Select Page
Lekker makkelijk annuleren

Lekker makkelijk annuleren

Als je een hotelkamer boekt van maandag tot woensdag dan kan de hoteleigenaar er van uitgaan dat de kamer maandag tegen de middag of avond bezet is en woensdag na een uur of 11 weer vrij komt. Zou je zeggen. Maar die vlieger gaat allang niet meer op.

Reserveringen, ver vooruit, meerdere dagen of maar een nachtje worden met hetzelfde gemak weer geannuleerd. Ik ben gestopt om daar lang over in te zitten want even zo vaak worden die dagen weer geboekt door anderen.

Deze aankomende zaterdag 18 februari breekt alle records wat betreft boekingen en annuleringen. Ik heb maar één B&B kamer, en die is best gewild, vooral op zaterdag, maar dat hij op een bepaalde datum zes keer geboekt wordt, dat is een unicum. Het ging denk ik ongeveer zo:

Op 27 oktober 2016 bedacht de Roemeense meneer Merla dat het tijd werd voor een oppepper in de relatie. Wellicht is Valentijn ook tot Roemenië doorgedrongen en bedacht Merla dat de dinsdag wel een erg ongezellige dag was om dat te vieren en dat zaterdag de 18e beter uit kwam. En weet je wat, we doen de vrijdag er ook bij, dus hij surfte rond op Booking.Com en kwam een alleraardigst B&B’tje tegen in een pittoreske omgeving midden in Nederland. Romantischer kon het niet. Geboekt dus! Maar die avond kreeg Merla knetterende ruzie met zijn eega want die had hele andere plannen voor Valentijn. Merla dacht: Ho eens even, wij gaan helemaal nergens iets vieren op deze manier, ik ben er helemaal klaar mee, en Merla cancelde de boeking.

Op 5 november 2016 had ene Maike uit Duitsland een tof plan. We zullen nooit weten wat ze precies in de pen had maar bij haar boeking vermeldde ze dat ze om 11.00 op zaterdag wilde inchecken en om 15.00 op zondag pas wilde uitchecken. Feitelijk zou ik de gasten van vrijdagavond dan zo vroeg mogelijk de deur uit moeten werken om de kamer op tijd klaar te hebben voor mevrouw Maike. Dat was wel een ernstig geval van grenzen oprekken en ik ging daar als doorgewinterde B&B houder niet mee akkoord. Dat gaat bij Booking.Com gelukkig heel makkelijk: je geeft gewoon aan dat dat helaas niet mogelijk is. Diezelfde dag annuleerde mevrouw haar reservering.

De kamer was weer vrijgegeven, tot 10 november. Toen was Kristov uit Polen erg geïnteresseerd in een verblijf met zijn vrouw in onze herberg. Zou het een feestweekend zijn in het Oostblok? Ik heb eerlijk waar nog nooit eerder Roemeense of Poolse gasten gehad. Maar Kristov was lange tijd in zijn nopjes met dit uitje in het vooruitzicht totdat hij op 8 januari 2017 promotie maakte op zijn werk en waarschijnlijk de eerste maanden vast zou zitten aan weekenddiensten. Helaas, de 18e februari was het onmogelijk om er even tussenuit te gaan en op 9 januari moest Kristov tot zijn grote spijt zijn verblijf hier annuleren.

Op 10 januari kwam er een reservering binnen van Marisa uit Spanje en uw gastvrouw sprong een gat in de lucht want Spanjaarden komen hier niet zo veel en ik hou zo van die taal. Marisa was nog nooit in Nederland geweest en de typisch Hollandse uitstraling van Oud-Zuilen trok haar over de streep om die kant van Europa eens te gaan verkennen met haar vriendje. Ze vertelde op haar werk dat ze een B&B in Holanda had geboekt, maar niet iedereen reageerde even enthousiast. Een oudere collega wist te vertellen dat het hier zo koud is in februari dat ze soms een schaatstocht door het halve land uitzetten omdat alles bevroren is. Daar had de Andalusische Marisa niet bij stilgestaan en ze hield helemaal niet van kou! Op 21 januari annuleerde ze haar reservering.

