik steeds. Terwijl IKEA nu juist altijd zulke goede gebruiksaanwijzingen maakt! Maar goed, ik ben inmiddels ervaringsdeskundige, ik kan me mijn eerste IKEA ervaring ook nog helder voor de geest halen. Dat ik er bij de laatste plank van een ingewikkelde kast achter kwam, dat ik in stap 1 iets verkeerd om had gemonteerd. Na een aantal woede aanvallen kom je er vanzelf achter dat een IKEA klus voorbereiding behoeft: eerst zen worden, dan ruimte maken, alles klaarleggen, doorlezen, en dan pas beginnen.

Bij mijn man heb ik de hoop al opgegeven, gelukkig heeft hij andere handige talenten, met computers bijvoorbeeld, en boten. Maar wat zou het fijn zijn als tenminste één zoon zich zou ontpoppen tot handyman. Voor als ik straks te oud ben om het zelf te doen.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Zullen we emigreren?

Zullen we emigreren?

Er zijn van die momenten in het leven dat de sleur zodanig is toegeslagen dat ik er radicaal uit wil breken. Vorige maand had ik het weer toen ik in een glossy magazine een prachtig landhuis te koop zag staan in Frankrijk, met notabene een gastenverblijf erbij met zes kamers, groot stuk land, boomgaard, de hele mikmak. Helemaal af, aan een riviertje, zwembad erbij. Voor een prijs waar je hier net een huis met garage voor kunt kopen. Dan kijk ik door het raam naar de grijze lucht met motregen en dan vraag ik me hardop af wat we hier in godsnaam nog doen?! Laten we gaan! Mijn man gaat daar heel lang in mee. We lezen het eens goed door, zoeken informatie op internet, slaan al aan het rekenen. Totdat ik merk dat hij helemaal niet weg wil. Dat hij mij alleen maar even in die waan laat. Heel verstandig van hem, want zo gaat het al jaren en het gaat steeds vanzelf weer over.

Op vakantie gebeurt het ook altijd. Deze zomer nog in Spanje stonden we likkebaardend voor de vitrine van de plaatselijke makelaar. We hadden van huis geruild, dus we leefden daar al echt, vonden we. Deden de boodschappen in de buurt, kookten zelf, lieten de hond uit. Maar wel onder een stralende zon, met bergen en strand in de buurt en een zwembad in de tuin. De Engelse makelaar stapte direct op ons af, wilde meteen met ons gaan bezichtigen, er was keuze genoeg. De hele costa is daar zo volgebouwd met voornamelijk leegstaande huizen dat je er voor een prikkie kunt kopen. Wat het dan ook weer onaantrekkelijk maakt. Bebouwing om je heen zonder bewoners heeft iets heel naargeestigs. Zit je daar op je berg zonder buren, of met steeds wisselende huurders. Dat bedenk je dan in die vijf minuten voor die vitrine en dan is het weer klaar. We doen het niet. Maar even ervan dromen kan geen kwaad.

Vlak voordat we een huizenruil met Canada gingen doen waren we iets serieuzer. Stel je voor dat al die ruimte en natuur daar echt heel aantrekkelijk is. Stel dat Vancouver inderdaad een geweldige stad is. Stel dat de jongens het daar ook fantastisch vinden? We hadden er een super huis, met een te gekke tuin waar ze serieus op konden voetballen, waar ze zelfs omheen konden fietsen. Waar ze met een buks konden schieten zonder dat er een buurman kwam zeuren. We hadden er een giga keuken en een hottub en een enorme pick-up truck. En we konden inderdaad in een paar uur naar de Rocky Mountains, of naar het strand, of naar de grote stad. En de bergen waren hoog en de meren blauw en de beren echt. Maar wilden we er wonen? Nee. Eigenlijk wisten we dat al heel snel. Zo’n hoeveelheid ruimte kan ook verlammend werken. We hadden nog maar een fractie van het hele land gezien maar de afstanden waren al zo groot en de natuur zo prachtig, hoe zou je hier ooit kunnen kiezen waar je wilde settelen? En wat we direct misten: een dorpskern, een stadscentrum met kleine straatjes, winkels, kerken en voetgangers. Kortom: gezelligheid.

