Het Perfecte Bed

Het Perfecte Bed

Dit is een heel spannend jaar voor ons, maar vooralsnog leven we in een soort vacuüm, een stilte voor de storm. Zolang het huis nog niet verkocht is kunnen we niks; niet de B&B kopen in Frankrijk die we zo graag overnemen, niks zoeken voor de tussentijd in Nederland, niks regelen. Het is wachten en plannetjes maken. Ook leuk hoor, maar mijn handen jeuken om concrete stappen te zetten.

We moeten daar bijvoorbeeld vijf B&B kamers opnieuw inrichten, waarbij de bedden natuurlijk het belangrijkst zijn. En de grootste uitgave. Dus het moet meteen goed zijn, want vijf bedden vervangen na slechte recensies is natuurlijk een ‘“cauchemar” (= nachtmerrie, ik leer Frans) van jewelste als verse ondernemer over de grens. Gelukkig heb ik inmiddels in tien jaar tijd zo’n vierduizend gasten over de vloer gehad hier, en nooit klachten gehad. Iemand schreef zelfs in een recensie: “Het bed was zo lekker dat mijn vrouw het mee naar huis wilde nemen.” Het is een boxspring met een pocketvering matras en daarop nog een topdek matras. De onderste matras is behoorlijk stevig, en die “topper” zorgt dan voor wat zachtheid.

Toch was er eens een gast die er niet over te spreken was. Hij had het bloedheet in bed en hij was er van overtuigd dat dat door dat topdek matras kwam. “Dat ventileert niet, dat ding moet er af”. Ik heb dat gedaan en toen sliep hij als een roos.

Dat het stevige matrassen moeten zijn, dat is me wel duidelijk. Als je jong bent kom je nog wel weg met een zacht matrasje, maar ik heb aan den lijve ondervonden hoe het fout gaat als je daar te lang op blijft slapen. Ons riante, peperdure bed -van twee bij twee- vonden we aan het begin van ons huwelijk heerlijk, met z’n “softe” matrassen. Maar later ontdekten we dat dit helemaal niet goed meer voor ons was. Nekpijn, koppijn middenin de nacht, rugpijn, allemaal ellende, die als sneeuw voor de zon verdween toen we drie weken op een keihard bedje op een Franse camping doorbrachten.

Gelijk daarna hebben we twee perfecte matrassen aangeschaft met het label “firm”. We zijn bijna 50 plus en daar moeten we maar mee dealen. “Firm” viel trouwens een beetje tegen de eerste nachten, dat voelde echt knetterhard, maar nu is het zalig. En zo’n topdek matras hadden we vroeger ook, maar is nu nergens meer voor nodig.

Aangezien onze gasten in Frankrijk straks waarschijnlijk ook van middelbare leeftijd zijn, weten we wat ons te doen staat. Maar ja, nog even wachten.

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Op Losse Schroeven

Op Losse Schroeven

Ik kom nu regelmatig mensen tegen die hebben gelezen of gehoord dat we naar Frankrijk willen en die verbaasd zeggen “Hee ben je er nog? Ik dacht dat jullie gingen verhuizen?”

Maar zo’n plan vergt voorbereiding, mensen. Je kunt niet van de ene op de andere dag weggaan als je hier een gezin hebt met nog drie inwonende zonen, twee honden en een kat, een hypotheek, een eigen bedrijf, een B&B met gasten die al een half jaar vooruit geboekt hebben en familieleden en vrienden die nog aan het idee moeten wennen. Dus het is een plan dat over een lange tijd is uitgesmeerd. Daar hou ik niet zo van,  maar het is niet anders. Als er maar stapje voor stapje actie is, dan hou ik het wel vol.