Drie dagen later was Martin uit Keulen blij dat hij eindelijk een B&B gevonden had. Hij moest op 18 en 19 februari werken op de Jaarbeurs in Utrecht en wilde liever niet in het stadscentrum slapen. Hij had al eerder gezocht naar een klein hotelletje, buiten in de natuur waar hij ’s avonds nog een rondje kon hardlopen, maar pas op 24 januari zag hij dat B&B Klein Zuylenburg beschikbaarheid had. Precies wat hij zocht dus hij boekte. Een week later echter gleed hij lelijk uit op de trap bij zijn voordeur en bleek zijn enkel gebroken te zijn. Hij moest in het gips en de dokter zei dat het wel een week of zes kon duren voor hij weer gewoon kon lopen. Hardlopen zat er dus niet in, en dat weekend op de beurs was ook nog maar de vraag of hij dat zou volhouden. Waarschijnlijk zou zijn bedrijfspartner dat van hem overnemen. Hij moest dus helaas annuleren.

Op 7 februari j.l. werd de kamer geboekt door de Nederlandse Mathijs. Hij heeft nog twee dagen om kosteloos te annuleren dus ik blijf in spanning. Zal hij zich er van bewust zijn dat de kamer zo gewild is in deze B&B op zaterdag 18 februari 2017? Ik hoop het zo!

PS: Namen en land van afkomst zijn niet gefingeerd, maar we zullen nooit weten wie deze personen zijn.

Follow my blog with Bloglovin

Follow

Reviews

Reviews

Het is nu november en ik dacht dat de belangstelling voor mijn B&B wel zou afnemen in dit sombere jaargetijde. Het vaarseizoen is afgelopen, bruiloften zijn er nauwelijks en toeristen zijn weer naar huis. Maar ondertussen is de hele maand alweer bijna volgeboekt. Er blijken nog genoeg mensen te zijn die buiten het seizoen een paar dagen op stap gaan. Afgelopen weekend waren het Fransen, momenteel een Belgisch stel en tussendoor krijg ik mensen voor de Jaarbeurs, bezoekers voor de Bodyguard, het sauna complex Spa Sereen, en zakenmensen. Ze komen bijna allemaal via Booking.Com en daar is mijn beoordeling een 9.6. Dat helpt! Mijn ‘hotel’ staat hoger in de rankings en veel mensen geven de review score op als zoekcriterium. Ik hoor steeds vaker van gasten dat de hoge beoordeling de doorslag gaf.

In vijf jaar tijd heb ik die score weten op te krikken van een 8.6 naar een 9.6. Want het is leuk om goede beoordelingen te krijgen en om te blijven verbeteren. Een wedstrijdje met mezelf. Ik vind het fijn als mijn gasten ter plekke een suggestie doen. Een ouder koppel vond het jammer dat er geen krukje of stoeltje in de badkamer was, want dat is fijn bij het afdrogen van de voeten. Dan ga ik natuurlijk meteen op zoek naar een leuk krukje, want dat is gewoon nooit in me opgekomen. Een andere vaste gast mistte een scheerspiegel. Tuurlijk! Ik ben een vrouw, ik heb dat nooit nodig, maar een mooie scheerspiegel is zo gevonden en staat nog beeldig ook. Laatst vond een bouwkundige meneer dat we de verwarmingsbuizen slordig hadden afgewerkt. Er zat gewoon een gat in het plafond. Waarom zat daar nou niet een rozetje omheen? Ik wist niet wat dat was, een rozet, en ik moest bekennen dat ik al 11 jaar die kamer van boven tot onder schoonmaak en dat het me nog nooit was opgevallen. Je ziet het dan ook vooral als je in het bed ligt. Reden te meer om direct actie te ondernemen want een bed met een rozetloos uitzicht is natuurlijk eigenlijk geen 9.6 waard.

