Autorijden anno 2014

by | feb 22, 2014 | feiten

Toen ik mijn rijbewijs wilde halen -in 1986- moest ik omgedraaid in de stoel achteruit inparkeren, de hellingproef doen met het risico van een afslaande motor en was er serieus sprake van dode hoeken. Die dode hoek kon ik pas vinden in les twintig. Ik begreep echt niet waar de beste man het over had en ik begreep het gevaar ervan pas toen ik na jaren mijn eend de linkerrijbaan op zwiepte en ik bijna tegen een snelle Mercedes knalde die dus net die dooie hoek uit kwam. Toch vond ik dat ik na tien lesjes wel klaar was voor het examen.

Mijn vader en mijn broer reden ook al geregeld met me rond. Mijn broer, die net zelf een half jaar zijn rijbewijs had, gaf me les op het parkeerterrein van de Hilversumse Expohal. Hij schrok zich dood toen ik eindelijk, zonder af te slaan, naar de tweede versnelling ging en met piepende banden over alle lege parkeervakken scheurde. Mijn vader stuurde me genadeloos een doodlopend bospad in en gebood mij te keren. Onmogelijk volgens mij. Zeer wel mogelijk volgens hem, maar hoe, dat moest ik zelf maar uitzoeken. Hij lurkte ondertussen aan zijn pijp en las de krant.

Mijn instructeur vond het nog te vroeg om over een examen te beginnen. “Je kijkt nog niet genoeg in je spiegels, en die zijn heel belangrijk”, meende hij.  Een zware belediging vond ik dat, en geldklopperij bovendien. Veertig gulden per les, als ik me goed herinner. Maar wellicht, achteraf bezien, vanuit mijn wijzere perspectief van nu, had hij wel gelijk en slaagde ik gelukkig in een keer na drieëntwintig lessen.

Maar toen wij afgelopen week vertrokken richting Alpen in de nieuwe auto van mijn husband, heb ik mij hardop afgevraagd waar rijlessen in godsnaam nog voor nodig zijn. Pas bij Maastricht hoefde hij voor het eerst zelf te remmen en gas te geven. Toen ik halverwege Luxemburg het stuur overnam zocht ik vergeefs naar de sleutel en werd ik knettergek van alle waarschuwingslampjes, geluidssignalen en hulpmiddelen. Er ging een lampje branden als er iemand te dicht voor mij reed. Er ging een lichtje op als er iemand links of rechts naast me was. Ik kreeg een intimiderend piepje te horen als ik over de streep ging. Als ik herhaaldelijk en binnen korte tijd over de streep reed kreeg ik zelfs een waarschuwing dat het tijd werd om te pauzeren. Dan was ik waarschijnlijk aan het slingeren van vermoeidheid, volgens de auto. Ik mocht de snelheid automatisch instellen. Ik kon gewaarschuwd worden als ik te hard reed. Remmen deed de auto in die modus automatisch, met behulp van sensoren. De navigatie vertelde me waar ik heen moest en een camera hielp me bij achteruit rijden.

Wat valt er dus eigenlijk nog te leren? Achteruit de bocht om is een eitje met die camera, de hellingproef is geen uitdaging meer met een automatische schakelbak en verdwalen of tegen een muur knallen is schier onmogelijk. Een paaltje schampen kan alleen nog als je heel blind bent. Da’s dan wel weer handig trouwens, want dat zijn mijn enige deuk-veroorzakers tot nu toe.  Een kind kan de was doen, in die moderne auto’s. Binnen afzienbare tijd hoef je niet eens meer te sturen. Dan stel je alleen nog de navigatie in en rijdt de auto helemaal vanzelf naar de eindbestemming met behulp van drie miljoen sensoren. Niemand die dan nog drieëntwintig rijlessen gaat nemen. Alhoewel drieëntwintig uur studeren op de gebruiksaanwijzing ook geen kwaad kan. Mijn husband heeft van de dealer persoonlijk les gekregen hoe de auto het best te berijden is. En het zuinigst, ook een big issue waar ik het nog niet eens over gehad heb. Hij kan namelijk zowel elektrisch als op diesel rijden, maar hoe en wanneer en hoeveel je dan bespaart dat wil ik vooralsnog allemaal niet eens weten.

Autorijden anno 2014, spannend is het niet, high tech wel, en daar houden mannen van he. Ik ben zo oud dat we in ‘mijn tijd’ niet eens stuurbekrachtiging hadden, noch verwarmde buitenspiegels, automatische slotvergrendeling en wat dies meer zij. Laat mij maar lekker in mijn oude brik rondrijden, daarin kan ik omgekeerd inparkeren als de beste. Hij is van hetzelfde merk, maar dan zonder poespas. Lekker rustig.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478