De eerste stappen zijn gezet: de makelaar is ingeschakeld en de foto’s zijn gemaakt. “Wat wonen jullie hier schitterend”, zei de fotograaf.. “Ja, hou maar op”, riep ik meteen. Er zijn drone opnames gemaakt. Plattegronden zijn ingemeten en getekend. “Wat een uniek en prachtig huis is dit”, zei de tekenaar… Sja. Ik wil het allemaal niet horen, want straks krijg ik nog spijt. Ons droomhuis staat te koop. Het huis waarvan we twaalf jaar geleden dachten dat we er nooit meer weg zouden willen.

Dat is dus het plan: zodra ons huis verkocht is kopen we het huis in Frankrijk. Dan gaan we er een zwembad aan laten leggen en hopen we in de zomer van 2019 onze eerste gasten te ontvangen. Intussen moeten we hier rond Utrecht ook nog een huis zoeken waar we met de jongens kunnen wonen als we in Nederland verblijven, wat we de komende drie jaar nog veelvuldig zullen doen, buiten het hoogseizoen. De jongens zijn namelijk nog bezig met school en studie. Ergens tussen de bedrijven door moeten we natuurlijk nog allerlei dingen in Frankrijk regelen (ik wil nog niet precies weten wát allemaal), Theo moet zijn eigen zaak draaiende houden en ik zal een nieuwe website en het reserveringssysteem maken.

Omdat we nu niet veel meer kunnen doen dan afwachten, ben ik maar vast in gedachten een zwembad in Frankrijk aan het aanleggen, de kamers aan het inrichten, de auto aan het inruilen en af en toe doe ik een heuse aankoop. Ik vond dat ik een aanbieding van beddengoed niet kon laten liggen, ik heb gewoon tien dekbedovertrekken gekocht. Die staan nu in een doos ergens in een hoekje want ik ga ze waarschijnlijk pas in de zomer van 2019 gebruiken. Ontzettend onhandig eigenlijk want er moeten juist spullen weg. Dit grote huis staat al veel te vol.

Maar onze eettafel, die we daar niet meer nodig hebben, want er zijn al eettafels, die kan ik wel weg doen, maar ik kan hem daar ook onder de overkapping zetten zodat we buiten kunnen eten. En guess what; ik heb exact dezelfde tafel op marktplaats gevonden, voor een prikkie. Die gaan we zondag ophalen en opslaan, en dan hebben we straks een tafel van vier en een halve meter met ruimte voor 14 mensen. Ohhhh, wat heb ik er zin in!!

Wat ook ontzettend leuk is, is zwembaden bekijken. Op Pinterest, Instagram en op websites van zwembadbouwers. Ik heb zelfs al in het Frans een offerte voor een “piscine à débordement”, oftewel een infinity pool liggen. Maar het is maar goed dat we ruim in onze tijd zitten, want dat idee heb ik inmiddels bijgesteld naar iets wat meer bij een eenvoudige boerenhoeve past. Soms vraag ik me af of we ooit zelf de tijd zullen hebben om er in te zwemmen, het is voornamelijk voor de gasten, maar hoe heerlijk zou het zijn; even pauze en dan in je eigen zwembad kunnen plonsen?

Kijk, zo kom ik de dagen wel door. Ik laat uiteraard de financiële  en fiscale (=saaie) zaken aan Theo over. Het is een raar gevoel, we hebben alles op losse schroeven gezet, dat is wel spannend. Het voelt alsof we al half in Frankrijk wonen, maar er kan best nog van alles misgaan of tussen komen. En toch: no guts no glory, en we hebben er eigenlijk alle vertrouwen in.

Nieuwsgierig waar we naar toe gaan? Zie PechBlanc.com. Overigens is B&B Klein Zuylenburg nog gewoon te boeken, per maand vooruit.

TO BE CONTINUED

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Franse B&B gezocht (deel 2)

Franse B&B gezocht (deel 2)

Ik heb een hoop updates te delen, want er gebeurt hier van alles, maar laat ik het vandaag houden bij onze zoektocht naar een Franse B&B. Ons “Ik Vertrek” verhaal. Onze toekomstplannen. Spannend genoeg lijkt me. Het eerste verslag was ergens in september en toen begonnen we net met onze cursus Frans.