Blijven er altijd zaken meespelen in een review waar een hotelier niks aan kan doen. Zo heb ik zelf eens een zoektocht gedaan naar een ranch in de Verenigde Staten. Het moest een droomweek worden, met twee vriendinnen een week te paard. Er bleken wel duizend guest ranches te zijn over de hele Mid-West uitgespreid, dus zonder grondige kennis van topografie, klimaat, afstanden en vluchten kwamen we nergens. Weken heb ik gezocht totdat ik een top drie met favorieten had. En toen kwam ik op TripAdvisor terecht en las zaken die de ranch zelf niet op de website vermeldde. De ranch in het zuiden van Arizona bijvoorbeeld bleek last te hebben van Mexicaanse immigranten. Niet zozeer van de mensen zelf als wel van de troep die ze achter lieten bij hun illegale grens oversteek. De omgeving van de ranch lag bezaaid met vuilnis. Daar wil je natuurlijk niet doorheen rijden op je paard in je droomvakantie. Sneu maar waar. Bij een andere ranch hadden de gasten in de gaten dat het geheel niet boterde tussen de eigenaren en het personeel. Geen leuke sfeer, dus die viel ook af. En toen ging ik weer aan alles twijfelen en begon ik maar opnieuw.

Doodeng is het om een review te ontvangen. Vaak weet ik wel of mensen tevreden zijn weggegaan maar soms is het niet goed te peilen. Een gast antwoordde laatst dat hij het ‘overleefd’ had, toen ik vroeg of ze goed geslapen hadden. Dat vond ik nogal negatief, maar ik kreeg verder geen toelichting. Bij zijn review schreef hij “prachtige omgeving, goed ontbijt”, en toch maar een 7.9. Daar kan ik dan lang over in zitten. Wat is er mis gegaan? Had ik iets verkeerd gezegd of gedaan? Of lag het niet aan mij en hadden ze ruzie gehad of iets dergelijks? Ik zal het nooit weten. Wat ik wel weet is dat beoordelingen steeds belangrijker zijn geworden bij het boeken en in mijn geval pakt dat vooralsnog gelukkig heel gunstig uit!

Follow

Ik fiets niet

Ik fiets niet

Als je hier op een mooie weekend dag op de veranda gaat zitten heb je aardig wat te zien. Er komen toeristen naar Oud-Zuilen voor het Slot, mensen uit Utrecht komen langs de Vecht wandelen, er wordt gegeten en gedronken op het terras van Belle, maar er wordt vooral gefietst. Wielrenners, tourfietsers, kinderen met hun ouders, elektrische fietsen, tandems, alles komt hier voorbij. En omdat we hier op een mini kruispuntje wonen gaat het soms maar net goed met al dat verkeer, temeer omdat dit blijkbaar een punt is waarop de meeste fietsers even niet meer weten welke kant ze op moeten.

We wonen bij diverse fietsknooppunten, maar ik moet je eerlijk vertellen; ik heb een hekel aan fietsen. Al van jongs af aan. Laat me lopen, zet me op een paard, een step, een scooter of skelter, alles beter dan een fiets. Ik heb diverse fietsen versleten of ingeruild, maar ik vond ze allemaal te traag, te zwaar of oncomfortabel. Dat ligt waarschijnlijk aan mezelf, ik heb gewoon geen ontwikkelde fietsbenen, maar ik pak honderd keer liever de auto dan de fiets. Als ik wel de fiets pak is er trouwens altijd wat mee mis. Mijn broekspijp raakt verstrikt in een trapper, het stuur blijkt los te zitten, de band is half zacht of het licht kapot. Daarbij heb ik altijd tegenwind: als ik naar de stad fiets, maar ook als ik uren later weer terug fiets. Ik ben een uitstekende kandidaat voor een elektrische fiets: die gaat tenminste hard zonder al teveel inspanning, maar ik weet nu al; als er een paar druppels regen aan dreigen te komen dan pak ik toch weer de auto. Ik heb dus diepe bewondering voor al die mensen die dagelijks op de fiets naar hun werk gaan, voor scholieren die kilometers door weer en wind moeten (mijn eigen kinderen!), en voor de die-hards die vrijwillig hele tochten uitrijden en daar nog van genieten ook.