We waren de enigen die op een groot winkelterrein lopend van de ene zaak naar de ander gingen. Er waren niet eens stoepen, alleen parkeerplaatsen. In feite zag je niemand op straat. Het restaurant waar we gereserveerd hadden bleek op een soort industrieterrein te liggen, ook al geen hond te bekennen, het leven daar werd geleefd achter deuren van auto’s en gebouwen. Nee, het gras was daar heus niet zoveel groener.

Canada wordt het dus niet. Het wordt denk ik sowieso niks meer met onze emigratiedromen. We zijn te laat. De jongens willen niet echt, en gaan al bijna hun eigen weg. Splitst je gezin ineens in tweeën. Komen ze nooit meer ‘even’  langs. Ik moet er niet aan denken. Bovendien; ik was dit weekend in de Rijp, in Noord-Holland. De zon scheen, er was een midwinterfeest aan de gang, het was één grote Anton Pieck ervaring, iedereen was vrolijk en als je op de dijk stond keek je uit over kilometers weiland. Prachtig is ons land! Prachtig, ruim én gezellig. En wat zeur ik eigenlijk, vanuit ons raam thuis zie ik regelmatig een grijze lucht maar ook bomen en een rivier en dat gastenverblijf is er ook al. Zo gaat het moment weer voorbij, lekker terug in de sleur. Er is niks mis met onze sleur.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Uitdaging of afwijzen?

Uitdaging of afwijzen?

Als B&B houder ben je vaak maar een eenzame ziel. Ik heb geen collega’s, geen medewerkers, geen baas, ik beslis alles in mijn eentje. Natuurlijk is dat precies wat ik nu zo leuk vind aan dit bestaan, maar soms wil ik ook wel eens een potje klagen of raad vragen aan soortgenoten. Internetforums van B&B eigenaren zoek ik dan op. En dan blijkt dat we allemaal ongeveer dezelfde rare dingen meemaken.

Zo las ik dat er bij een B&B een kamer werd gehuurd voor een week door een alleenstaande vrouw. De dame verliet nooit de kamer, sterker, ze kreeg steeds bezoek. Van mannelijke gasten, in dure auto’s, de één na de ander. Je denkt en voelt van alles, maar wat doe je dan als eigenaar? Op zulke zaken ben je niet voorbereid, je verwacht niet dat iemand de brutaliteit heeft om jouw kamer als pees kamer te gebruiken. Je kunt het bovendien waarschijnlijk niet eens bewijzen.

Bij mij was het niet zo overduidelijk, maar ik heb weleens een aanvraag gehad van een man die zijn vriendin van Schiphol zou halen, dan even wilde ‘uitrusten’ bij ons, overdag tussen 12.00 en 16.00, en daarna zouden ze doorrijden naar het oosten van het land. Ik vroeg me af hoe vermoeiend het nou écht was om even door te rijden, maar bedacht me later dat het verhaal waarschijnlijk niet helemaal waar was. Ik heb het in elk geval afgewezen omdat ik het vooral vaag en lastig vond.

Een andere keer ging het slinkser, ik kreeg een boeking binnen met de uitdrukkelijke vraag of het bed uit twee of één matras bestond. De dag ervoor vertelde de boekster me dat ze om 12 uur al wilden inchecken. En pas de dag zelf mailde ze ’s morgens dat ze geen ontbijt hoefden. Toen heb ik vriendelijk maar resoluut terug gemaild dat ze dan waarschijnlijk niet voor een overnachting kwamen en dat dat niet de bedoeling was van mijn B&B. Ik vond het best truttig van mezelf, en ik zag eerlijk gezegd ook een hele nieuwe markt ineens: ik kon de B&B zomaar als romantische plaats voor overdag aanbieden voor geheime verliefden! En ’s avonds gewoon voor de doorsnee gast! Dubbel verdienen! Maar nee, het stuitte me erg tegen de borst. Ik hou helemaal niet van stiekem gedoe en ik zie het al voor me dat er verhitte toestanden in mijn kamertje plaatsvinden terwijl ik daar boven sta te strijken, bij wijze van spreken. Terwijl dat natuurlijk ’s nachts evengoed gebeurt, sja, maar dan ligt het er meestal niet zo dik bovenop en ik strijk nooit ’s nachts.