Inmiddels zijn we al wat stappen verder, en begint er zelfs lichte paniek toe te slaan. We zijn namelijk in Frankrijk geweest met Pasen, hebben er rondgereden en drie B&B’s van Nederlanders bezocht. Nummer drie, de laatste van het tripje, daar liggen we nu wakker van. Dat was niet de bedoeling! Het was een oriënterend tripje, we zouden alleen het landschap en de omgeving op ons in laten werken. We zouden pas over een jaar of drie echt gaan zoeken. We wilden nu vooral graag informatie van Nederlanders die dezelfde stap ooit gedaan hadden, maar dat we een beetje verliefd zouden worden lag nog helemaal niet in de planning. Natuurlijk staat -ie ook nog te koop. Dat was misschien op voorhand niet zo slim. We hadden ook alleen B&B’s kunnen bezoeken waarvan de eigenaren niet het plan hadden om te stoppen. Dan hadden we dezelfde informatie gekregen en waren we hooguit een beetje jaloers geworden. Maar nu lag daar ineens een levensgrote kans.

Kwam het omdat de zon die dag ineens was doorgebroken en de temperatuur met tien graden omhoog schoot? Was het die rivier die ons een ‘thuis’ gevoel gaf? Of was het puur de plek, op die heuvel, in dat gehucht? Zodra we er het erf betraden daalde er een soort helende rust op ons neer en we waren er de volgende dag niet weg te slaan. Pas onderweg naar het vliegveld beseften we dat we veel te lang waren blijven hangen. We scheurden als een debiel over de Franse plattelandsweggetjes om op tijd het vliegtuig terug te halen. Theo beduusd omdat zoiets hem nooit overkomt: te laat vertrekken voor een vlucht. En ik in de war maar vooral geconcentreerd voor me kijkend om naar niet te gaan spugen. Terwijl we juist de snelweg hadden vermeden om ook de Dordogne nog even rustig op ons te laten inwerken.

Ons nieuwe droomhuisje lig dus niet in de Auvergne, waar je zo mooi kunt paragliden en skiën, maar in een raar natuurgebied aan de Lot rivier. Waar vroeger wijn werd verbouwd maar waar nu alleen nog eiken willen groeien. Waar de bergen niet zo hoog zijn als we wensten, maar waar we wel de mooiste sterrenhemel ever zagen. Waar je alleen vogeltjes hoort fluiten en waar je heel ver kunt kijken over land dat er allemaal bij hoort. Waar je lekker kunt eten in het “mooiste dorp van Frankrijk”. En waar de huidige sympathieke eigenaren onze nieuwe buren zullen worden. Als… als…

Nu zitten we met de gebakken peren. Wat we destijds voor Klein Zuylenburg voelden, dat hebben we nu weer. We kunnen het niet uit ons hoofd zetten. Het is namelijk een B&B die gewoon af is, en klopt, en leuk en prachtig is gerenoveerd maar nog nét niet helemaal af zoals wij het zouden willen. Daar slaat de fantasie van op hol. Als we dit doorzetten dan gaat het hele “Ik Vertrek” plan er toch iets anders uitzien dan aanvankelijk de bedoeling was.

Waarom wilden we dit ook alweer? Worden we daar dan gelukkiger dan hier? Welnee. Is het gras daar groener? Zeker niet, niks sappiger dan een Hollands grasveldje. Zijn we zo gestresst in Nederland dat we daar rust hopen te vinden? Absoluut niet, hoewel we die totale stilte wel erg lekker vinden. Het is gewoon een nieuw avontuur, een andere fase, een enorme uitdaging, net zoals het grootbrengen van de kinderen dat is geweest. Een plan waar we nieuwe energie van krijgen omdat het veel spannender is dan te blijven zitten waar we zitten en te doen wat we al jaren doen. En we denken dat we er goed in zullen zijn.
Wordt vervolgd.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Naar de sportschool