Mede door die laatste groep dacht ik dat het wel lucratief zou zijn om een paar huurfietsen aan te schaffen. Al stond onze garage bomvol, een setje kon er nog wel bij vond ik. Zo hadden we bovendien nog een stel reservefietsen. Er gaat bij de jongens namelijk om de haverklap iets kapot op weg naar school: laatst nog een afgebroken stuur, je verzint het niet. Bij het nieuw bestelde stuur zaten geen handvatten. Zoon maalde er niet om maar ik bleef aandringen dat er handvatten omheen moesten en kocht er een stel. Het eerstvolgende ritje schoten die dingen los en belandde hij met fiets en al in een sloot. Met uiteraard de splinternieuwe dure witte gympen aan zijn voeten. Als ik hem was had ik al lang een busabonnement gekocht.

In elk geval, wat bleek: bijna alle gasten die hier komen om een fietstocht te maken nemen hun eigen fiets mee. Dus die van mij stonden voornamelijk in de weg daar in de garage en ik heb ze uiteindelijk maar weer verkocht. Dus beste gasten, blijf vooral komen met eigen fiets, we hebben weer plek in de garage. En voor alle anderen: de Vecht is vooral heel mooi vanaf een bootje!

Follow

De Minder Leuke Gast

De Minder Leuke Gast

Dat het runnen van een B&B alleen maar rozengeur en maneschijn is, is natuurlijk een illusie. Zoals in elk werk zijn er wel zaken die niet zo leuk zijn. Dagelijks een bed verschonen en wc schoonmaken is bijvoorbeeld heus geen boeiende klus. Het doucheputje verschonen is ronduit vies. En altijd rekening houden met mensen in je huis, daar wen je aan, maar soms komt het slecht uit.

Maar alles valt of staat toch wel met de gasten. Je weet nooit wie je over de vloer krijgt en soms pakt het uit dat het mensen zijn die je niet leuk vindt. Ik kan wel een rijtje maken van gasten die ik in het verleden heb gehad waar ik niet blij mee was. En aangezien ik deze week weer een vervelende ervaring had en dat altijd smeuïger is om te lezen dan de jubelverhalen, kom ik vandaag met mijn negatieve lijstje:

  • De man die last minute aan kwam waaien. Hij was twee meter lang en vol tatoeages. Stond in het donker ’s avonds laat voor de deur. Geen ID op zak, vage verhalen. Intuitie zij me dat hier niets van klopte, maar hij was heel vriendelijk. Na twee dagen en twee keer riant ontbijt in het zonnetje op de veranda vertrok hij zonder te betalen.
  • De dame die nergens tevreden over was. Zij liet mij tot vier keer toe ontbijt maken volgens haar koolhydraatarme dieet maar raakte daar niks van aan. Ze keurde de restaurants in de buurt allemaal af, wilde mij strikken om ook haar avondeten te verzorgen en ze vroeg waarom er geen slippers en koekjes op de kamer lagen.
  • De dames die de eerste gereserveerde nacht niet kwamen opdagen. Ze waren de hele volgende dag onbereikbaar via alle beschikbare communicatiekanalen. Toen ze uiteindelijk ’s avonds laat binnen kwamen zeiden dat ze de resterende nachten liever wilden cancelen en betalen daarvoor wilden ze niet. Ik kon de kamer toch gewoon weer vrijgeven?
  • Een stel dat mij aankeek alsof ik de dienstmeid was, geen woord losliet over het hoe en waarom van hun bezoekje aan ons mooie dorp en resoluut de deur op slot draaide toen ik ze een fijne avond wenste.
  • De buitenlandse jongens die ook last minute kwamen, een valse naam en adres opgaven, cash afrekenden met dikke stapels bankbiljetten, vage vette rekeningen van juweliers lieten rondslingeren en rookten in de kamer.
  • Vreemdgangers, die apart van elkaar, op een werkdag en vroeg in de middag al inchecken, doen alsof ze braaf blijven slapen en zelfs een tijdstip voor ontbijt met me afspreken, en dan toch al na een paar uur vertrekken met een smoes.
  • Een vrouw en zoon die bij binnenkomst ruzie kregen omdat de zoon weigerde met zijn moeder in een bed te slapen. Ik had toen nog geen mogelijkheid om er twee aparte bedden van te maken, dus ik stelde voor om er een matras bij te leggen. Toen dat alles klaar was, werd de zoon opnieuw boos en zijn ze alsnog in de auto gestapt, op zoek naar een hotel met twee kamers.
  • En dan de laatste: de dame die lak had aan basisafspraken als op tijd komen en niet roken op de kamer, die alleen kwam en haar eigen gasten binnen liet, niet reageerde als ik aanklopte, een lege fles wijn uit het raam gooide en niet aan het ontbijt verscheen. Het roken ontkende ze stellig, maar de aansteker en de as lagen na het uit checken nog in het raamkozijn.