Een aanvraag voor alleen een douche heb ik laatst wel toegestaan, omdat ik het me zo goed kon voorstellen. Twee collega’s kwamen ’s morgens aan op Schiphol van een lange vlucht en ze wilden zich heel graag opfrissen voordat ze doorgingen naar hun zakelijke afspraak hier in de buurt. Het was het kortste bezoek ooit. Binnen een uur waren ze weer weg, ontbijt sloegen ze af en ik weet zeker dat er alleen gedoucht is. Je voelt je ranzig en verkreukeld na een nachtvlucht, ik snap het wel. Het was een klein risico, want die dag had ik ook een gewone boeking, maar het pakte goed uit.

Er zijn gasten geweest die mijn grenzen probeerden op te rekken. Een vrouw die eigenlijk ook graag wilde dat ik het diner voor haar klaarmaakte omdat ze de restaurants in de buurt niet goed genoeg vond. Die dame was sowieso een enorme uitdaging want ze bleef een hele week en leek met niets tevreden. Ze liet me bijvoorbeeld elke ochtend een koolhydraatvrij ontbijt maken maar raakte het nooit aan. Sommige gasten kon ik afwijzen voordat ze arriveerden: Een Russisch stel dat niet samen bleek te komen maar met hun dochter van 11, maar die zou wel tussen hen in slapen; Een gezin dat vroeg of ik er niet twee matrassen bij kon leggen; Een man die pas om 1 uur ’s nachts wilde inchecken.  Maar staan ze eenmaal voor je deur, dan kun je niet zoveel meer. De enige gast die me heeft opgelicht belde ’s avonds vrij laat op, klonk gehaast en in nood en deed me geloven dat hij al vaker in de buurt had overnacht. Zijn gebruikelijke adres had geen plek en of hij bij mij terecht kon. Het zou voor vijf nachten zijn. Ik had toen nog niet zo veel aanloop en accepteerde. Maar toen hij eenmaal hier was aangekomen, in het donker, enorm groot en sterk, zonder identiteitsbewijs, toen vertrouwde ik de boel voor geen meter meer. Uitgerekend die avond was ik alleen thuis met de kinderen en ik heb geen oog dicht gedaan. De meneer heeft desondanks een riant ontbijt gekregen en is toen met de noorderzon vertrokken. Mijn gevoel klopte dus wel, maar kon ik dat hardmaken aan de deur?

Liever eerder ingrijpen dus. Bij de twee jonge bezoekers van een tijdje terug had ik daar geen kans toe. De heren boekten eind van de middag en stonden een kwartier daarna al aan de deur. Aller-charmantst waren ze maar ze ontweken elke poging van mij om er achter te komen wat ze in dit dorp kwamen doen. Stapels cash geld hadden ze op zak, hun namen waren op google niet te vinden en ze hadden een vreemd adres opgegeven. Toen sliep ik ook niet zo lekker. Ik heb de dag erna booking gemeld dat ik geen last-minute gasten meer wil. Telefonisch mag iedereen nog een poging wagen maar dit overviel me te zeer.

Op die internetforums kom ik de vraag vaak tegen; wat accepteer je en wat niet. En hoe breng je het als je iets niet accepteert? Is het een uitdaging of moet ik deze gasten afwijzen? Altijd leuk om te lezen hoe anderen iets oplossen. Ben je toch even niet meer die eenzame ploeteraar.

 

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Nieuwe website

Toen mijn kinderen nog peuters waren vond ik het niet eerlijk dat er zo veel meer meisjeskleding te vinden was dan jongenskleding. Drie jongens hebben we. Kijk eens in een doorsnee kinderkleding zaak en de rekken hangen vol met fleurige meidenkleding en voor jongens is slechts een klein hoekje met blauw en grijs gereserveerd. Nu moet ik toegeven dat het de laatste jaren wel verbeterd is, het is waarschijnlijk meer zonen-moeders opgevallen! Maar ik zag een gat in de markt en ik begon mijn eigen webshop “Jochies” met tweedehands jongenskleding. Ik abonneerde me op zo’n webshop-sjablonen-maker en na een tijdje freubelen had ik een heuse website. Had ik toen maar groots doorgepakt, dan was ik misschien wel de eerste Zalando van toen.