Naar de sportschool

Het is nog niet eens januari maar ik ben alvast begonnen aan mijn goede voornemens. Een maand geleden al. Niet geheel vrijwillig, ik werd meegesleept door Theo, die zich zorgen maakte over zijn hoge bloeddruk en algehele fysieke gesteldheid. Hij had als makelaar een nieuwe fitnessschool helpen vestigen op een bedrijfsterrein in de buurt en daar wilde hij wel een proefles doen: Undisputed heet het.

Ik ging mee in zijn kielzog, met een flinke dosis scepsis, want ik ken dat, sportscholen: na twee maanden ga je het haten wegens gebrek aan onmiddellijk resultaat, en kom je er nooit meer. We werden hartelijk verwelkomd door een stel frisse jonge jongens in een ongelofelijk rauw krachthonk, waar niks anders te beleven valt dan gewichten verplaatsen. Op driehonderd verschillende manieren voor driehonderd verschillende spiergroepen. Toestellen die zich “The Barbarian Line” noemen.

Een half uurtje duurde de training. Prima te overzien. Beginnen met drie keer vijftien squats en drie keer een half minuutje planken. Ik vind squats horror, maar goed, wat moet dat moet. De mij toegewezen frisse jongen bleef naast me staan, telde geduldig mee, gaf uitgebreid en veelvuldig aanwijzingen en had het onmiddellijk door als ik probeerde te smokkelen. Toen ik na tien squats opgaf, liet hij me een paar seconden puffen maar die laatste vijf, daar kwam ik dus niet onderuit. Maar vervolgens zei hij: “dat doe je heel netjes Liesbet, dat valt helemaal niet tegen”. Ach, wat hou ik toch van complimentjes. Bij het opdrukken zou ik eens laten zien dat ik dat ook prima kon. En zo snel mogelijk 20 calorieën eraf roeien, daar ging ik helemaal tot het gaatje want ik wilde graag dat hij zei dat het ‘amazing’ was wat ik daar presteerde. En hij zei het! “Zeker voor een eerste keer!” En toen was het half uurtje alweer om en gingen we geradbraakt weer huiswaarts.

Wat of ik ervan vond, vroeg Theo. Sja, het is wel erg jong en popi allemaal, de high fives vliegen je om de oren, het vocabulaire reikt niet verder dan “Top!” en “Nice!”, maar het kost weinig tijd, ze zijn ontzettend aardig en is het veel effectiever dan in je eentje maar wat aanrommelen. Dat bleek de dag later: zware spierpijn door ons hele lijf. Niet prettig maar wel een constante herinnering aan het feit dat je weer wat doet met die luie spieren. En dat alleen al is een hele opkikker.

Maar hoe treurig is het dat je iemand nodig hebt die naast je staat, om te doen wat goed voor je is? Dat je die discipline zelf in het geheel niet kunt opbrengen? Niet om erheen te gaan en al helemaal niet om in een half uur al je krachten aan te wenden. Dat is treurig, maar op je achtenveertigste moet je je toch maar eens neerleggen bij dit feit en jezelf niet meer voor de gek houden. Waar ik wel heel goed in ben, echt super goed, is in afspraken nakomen, opt tijd komen en plannen. En dat komt hier heel goed van pas. Ik weet nu al dat ik niet ga afbellen tenzij ik op sterven lig. Dat ik altijd het volle half uur zal benutten want ik ben steevast overal 5 minuten te vroeg en die stiptheid, die hebben ze daar ook, anders loopt natuurlijk de hele dag in de soep voor iedereen die daar traint. En dat ik altijd wel twee uurtjes in de week kan vrijmaken. Daarbij ben ik behoorlijk behaagziek, dus ik zal altijd mijn uiterste best doen om te zorgen dat mijn trainer niet teleurgesteld in me is.

