Select Page

B&B gezocht, in Frankrijk

by | sep 1, 2016 | plannen

Twee jaar geleden schreef ik een blog over onze “Ik Vertrek” fantasieën, elke keer als we op vakantie waren. Ik ken maar weinig mensen die dat soort dagdromen niet hebben. Het programma scoort niet voor niets zo lekker. In Canada hebben we rondgereden met het idee om daar te gaan wonen. In Spanje een plek onder de zon leek ons fantastisch. In Frankrijk, Zuid-Afrika, overal waar we kwamen zagen we een gouden toekomst. Alleen, pubers gaan in dat soort fantasieën niet mee. Zij willen geen verandering tenzij het een luxe penthouse in Manhattan betreft (voor Teun), een koloniale villa in het Caribisch gebied (voor Kees) of een huis met een enorme ondergrondse garage voor wat Aston Martins en Lamborghini’s (voor Gijs). Niet te verenigen dus.

Maar we zitten weer middenin de plannen! Zo hevig dat ik nu dagelijks op allerlei websites speur naar het ideale pand in Frankrijk, dat ik zelfs contact leg met de eigenaren, om me vervolgens terug te trekken omdat we nog helemaal niet weg kunnen. Nu niet, maar als de jongens het huis uit zijn… dan wel! En als alles goed blijft gaan is dat al over 4 of 5 jaar.

Het begon al een tijdje geleden met mijn onrust. Ik heb al tien jaar deze B&B kamer, het loopt boven verwachting goed, ik vind het nog steeds hartstikke leuk, maar ik zou heel graag meer kamers willen. In Klein Zuylenburg is er, zonder drastische verbouwingen, geen plek. Daar buiten natuurlijk wel. Maar voordat je wat substantieels kunt overhouden in deze business moet je minstens acht kamers hebben, geen of weinig personeel en een toplocatie. Een toplocatie in en om Utrecht met ruimte voor acht kamers en badkamers kost meer dan een miljoen euro. En stel dat ik dat dan zou hebben, dan zou ik 360 dagen per jaar en 7 dagen per week moeten werken en eigenlijk nooit meer thuis zijn. Is het me dat waard?

Toen ontdekte ik op Funda het tabje “buitenland” en ontdekte tot mijn ontsteltenis dat je in Frankrijk hele kastelen kunt kopen met een enorme zwik grond voor de helft van wat je hier zou betalen. Dat heb ik natuurlijk uitgebreid aan Theo laten zien, die daar luchtig en gelaten op reageerde en uiteindelijk mijn enthousiasme de kop indrukte met de zin „Maar Lies, ik heb hier een bedrijf, we kunnen hier helemaal niet weg’. Ik liet het maar weer los.

Totdat hij ineens terloops vertelde dat hij het misschien ook wel zag zitten, zo’n B&B in het buitenland, als de jongens vertrokken zijn. Zaak verkopen, huis verkopen. Samen klooien in een mooi optrekje tussen de lavendelvelden, lekker eten maken, met de honden einden kunnen lopen door de natuur. Niet meer elke dag in een pak naar kantoor. Ik heb er een iets minder romantisch beeld van. Ik denk vooral aan veel gasten, veel was te doen, veel klussen op te knappen, maar vooruit, als we het samen doen wordt het wel een aantrekkelijk verhaal en misschien hebben we tussen de bedrijven door best tijd voor een wijntje in de zon met uitzicht op bergen, beekjes en akkers.

Afijn, of nee…enfin, bij mij is het hek sindsdien weer van de dam, en bij Theo eigenlijk ook en we hebben allebei precies hetzelfde voor ogen. Hetzelfde landschap (een lappendeken van lavendel, zonnebloemen en graan, met bergen daarachter, liefst ook water), hetzelfde huis (oude stenen, van binnen gerenoveerd en een paar cipressen ernaast), in een streek met echte zomers en echte winters. Niet in een dal, maar ergens halverwege een heuvel, waar je met name ’s avonds lang zon hebt. Je moet in een dag naar Nederland kunnen rijden en we willen afgelegen wonen, op een plek waar het stil is. Maar liefst wel met een stad binnen een uur rijden en een dorp met een bakker dichterbij. Veel grond om ons huis, maar niet zoveel dat een week bezig zijn met gras maaien. Het liefst een bestaande B&B, want een ruïne verbouwen, dat kunnen wij niet. Bovendien zijn we natuurlijk allang geen pioniers meer op dit gebied en moeten er genoeg te vinden zijn waarvan de eigenaren inmiddels met pensioen willen. Het ideale plaatje is eigenlijk een mooie B&B op de perfecte plek, maar die niet zo goed loopt. Omdat de eigenaren die ambitie niet meer hebben en maar twee maanden per jaar open zijn. Zo iets. En dat wij daar dan een bloeiend bedrijfje van maken.

Nou, dat dus. En ze bestaan hoor! Ik ben er al een paar tegen gekomen, als je dat tenminste vanaf het internet kunt beoordelen. Dus afgelopen vakantie waren wij in de Alpes de Haute Provence, een prachtig gebied in Frankrijk tegen de grens met Italië, en daar zagen wij onszelf wel zitten. We hebben tevens het departement Drôme doorkruist, ook prachtig. En toen wij na drie weken zon weer in grijs en nat Nederland kwamen wist ik het helemaal zeker: weg uit dit grauwe land.

Vooralsnog blijft het bij zoeken, lezen, verwachtingen bijstellen, rekenen en dromen. De kastelen met lappen grond van vier ton zijn meestal in verregaande staat van verval of op een plek waar een mens niet dood gevonden wil worden, daar kom je dan toch weer achter. Maar komende week zetten we de eerste stap in dit plan: dan begint onze cursus conversatie Frans. Want het gaat ons niet gebeuren dat de camera’s van “Ik Vetrek” in onze nek hangen en dat wij bij de burgemeester van Village de la Trottoir met de mond vol tanden staan. We hebben nog vijf jaar de tijd om dat naar een excellent niveau te tillen. Wij houden u op de hoogte! A bientôt!

Follow