Jochies was geen succes, maar dat je zo makkelijk iets online kunt beginnen was wel een openbaring. Er hoefde geen cursus of opleiding aan te pas te komen, want alle informatie was op het internet zelf te vinden. Zo las ik over webhosting, domeinnamen, uploaden, plugins, downloaden en html-editors en ik begreep dat het helemaal niet nodig was om ingewikkelde codes te leren om een website te maken. Ik kocht Frontpage en had na veel bloed, zweet en tranen mijn schilderijen online. Het zag er niet uit maar het was gelukt en ik vond het ontzettend leuk om mee bezig te zijn, bijna zo leuk als schilderen zelf! De eerste website van Bed & Breakfast Klein Zuylenburg maakte ik dus ook in Frontpage, want dat was ik gewend. Ik herinner me dat elke pagina een andere kleur had en een andere lay out, een vrolijk zooitje zeg maar.

Toen crashte mijn computer en ging ik over op Mac. Dat was de aanleiding om ook een ander programma te kopen voor mijn website. Ik ging aan de slag om dit keer in Rapidweaver de boel weer van niks af aan in elkaar te zetten. Veel meer leuks ontdekte ik: verschillende foto’s van de kamer in een diavoorstelling bijvoorbeeld, en allerlei effecten. Er moest bovendien een Facebook pagina komen en een Twitter account, foto’s op Pinterest, Tumblr. Drúk kan je daarmee zijn! Maar wat toen nog niet heel erg hot en happening was en nu wel was een blog. En schrijven vond ik eigenlijk ook heel erg leuk. Toen Gijs net geboren was had ik een column in Ouders van Nu en ik vond het jammer dat ik daarmee moest stoppen (ik werd zwanger van de tweede en dat was voor het blad niet zo interessant meer, ze zochten een ‘verse’ moeder).

Ik begon een blog op WordPress, met links naar mijn website, maar dat was een halfslachtige oplossing. Je blog moet Ín je website, anders heb je er eigenlijk weinig aan. Je kunt juist bezoekers naar je website trekken met steeds nieuwe blog berichten en zo wellicht meer klanten, of in mijn geval, B&B gasten. En zo is daar nu mijn nieuwe website geboren in WordPress. Het lijkt in eerste instantie of ie gewoon gekopieerd is, maar ook deze site is geheel vanaf een blanco pagina opgebouwd. En de blog heb ik gewoon geïmporteerd. Mijn eerdere verhalen leven dus voort onder kleinzuylenburg.nl. Nu moet ik me nog gaan verdiepen in zoekmachine optimalisatie. Een vak apart en lang zo leuk niet als lay out, kleuren en lettertypes toepassen. Maar wel heel hard nodig. Dus ciao, ik ben weer een tijdje van de straat!

PS: de B&B zelf is overigens ook toe aan een update: in de kerstvakantie gaan we een kleine renovatie doen!

 

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Eieren zoeken

Eieren zoeken

Limburg heeft zijn vlaai, Brabant de Boscher bol, Friesland suikerbrood, maar wat heeft Utrecht nou eigenlijk voor ‘wereldberoemd’ streekproduct? Het Domtorentje! Volgens internet. Dat is een soort negerzoen met een afbeelding van de Dom er op.

Ik woon nu al vanaf mijn 25ste in Utrecht maar ik heb er, eerlijk waar, nog nooit één gezien, laat staan geproefd. Dus toen ik iets leuks zocht voor de B&B toerist was zo’n grote slagroom bonbon niet het eerste dat in mij op kwam. Pruimenbomen hebben we wel, met van die heerlijke gele pruimpjes, en een enorme oogst. De eerste jaren dat we hier woonden deden we daar niets mee. Ze lagen gewoon te rotten op de stoep en onbekende mensen stonden  regelmatig  ongevraagd uit onze boompjes te plukken. Inmiddels snap ik dat wel, want ze zijn super lekker en in de winkel al gauw drie euro voor een klein bakje. Jam is zo gemaakt, dus dat was mijn specialiteit bij het ontbijt. De rest van de oogst verkopen de kinderen. Op een drukke zomerdag hier op de stoep zijn ze zo weg, plukken, wegen, verkopen, een pond voor een euro.

En toen wilde onze tweede zoon kippen. We hadden ergens gekampeerd waar een kinderboerderij was met ‘knuffelkippen’. Grote beesten waren dat met van die sokken om hun poten en helemaal mak, je kon ze zo optillen. Ik zag daar wel wat in, ik had vroeger een vriendin met een grote kippenren in de tuin. Eieren rapen, graan voeren, leuk!  Er was alleen een agressieve haan bij, dus die wilde ik dan niet. We hebben eens met een tent in Toscane gestaan en daar begon om vier uur ’s morgens een haan te kraaien, die na verloop van tijd steeds antwoord kreeg van de haan op de volgende heuvel. Toen vond ik dat enorm romantisch, maar op een doordeweekse dag in je eigen bed is dat misschien niet zo verkwikkend. Een haan in een dichtbevolkt dorp is sowieso geen goed idee als je het gezellig wilt houden met de buren.