Dus ik blijf. Ik hou nu al van ze. Ik bedank mijn trainer als hij me heeft afgemat en hij krijgt er een geroutineerde high five bij. “Top!!!” Ik ga straks moeiteloos in Frankrijk zes bedden per dag verschonen en ik ren hier met twee tredes tegelijk en een volle wasmand de trappen op. Zonder verzuurde benen! Dat is toch “undisputed” nu al het beste voornemen van 2017!

Follow my blog with Bloglovin

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

B&B gezocht, in Frankrijk

B&B gezocht, in Frankrijk

Twee jaar geleden schreef ik een blog over onze “Ik Vertrek” fantasieën, elke keer als we op vakantie waren. Ik ken maar weinig mensen die dat soort dagdromen niet hebben. Het programma scoort niet voor niets zo lekker. In Canada hebben we rondgereden met het idee om daar te gaan wonen. In Spanje een plek onder de zon leek ons fantastisch. In Frankrijk, Zuid-Afrika, overal waar we kwamen zagen we een gouden toekomst. Alleen, pubers gaan in dat soort fantasieën niet mee. Zij willen geen verandering tenzij het een luxe penthouse in Manhattan betreft (voor Teun), een koloniale villa in het Caribisch gebied (voor Kees) of een huis met een enorme ondergrondse garage voor wat Aston Martins en Lamborghini’s (voor Gijs). Niet te verenigen dus.

Maar we zitten weer middenin de plannen! Zo hevig dat ik nu dagelijks op allerlei websites speur naar het ideale pand in Frankrijk, dat ik zelfs contact leg met de eigenaren, om me vervolgens terug te trekken omdat we nog helemaal niet weg kunnen. Nu niet, maar als de jongens het huis uit zijn… dan wel! En als alles goed blijft gaan is dat al over 4 of 5 jaar.

Het begon al een tijdje geleden met mijn onrust. Ik heb al tien jaar deze B&B kamer, het loopt boven verwachting goed, ik vind het nog steeds hartstikke leuk, maar ik zou heel graag meer kamers willen. In Klein Zuylenburg is er, zonder drastische verbouwingen, geen plek. Daar buiten natuurlijk wel. Maar voordat je wat substantieels kunt overhouden in deze business moet je minstens acht kamers hebben, geen of weinig personeel en een toplocatie. Een toplocatie in en om Utrecht met ruimte voor acht kamers en badkamers kost meer dan een miljoen euro. En stel dat ik dat dan zou hebben, dan zou ik 360 dagen per jaar en 7 dagen per week moeten werken en eigenlijk nooit meer thuis zijn. Is het me dat waard?

Toen ontdekte ik op Funda het tabje “buitenland” en ontdekte tot mijn ontsteltenis dat je in Frankrijk hele kastelen kunt kopen met een enorme zwik grond voor de helft van wat je hier zou betalen. Dat heb ik natuurlijk uitgebreid aan Theo laten zien, die daar luchtig en gelaten op reageerde en uiteindelijk mijn enthousiasme de kop indrukte met de zin „Maar Lies, ik heb hier een bedrijf, we kunnen hier helemaal niet weg’. Ik liet het maar weer los.

Totdat hij ineens terloops vertelde dat hij het misschien ook wel zag zitten, zo’n B&B in het buitenland, als de jongens vertrokken zijn. Zaak verkopen, huis verkopen. Samen klooien in een mooi optrekje tussen de lavendelvelden, lekker eten maken, met de honden einden kunnen lopen door de natuur. Niet meer elke dag in een pak naar kantoor. Ik heb er een iets minder romantisch beeld van. Ik denk vooral aan veel gasten, veel was te doen, veel klussen op te knappen, maar vooruit, als we het samen doen wordt het wel een aantrekkelijk verhaal en misschien hebben we tussen de bedrijven door best tijd voor een wijntje in de zon met uitzicht op bergen, beekjes en akkers.