Dit is de score van tien jaar B&B draaien, dus het valt enorm mee. Misschien ben ik er een paar vergeten, misschien waren ze soms bij aankomst niet leuk, maar de volgende ochtend prima. De meeste gasten zijn hartstikke aardig en gezellig, maar van die laatste moet ik nog even bijtrekken. Hoe lastig het is om grenzen aan te geven aan betalende gasten, hoe onbeschoft of respectloos ze ook zijn, als het niet in je aard ligt om confrontaties aan te gaan kun je hier behoorlijk onder lijden. Even maar gelukkig. De volgende gasten zijn altijd weer ideaal en de reden waarom ik dit doe.

Follow

Zwerfvuil

Er was eens een dag in een ver verleden dat ik bij mijn Spaanse vriendje in de auto zat ergens op de rondweg van Madrid (dezelfde Spanjaard als die uit deze blog) en dat zijn autoradio het niet meer deed. Een autoradio was destijds niet vast ingebouwd en had ook nog geen frontje, maar was in de vorm van een ‘slee’. Je kon de hele radio erin en eruit schuiven en in je tas meenemen om autodiefstal te voorkomen.  Een vrij groot apparaat om in je tas mee te nemen, dus iedereen stopte hem onder zijn autostoel, wat inbrekers vrij snel doorhadden. Je autoruit werd dus sowieso ingeslagen. Ik weet eigenlijk niet of we anno 2014 nog autoradio’s in de vorm van een slee hebben, maar ik vond het toen al een slechte uitvinding.

In elk geval, mijn latin lover opende geïrriteerd zijn raampje en trok de slee los. Verbaasd vroeg ik wat hij van plan was. Nou, zei hij, het ding is kapot, dus ik gooi hem weg. Met ‘weg’ bedoelde hij dus uit het raam, zo de vangrail in. Ik kon hem nog net tegenhouden, met woorden zowaar. In mijn beste Spaans stak ik een monoloog af. Wat dat nou voor een mentaliteit was, spullen zomaar uit het raam smijten, of hij zich nooit had afgevraagd waar al die rotzooi rond Madrid toch vandaan kwam, en wie zou dat ooit op moeten gaan ruimen? Mijn woorden maakten indruk. Hij vond zelfs dat ik gelijk had, alleen, waar moest hij die radio dan laten?! Hij had werkelijk geen idee.

Ik ben dus al sinds mijn jonge jaren allergisch voor zwerfvuil.  Vooral in de natuur. Ik was een paar jaar terug uitgebreid op internet aan het zoeken naar een vakantie adres in Amerika. Het moest een paardrijvakantie worden met twee vriendinnen. Een ranch dus en het liefst in the middle of nowhere. Een ware cowboy belevenis, dat hadden we voor ogen. Uit de duizend ranches die ik voorbij had zien komen bleef er steeds eentje in de top drie staan. Het was een ranch met een Spaans karakter, het zag er fantastisch uit, en zo aan de grens met Mexico was het er in elk geval lekker warm. Maar toen las ik voor de zekerheid een aantal reviews op Tripadvisor en wat bleek: behalve dat er duidelijk een strijd gaande was tussen personeel en eigenaren (gezellig!), was het landschap om de ranch behoorlijk vervuild. Dat kwam omdat er vele Mexicanen in die streek illegaal de grens overstaken en dus overal lege flesjes en dergelijke achterlieten. Tragische toestanden dus en daar zou je dan als luxe vakantieganger met je paard tussen door moeten rijden. Een groter contrast kun je niet bedenken.  Het werd een andere bestemming, er zijn gelukkig genoeg plekken in dat grote land waar echt geen mens komt.