In elk geval, wij vonden op marktplaats mensen die van hun kippenhok af wilden mét drie bewoonsters. Zogenaamde Wyandotte krielen. We kregen er ook een kippen encyclopedie bij, en die bleek onmisbaar, want een kip lijkt wel een heel eenvoudig dier, maar dat is het zeker niet! Wist je bijvoorbeeld dat krielkippen heus niet per sé hele kleine eieren leggen? Dat de grootte van de kip niks zegt over de grootte van het ei? En wat is eigenlijk een hen en een haan en waarom heet het dan ook nog kip? Veel mensen weten zelfs niet hoe dat werkt met die eieren. Denken dat een kip alleen eieren legt als er een haan bij is. Nee, beste mensen, wat wij eten zijn de onbevruchte eieren en die legt een kip in principe elke dag. Zodra een haan ze bevrucht heeft komen er dus kuikens uit. Jaja, ik moest het ook even nalezen, maar zo zit het. Het waarom van die dagelijkse productie is mij vooralsnog niet helemaal duidelijk dus ik hou het er maar op dat een kip eieren legt voor onze consumptie.

En dan is er nog een hele gebruiksaanwijzing en een hoofdstuk met probleem oplossingen. Er is er eentje al vrij lang broeds. Die gaat op de eieren zitten en komt er niet meer van af. Het is kansloos en hardnekkig, de kip eet en drinkt bijna niet meer. Er zijn verschillende maatregelen in zwang om het broeden te stoppen, maar tot nu toe helpt niets echt. Irritant is het wel, want zelfs het kalkstenen fop-ei dat ik daar heb neergelegd wakkert de hormonen al aan. Dat fop-ei was nodig omdat ik eens dagenlang geen eieren kreeg. Een kip kan door stress ‘van de leg’ zijn, maar allemaal tegelijk is raar. Toen op een dag de hond met een ei in zijn bek uit de heg kwam ontdekten we dat daar een hele berg verstopt lag. Ze wisten dus even niet meer waar ze ze laten moesten dat los je op door een ei neer te leggen op de plek waar je ze hebben wilt. Een fop-ei in het leghok dus. Maar zodra mijn broedse vriendin daar de hele dag bovenop blijft zitten weten die andere twee wederom niet waar ze hun ‘ei kwijt moeten’. (Spreekwoorden en gezegden te over hoor, die met kippen te maken hebben!)

Onze tuin vinden de dames inmiddels te klein en ze zijn op verkenning gegaan bij de overbuurman. Ze steken de hele dag de dorpsstraat over, heen en weer. Een prima verkeersdrempel trouwens, iedereen gaat vol op de rem voor onze kippen. Er wordt al jaren gebrainstormd hoe we het verkeer in de straat kunnen afremmen, maar deze maatregel had ik niet bedacht. Bij overbuurman hadden ze ook een legplek gevonden. In een plantenbak, in de zon, vond hij na zijn vakantie een enorme berg eieren. En deze week is het weer raak. Eén broedse kip en nergens een ei te vinden. Het is hier eigenlijk doorlopend Pasen. Het is alleen een beetje jammer dat onze kinderen niet meer zo klein zijn dat ze dat spannend vinden, eieren zoeken. Dus als je me hier aantreft, half gehurkt in de heg, dan weet je hoe laat het is. Alles voor de gasten hè, kakelverse scrambled eggs, het is geen provinciale specialiteit, maar lékker!

 

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Bruiloft en aanverwante zaken

Toen wij gingen trouwen, zo’n honderd jaar geleden, hadden we alles keurig volgens het boekje geregeld. Er was het ja-woord in het stadhuis van Utrecht, een foto-uurtje, een moment met thee en taart voor de naaste familie, een diner, een feest met alle vrienden erbij en een bruidssuite. Er gingen een paar zaken niet helemaal zoals bedacht en het is jammer dat je maar één keer trouwt, zoals ik van plan was, want sommige dingen zou ik nu beslist anders aanpakken.