Afijn, of nee…enfin, bij mij is het hek sindsdien weer van de dam, en bij Theo eigenlijk ook en we hebben allebei precies hetzelfde voor ogen. Hetzelfde landschap (een lappendeken van lavendel, zonnebloemen en graan, met bergen daarachter, liefst ook water), hetzelfde huis (oude stenen, van binnen gerenoveerd en een paar cipressen ernaast), in een streek met echte zomers en echte winters. Niet in een dal, maar ergens halverwege een heuvel, waar je met name ’s avonds lang zon hebt. Je moet in een dag naar Nederland kunnen rijden en we willen afgelegen wonen, op een plek waar het stil is. Maar liefst wel met een stad binnen een uur rijden en een dorp met een bakker dichterbij. Veel grond om ons huis, maar niet zoveel dat een week bezig zijn met gras maaien. Het liefst een bestaande B&B, want een ruïne verbouwen, dat kunnen wij niet. Bovendien zijn we natuurlijk allang geen pioniers meer op dit gebied en moeten er genoeg te vinden zijn waarvan de eigenaren inmiddels met pensioen willen. Het ideale plaatje is eigenlijk een mooie B&B op de perfecte plek, maar die niet zo goed loopt. Omdat de eigenaren die ambitie niet meer hebben en maar twee maanden per jaar open zijn. Zo iets. En dat wij daar dan een bloeiend bedrijfje van maken.

Nou, dat dus. En ze bestaan hoor! Ik ben er al een paar tegen gekomen, als je dat tenminste vanaf het internet kunt beoordelen. Dus afgelopen vakantie waren wij in de Alpes de Haute Provence, een prachtig gebied in Frankrijk tegen de grens met Italië, en daar zagen wij onszelf wel zitten. We hebben tevens het departement Drôme doorkruist, ook prachtig. En toen wij na drie weken zon weer in grijs en nat Nederland kwamen wist ik het helemaal zeker: weg uit dit grauwe land.

Vooralsnog blijft het bij zoeken, lezen, verwachtingen bijstellen, rekenen en dromen. De kastelen met lappen grond van vier ton zijn meestal in verregaande staat van verval of op een plek waar een mens niet dood gevonden wil worden, daar kom je dan toch weer achter. Maar komende week zetten we de eerste stap in dit plan: dan begint onze cursus conversatie Frans. Want het gaat ons niet gebeuren dat de camera’s van “Ik Vetrek” in onze nek hangen en dat wij bij de burgemeester van Village de la Trottoir met de mond vol tanden staan. We hebben nog vijf jaar de tijd om dat naar een excellent niveau te tillen. Wij houden u op de hoogte! A bientôt!

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

2015 en 2016

2015 en 2016

Nieuw jaar, nieuwe website, nieuw reserveringssysteem en nieuwe plannen! Januari is altijd een goede maand om aan dit soort zaken te werken. Qua bezetting is het meestal niet zo druk aan het begin van het jaar. Maar toen ik mijn nieuwe systeem aan het opzetten was en het hele jaarschema een kwartier uit de lucht was (foutje…) vlogen de reserveringen me ineens om de oren. Dat ging niet helemaal goed, ik had meteen een dubbele boeking voor mijn kiezen. Dus januari is tot nu allesbehalve relaxed, en dat is maar goed ook, want ik hou niet zo van stilzitten.

Het nieuwe reserveringssysteem is voor jullie hopelijk overzichtelijk en netjes. Voor mij is het vooral handig omdat alle reserveringen in een agenda terecht komen en ik minder afhankelijk ben van Booking.Com. De papieren agenda en het excel sheetje met het jaarlijkse overzicht kunnen nu ook weg. De website vond ik ook weer aan verfrissing toe; ik heb er de afgelopen maanden een paar voor vrienden gemaakt en ontdekte weer allerlei mooie nieuwe mogelijkheden. Dat wil ik dan natuurlijk zelf ook! Helaas is er een kleine crash geweest tussendoor, dus ik mis een of twee blogberichten van de laatste maanden, maar dat mag de pret niet drukken.