Maar hier in Nederland ontkom je bijna niet aan de troep. Op een gegeven moment heb bedacht: ik kan me er aan blijven ergeren, maar ik kan er ook wat aan gaan doen. Een druppel op een gloeiende plaat, maar het is tenminste wat. Dus sinds jaar en dag organiseer ik zo’n actie die meestal samenvalt met de landelijke opschoondag.  In een klein dorp als dit komen we bij een jaarlijkse schoonmaakactie van de omgeving terug met zes volle kilo’s met rotzooi. Zes! Ik vind dat vrij schokkend. Zo veel mensen die achteloos blikjes en flesje weggooien, overblijfselen van hele McDonalds diners uit het raam donderen en zelfs grof vuil in een greppel dumpen. We produceren al zoveel afval, maar als dat ook nog her en der verspreid over de aardbol dwarrelt dan komt het toch nooit meer goed?

Follow

Groots en Meeslepend

Groots en Meeslepend

Geregeld vind ik dat ik maar een saai leven leid. Op de een of andere manier zijn de verhalen van anderen altijd grootser en meeslepender dan die van mij en dan met name die van mijn broer. Die maakt al zo lang als ik hem ken  bizarre dingen mee en weet ze dan ook zo te vertellen dat iedereen stil valt.

Klaag ik over een mol in de tuin, komt hij met het verhaal dat zijn grasland elke nacht wordt omgewoeld en losgewroet door een das die op zoek is naar de larven van meikevers die zich massaal in zijn gazon genesteld hebben. Dat hij wanhopig een shotgun uit België heeft laten halen en nachtenlang op zijn balkon op de das zit te wachten met het geweer in de aanslag.

Zijn verhalen zijn ook wáár. Want toen ik enige tijd later spontaan bij hem langs ging  was hij drukdoende om die larven uit zijn gehavende gras te trekken en dat waren niet zomaar larven, nee, handenvol met glibberige witte lijven zo groot als pingpongballen. Ik ben gillend weg gerend want ik weet waar hij toe in staat is. Hij gooide een paar jaar geleden voor de gein een grote rups in mijn nek, die ik met panische bewegingen in stukken sloeg. Wekenlang heb ik toen met rode jeukende bultjes rondgelopen. Het bleek een processierups te zijn geweest, zo’n hele harige. Dat wist hij natuurlijk niet, maar behalve dat hij altijd het gevaar opzoekt, lopen de zaken bij hem ook negen van de tien keer uit de hand.

Mijn broer is de enige die het geen punt vond om een huis te kopen waar vlak daarvoor een vrouw was vermoord. Niemand die de koop aandurfde, maar de aantrekkingskracht van een horrorverhaal, van een rijk vrouwtje dat door haar tuinman was neergeschoten voor het geld, dat kon hij toch niet weerstaan. Vreselijk natuurlijk maar hij maakte er  weer een spannende rondleiding van. Wees ons waar het bloed had gelegen en als je goed keek zag je inderdaad een lichte verkleuring in de tegels.

Ik weet niet waar de basis ligt voor zijn voorkeur voor het macabere, maar op zijn tiende wilde hij al geen normale klassenavond geven. Het moest een zombie-feest worden waarbij iedereen zich in onze tuin moest ingraven. Klokslag twaalven zou iedereen zich kreunend en krijsend uit de aarde omhoog werken. Hoe de tieners tot middernacht moesten ademhalen en wie er eigenlijk over bleef om te laten schrikken dat deed er even niet toe.