We kwamen bijvoorbeeld zelf  laat aan op het feest omdat het diner uit was gelopen. De sfeer was al behoorlijk uitgelaten en wij konden er veel te kort van genieten. Een paar uur alweer na onze grootse entrée moest ik mijn kersverse man, die altijd ’t liefst als laatste de deur dicht trekt, bij zijn vrienden vandaan sleuren. De bruidsauto wachtte om ons naar het hotel te brengen. Wie heeft dat bedacht? Dat je op je eigen feest als eerste weg moet?? Achteraf zagen we in het gastenboek dat de rest nog zeker een uur door was gegaan. De hanenpoten werden steeds vager en gezien de rekening was iedereen rondom dronken het stadskasteel uit geschopt. Daar baalden we van, daar hadden we eigenlijk wel bij willen zijn.

Maar ik was broodnuchter aan het eind van het feest, en niet omdat ik zo snel weer weg moest. Ik was namelijk zwanger. Dat was niet helemaal volgens de planning. Het was de eerste keer dat ik probeerde zwanger te worden, en we bleken bovenmatig vruchtbaar. Zoiets kun je helaas niet oefenen qua timing. Fantastisch natuurlijk maar ik kreeg er voor op mijn lazer bij de winkel waar ik mijn bruidsjurk voor de tweede maal ging passen. De verkoopster kon haar irritatie niet verbergen toen ik het vertelde. Moesten ze de jurk helemaal ‘uitleggen’ omdat ik ‘stout was geweest’. De jurk was leuk, maar die bruidsmodezaak, die zou ik een tweede keer zeker niet binnen stappen.

Toen wij ’s nachts in vol ornaat in het hotel aankwamen, verwachtte ik een hartelijk ontvangst. Een felicitatie misschien. De vraag of we een mooie dag hadden gehad. Of een compliment over mijn jurk, al vond ze hem misschien lelijk. IETS! Maar nee, het meisje bij de receptie keek even op, gluurde toen op haar beeldscherm en gaf ons de sleutel. Op de kamer geen enkele aanwijzing dat wij zojuist getrouwd waren. Gewoon, een hotelkamer. Met een bubbelbad, dat wel, maar die maakte vooral een hoop lawaai zo midden in de nacht.

Dus, toen ik de B&B begon en er een bruidspaar boekte bedacht ik me dat ik dat eens even heel anders ging aanpakken. Romantiek, verwennerij, aandacht, gewoon een verlenging van de bruiloft waarin je centraal hebt gestaan. Inmiddels ben ik er achter gekomen dat er maar weinig echte bruidssuites in deze omgeving zijn. Dus ik heb een speciaal bruidsarrangement bedacht. Geen bubbelbad, geen hartvormig bed, maar wel een witte ‘hemel’ en een sprei met rozenblaadjes. De namen op de deur, kaarsen overal, een brandend lampje en de haard aan bij binnenkomst, een fles champagne in de koeler, een kaartje met een persoonlijke felicitatie en uitgebreid ontbijt op bed. De meeste bruidsparen komen via de Parel van Zuilen, even verderop aan de Vecht, en worden hier ’s nachts met een witte sloep van Boei26 voor het huis afgezet. Romantischer dan dat kan ik het niet bedenken. Een compliment over de jurk kan ik niet geven, meestal slaap ik als het bruidspaar met de sleutel binnen komt, maar ik zorg er altijd voor dat ik ze even heb gezien overdag, en anders mag ze hem alsnog showen, the day after.

Zo hoort het, vind ik. Geen mens mag na zo’n dag in de rommel van zijn eigen huis terecht komen en de volgende ochtend katerig wakker worden met alleen nog een halfje oud brood in de kast. Maar al helemaal niet in een saai hotel waar niemand de moeite neemt om er iets speciaals van te maken, als je zojuist de grootste stap van je leven hebt genomen.
Follow my blog with Bloglovin

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Paniek op de sloep

Paniek op de sloep

Klein Zuylenburg ligt aan de rivier de Vecht. Mijn husband is opgegroeid met surfplanken en zeilboten. Ik niet. Ik vind varen wel leuk maar alleen met heel mooi zomerweer en als er land in zicht blijft binnen zwembare afstand. Voor mij hoefde het dus allemaal niet, maar husband moest en zou een boot. Hij kon toch niet een huis met een steiger kopen zonder daar een boot aan te leggen.