Vond ik mijn liefde gewoon in een Utrechtse kroeg, hij ontmoette de Oostenrijkse vrouw van zijn dromen in Spanje en reed prompt, met haar achterop, zijn motor aan flarden, wat natuurlijk een enorme band schiep zo samen in een Spaans ziekenhuis. Een vertraagd vliegtuig is bij hem nooit alleen maar vertraagd, maar blijkt tevens defect als hij eindelijk vliegt. Zijn koffer komt nóóit mee. Op 11 september 2001 zat híj in het Midden-Oosten. Natalee Holloway was waarschijnlijk nooit vermist als ze voor mijn broer op de bar was gaan liggen, want jawel, hij was toen natuurlijk op Aruba. Hij staat nooit zomaar in een file,  hij staat uren stil met drie vechtende kinderen op de achterbank IN de Gotthardttunnel ACHTER een gekantelde vrachtwagen. Sja, daar kan ik niet tegenop. Mooie verhalen zijn het. Maar bij nader inzien heeft hij gewoon heel veel pech en ik nooit. Ik ben niet saai, ik ben gewoon een geluksvogel.

Follow

Marathon

Marathon

Toen wij hier kwamen wonen viel het ons op dat er zo ontzettend veel werd hardgelopen in onze omgeving. Zaten wij met volgepropte monden aan een uitgebreid ontbijt op zaterdagochtend, en dan kwam er weer zo’n heel groepje sportievelingen langs die voor onze neus uitgebreid gingen rekken en strekken op de brug. Alsof ze ons wilden duidelijk maken dat we heel verkeerd bezig waren.

Niet lang daarna kregen we af en toe de hond van mijn vader te logeren, we verkenden de omgeving eens wat beter en toen moesten we concluderen dat het inderdaad een ideaal rondje is voor hardlopers. Nauwelijks verkeer, geasfalteerde paden en precies vijf kilometer lang. Al jaren was ik op zoek naar een sportieve uitdaging. Klasjes in sportscholen hield ik altijd maar beperkte tijd vol. Zelf aan de apparaten hangen vond ik saaier dan saai, zwemmen heerlijk maar zo’n nat gedoe, en ik wilde graag overdag iets doen zonder vaste tijden en niet pas in de avond.

Hardlopers trekken hun schoenen aan en gaan. Nu ik middenin het ideale hardloopgebied was gaan wonen had ik dus geen enkel excuus meer om het niet te proberen. Mijn eerste ervaring was tot het viaduct en terug, een minuut rennen, een minuut lopen op en af. Kapot was ik. Gierende hardkleppen. Dit zou nooit wat gaan worden zonder hulp. En toen ontdekte ik de app: From Couch to 5K. Speciaal ontwikkeld voor de luiaards onder ons. Ik kon me er niks bij voorstellen, dat ik ooit het hele rondje zonder tussenpauze zou uitrennen, maar ik wilde het wel aangaan, die strijd. Dat was eigenlijk de leukste fase in mijn hardloopbestaan, want ik kwam steeds wat verder en ik was reuze trots en heel gemotiveerd. Toen ik het rondje inderdaad helemaal kon uitlopen was de uitdaging eigenlijk weg. Tien kilometer vond ik echt ondoenlijk en bovendien: het hardlopen zelf vind ik nog altijd een kwelling, het fijnste moment is pas daarna, als ik klaar ben en tevreden mag zijn dat ik het weer gepresteerd heb. Maar dat moment moet niet al te ver liggen.

Ik krijg wel eens gasten die hun hardloopspullen mee hebben. Dan komen ze na een dag werken binnen, kleden zich om en gaan nog ‘fijn’ even een uurtje rennen. Of ze zijn ’s morgens voor het ontbijt al een uur op pad geweest. Respect hoor. Van één gast viel ik echt van m’n stoel van verbazing. Het was een last minute boeking uit Australië. Dat was op zich al bijzonder. Toen de mensen arriveerden bleken ze ver op leeftijd te zijn, zeventig minstens. Mevrouw was vrij vermoeid en toen ik vroeg waarom ze toch zo op de bonnefooi aan kwamen waaien zei ze “That’s my husband, he never wants to book in advance, I’m afraid it’s too late to change him.” Ze moest echt even uitrusten, maar ik was nog zo benieuwd wat ze kwamen doen. “Oh, well, my husband will run the marathon of Rotterdam tomorrow.” Deze tanige, doch energieke bejaarde reisde de hele wereld rond om marathons te rennen. Hij had ze bijna allemaal al volbracht. En zij reisde maar achter hem aan, zonder hotelreserveringen, uitgeput.