Ik zag het verschil tussen de ene en de andere boot werkelijk niet, maar ik begon er na een aantal weken studie gevoel voor te krijgen. Je hebt lompe sloepen en sloepen met een mooi ‘lijntje’. Houten, ijzeren en polyester sloepen. Hele comfortabele keurige sloepen met een stuurtje, een tafeltje en kussens all over the place en afgeragde feestsloepen met een houten bank en een helmstok. We zagen ze hier in alle soorten en maten voorbij komen. Het moest in elk geval een boot zijn die onder alle bruggen in de Vecht door kon, want elke keer filevaren leek ons niks. Met zijn contacten in Friesland bleek onze toekomstige sloep echter niet gewoon in Loosdrecht te koop te liggen, maar in Gaastmeer. Een schattige houten boot, een Zweedse Sneepa, met een dieselmotor uit 1960, een mooi ‘kontje’ en een kleine kajuit, dat leek ons handig voor als het ging regenen en voor een wc.

We konden hem voor een prikkie overnemen, hij moest alleen wel even verplaatst worden naar de provincie Utrecht. We maakten er een uitje van. Vier dagen trokken we ervoor uit, met het hele gezin, in een voorjaarsvakantie. Van dat hele gezin kon er maar eentje echt varen.

Nu kom je onderweg van Friesland naar de Vecht een enorm aantal sluizen, bruggen en andere  obstakels tegen waar ik nog nooit mee te maken had gehad. Ik kende de regels niet, ik wist niks van scheepsjargon, touwen en knopen, laat staan van wind en stromingen. Voor mijn husband was dit alles zo vanzelfsprekend dat hij niet de moeite nam het een en ander uit te leggen. Het kan ook zijn dat hij mij enorm overschatte, of dat hij mij op de proef stelde. Hoe dan ook, de eerste sluis die wij naderden, naderden wij niet alleen.

– Gaan we nu niet botsen? vroeg ik.

– Ja, gooi maar even de stootwillen uit.

Een echte kapitein laat die stootkussens echter niet zomaar hangen, maar die bergt ze steeds weer op en maakt ze steeds weer vast, met een fantastisch mooi knoopje. En dat moest ik nu doen maar ik had geen idee. Gewurm dus, met touwtjes, gehaast.

– Hoe moet dit? Had dat eerder gezegd. Hij hangt veel te laag. Hoe krijg ik dat ding omhoog? Kun je niet even helpen?

– Nee ik moet sturen, laat maar zitten zo en maak het voortouw vast, we moeten aanleggen in de sluis.

Voortouw, totaal in de knoop.

– Waar moet het aan vast? Die paal?! Daar kan ik helemaal niet bij! Gooien? Hoe dan? Plons, de hele kluwen het water in.

– Eerst uit de knoop halen, Liesbet (zo noemt ie me alleen als ie boos en/of teleurgesteld is) Zo lukt het natuurlijk niet, maar wel opschieten nu anders waaien we de verkeerde kant op!

Nog een keer gooien, weer mis, paniek.

– Leg me dan ook eens wat uit! Hoe moet dit dan? Jij zegt ook niks totdat het moet gebeuren! Ik heb dit nog nooit gedaan!

– Afhouden!!

En dan een Duitser treffen op het achterdek van een luxejacht die alles allang op orde heeft, hoofdschuddend toekijkt en uitlegt: “Ruhig bleiben, man muss nur ruhig bleiben”. Bij verdere sluizen zelfde paniek, en een horde ijsjes likkende toeschouwers. En altijd kinderen die in het heetst van de strijd ineens ruzie krijgen, voor je voeten gaan lopen, naar de w.c. moeten of bijna overboord vallen. Tevens heb ik zeker tien keer mijn tenen gestoten, mijn vingers tussen kant en wal gekregen en mijn kop geschampt in de kajuit. Ik zag er de lol niet van in, die eerste twee dagen. Maar de derde dag kwam de zon door, had ik inmiddels in de avond geoefend met touw gooien en knoopjes leggen en ging ik met iets meer vertrouwen de crisissituaties tegemoet, onderwijl ‘ruhig bleibend’ of in elk geval ‘ruhig’ lijkend. En wat had Nederland een prachtige havenstadjes! En dan die Weerribben! En de randmeren! En onze Vecht!