Daar zou ik dus ook doodmoe van worden. Ik begrijp het niet. Dat je een marathon wil rennen en daarvoor gaat trainen, dat snap ik nog wel. Maar toch niet als je de 40 al gepasseerd bent? Daar is het menselijk lichaam toch gewoon niet voor gebouwd? En dat je hem dan uitgelopen hebt, ruim 42 kilometer lang, en dat je dan NOG een keer wil! Nee, ik ren wel mijn 5 kilometer rondje, maar nu even niet, want ik wandel er nu met onze nieuwe hond. Pas als die een jaar is of zo, dan gaan we samen rennen. Misschien. Als de hond het heel graag wil.

Follow

Stilte en ruimte

Vandaag heb ik tijd om een uitgebreide wandeling te maken. Hond is al een poosje alleen in de nabije omgeving uit geweest en, hoewel erg mooi, is dat toch steeds ongeveer hetzelfde rondje. We hebben hier een zogenaamd hondenlosloopparkje met opruimplicht. Dat heb ik net op internet gezien. Op zoek naar een stuk natuur waar ik de hond los kan laten lopen, kom ik tot de ontdekking dat dit tot op de vierkante meter georganiseerd is in Nederland. Je hebt groenstrookjes waar de hond aangelijnd moet en waar je de drollen op moet ruimen, veldjes waar je hond los mag lopen maar met opruimplicht, en stukken bos of hei waar hij zowaar alles mag doen zonder dat er een dikke boete op staat.

We wonen net buiten Utrecht, in een klein dorpje aan de Vecht, tussen industriegebied A, snelweg B en de noordelijk randweg van de stad. Een klein paradijsje. Je kunt hier ongeveer een uur rondlopen en maar een paar auto’s tegen  komen, maar het verkeer is nooit ver weg. Je hoort altijd de snelweg, een trein of een lossend schip bij  het Amsterdam-Rijnkanaal. Alleen op zondagochtend, als er sneeuw ligt of als de wind uit het noordoosten komt, dan is het echt stil.

Ons jongste kind is 13 en wil het liefst later in New York wonen. Ik ben veertig plus maar kan me niet herinneren dat ik ooit in zo’n grote stad wilde wonen. Altijd mensen en lawaai om je heen, overal stenen en beton, weinig uitzicht. Ik heb er zelfs zo geen behoefte aan dat ik twee jaar geleden naar Amerika ben gevlogen, een tussenlanding heb gemaakt op New York en geen enkele aandrang voelde om het vliegveld te verlaten voor een bezoek aan de stad. Ik was namelijk onderweg naar stilte en ruimte. Met twee vriendinnen had ik een vakantie geboekt naar een afgelegen plek in Arizona met als enige doel: de natuur in op een paard. Een soort “Echte Meisjes Op de Prairie” maar dan anders. Lol hadden we in het vliegtuig, gelachen tijdens nachtelijke uren waarin we alledrie klaarwakker waren door het tijdsverschil, gegierd bij de met wijn doordrenkte diners, maar zodra we te paard zaten waren we stil. Zes uur per dag waren de paardenhoeven het enige geluid in een immens uitgestrekt landschap. Van canyons tot bergtoppen, van grasweides tot droge rivierbeddingen; we kwamen geen mens, geen auto, geen spoorweg, geen bordjes of hekken tegen. Alleen wij drieën  en een good old cowboy om de weg te wijzen. Een stuk of vier honden, die nog nooit in hun leven een halsband gezien hadden, renden soms al die uren met ons mee.  Stilte en ruimte, wat kan ik daar naar verlangen.

Het was een reis van vijfentwintig uur en ik wil niet eens meer herinnerd worden aan wat het kostte. Dus ik ga  nu maar naar de Hilversumse hei. Dat is vijfentwintig minuten rijden. Daar mag de hond los lopen en ik hoef er zelfs geen drol op te ruimen.

Follow