Bij de laatste brug in Maarssen, op de laatste dag, vlak voordat we thuis waren, bleek dat onze boot te hoog in het water lag. De ramen op de kajuit waren net te hoog om onder de brug door te varen.  Onze Sneepa moest helaas worden aangepast, we hebben de ramen er af laten zagen. Maar het moet gezegd, het is volgens ons nog steeds het meest charmante bootje in de Vechtstreek en we hebben er al acht jaar enorm veel plezier van. Zelfs ik! Ik heb inmiddels ook al twee zeilvakanties meegemaakt, maar daarover later meer.

 

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Zwerfvuil

Er was eens een dag in een ver verleden dat ik bij mijn Spaanse vriendje in de auto zat ergens op de rondweg van Madrid (dezelfde Spanjaard als die uit deze blog) en dat zijn autoradio het niet meer deed. Een autoradio was destijds niet vast ingebouwd en had ook nog geen frontje, maar was in de vorm van een ‘slee’. Je kon de hele radio erin en eruit schuiven en in je tas meenemen om autodiefstal te voorkomen.  Een vrij groot apparaat om in je tas mee te nemen, dus iedereen stopte hem onder zijn autostoel, wat inbrekers vrij snel doorhadden. Je autoruit werd dus sowieso ingeslagen. Ik weet eigenlijk niet of we anno 2014 nog autoradio’s in de vorm van een slee hebben, maar ik vond het toen al een slechte uitvinding.

In elk geval, mijn latin lover opende geïrriteerd zijn raampje en trok de slee los. Verbaasd vroeg ik wat hij van plan was. Nou, zei hij, het ding is kapot, dus ik gooi hem weg. Met ‘weg’ bedoelde hij dus uit het raam, zo de vangrail in. Ik kon hem nog net tegenhouden, met woorden zowaar. In mijn beste Spaans stak ik een monoloog af. Wat dat nou voor een mentaliteit was, spullen zomaar uit het raam smijten, of hij zich nooit had afgevraagd waar al die rotzooi rond Madrid toch vandaan kwam, en wie zou dat ooit op moeten gaan ruimen? Mijn woorden maakten indruk. Hij vond zelfs dat ik gelijk had, alleen, waar moest hij die radio dan laten?! Hij had werkelijk geen idee.

Ik ben dus al sinds mijn jonge jaren allergisch voor zwerfvuil.  Vooral in de natuur. Ik was een paar jaar terug uitgebreid op internet aan het zoeken naar een vakantie adres in Amerika. Het moest een paardrijvakantie worden met twee vriendinnen. Een ranch dus en het liefst in the middle of nowhere. Een ware cowboy belevenis, dat hadden we voor ogen. Uit de duizend ranches die ik voorbij had zien komen bleef er steeds eentje in de top drie staan. Het was een ranch met een Spaans karakter, het zag er fantastisch uit, en zo aan de grens met Mexico was het er in elk geval lekker warm. Maar toen las ik voor de zekerheid een aantal reviews op Tripadvisor en wat bleek: behalve dat er duidelijk een strijd gaande was tussen personeel en eigenaren (gezellig!), was het landschap om de ranch behoorlijk vervuild. Dat kwam omdat er vele Mexicanen in die streek illegaal de grens overstaken en dus overal lege flesjes en dergelijke achterlieten. Tragische toestanden dus en daar zou je dan als luxe vakantieganger met je paard tussen door moeten rijden. Een groter contrast kun je niet bedenken.  Het werd een andere bestemming, er zijn gelukkig genoeg plekken in dat grote land waar echt geen mens komt.

Maar hier in Nederland ontkom je bijna niet aan de troep. Op een gegeven moment heb bedacht: ik kan me er aan blijven ergeren, maar ik kan er ook wat aan gaan doen. Een druppel op een gloeiende plaat, maar het is tenminste wat. Dus sinds jaar en dag organiseer ik zo’n actie die meestal samenvalt met de landelijke opschoondag.  In een klein dorp als dit komen we bij een jaarlijkse schoonmaakactie van de omgeving terug met zes volle kilo’s met rotzooi. Zes! Ik vind dat vrij schokkend. Zo veel mensen die achteloos blikjes en flesje weggooien, overblijfselen van hele McDonalds diners uit het raam donderen en zelfs grof vuil in een greppel dumpen. We produceren al zoveel afval, maar als dat ook nog her en der verspreid over de aardbol dwarrelt dan komt het toch nooit meer goed?

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478