Binnenkort krijg ik mijn “review award” van Booking.Com van 2015. Mijn gemiddelde beoordeling was een 9,6! Hoger dan ik ooit op school gehaald heb. Wat een opsteker is dat. Dat jullie het hier fijn gehad hebben en soms een lieve tekst in het gastenboek schrijven is al zo leuk, maar dat jullie ook nog de moeite nemen om een super beoordeling in te leveren bij Booking.Com of Tripadvisor, dat is super en daarvoor wil ik jullie hartelijk bedanken!

En dan, door al dit leuks, last but not least: mijn handen jeuken om meer kamers te hebben en meer gasten te kunnen ontvangen. Nu onze jongens mij allemaal boven het hoofd gegroeid zijn, merk ik dat daar meer tijd voor is. Ze zijn alleen nog niet zo ver dat ze op kamers gaan. En dan nog: als ze dat wel gaan en ze komen een keer thuis, dan kan ik natuurlijk niet zeggen ‘sorry vent, maar je kamer is geboekt voor vanavond, je kunt hier niet slapen’. Dus hoe we dit gaan aanpakken weet ik nog niet, maar het plan en de energie is er!

De voorjaarsvakantie zijn we trouwens open: 20-28 februari. En hou de website en Facebook in de gaten, want 14 februari (Valentijnsdag) is vooralsnog gereserveerd, maar er is een kans dat de datum vrij komt en dan ga ik weer een overnachting gratis weggeven!

Liesbet

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Gameverslaafd

Gisteren heb ik het licht gezien. Ik zette een nieuw boek op mijn e-reader en ontdekte dat ik daar nog zeker vier boeken op heb staan die ik nog niet heb ingekeken en een stel waar ik halverwege mee opgehouden ben. Dat komt omdat ik zelden nog lekker in een verhaal zit. En dat komt omdat ik al maanden, misschien zelfs al meer dan een jaar, verslaafd ben aan Wordfeud en Ruzzle.

Ik weet het, Wordfeud is allang niet meer populair, iedereen was er al lang mee gestopt, maar er bleef een kleine kern hardcore fans over en een daarvan ben ik. Vier medespelers had ik nog, die ik persoonlijk ken overigens, en op Ruzzle nog twee. Na elk spelletje, verloren of gewonnen, het deerde me eigenlijk helemaal niet hoe het afliep, ik drukte toch sowieso zo snel mogelijk op rematch. Elk verloren momentje legde ik een woord, maar met Ruzzle ben je maar liefst twee minuten in opperste concentratie en wee degene die je dan onderbreekt. Zeker in ronde 3 is het van levensbelang dat je ongestoord je letters aan elkaar kunt breien. Dus als de husband dan net na een week afwezigheid binnen kwam, moest ie toch echt even wachten, al was het een wereldreis waar ie van terugkeerde trouwens. Kwamen de kinderen van school met mooie cijfers danwel dikke onvoldoendes, ik hoorde het niet eens, mama zat even te Ruzzelen. En dan heb ik het niet eens over telefoons die niet meer beantwoord werden of postbezorgers die drie keer moesten aanbellen voor ik reageerde.

Maar het ergste is dus dat mijn hoogtepunt altijd in bed was. Mijn game moment, bedoel ik. Als alles gedaan was, iedereen te ruste lag en niets mij meer kon storen kon ik een tijd lang heerlijk in alle rust mijn spelletjes doen. Met een boeken verslindende man naast je is dat een prima tijdverdrijf. Van enige andere activiteit was dus geen enkele sprake meer, zo voor het slapen gaan. En van een goed boek lezen dus ook niet.

Ik dacht van mezelf dat ik niet verslavingsgevoelig was. Drank kan ik best een paar dagen laten staan, pakjes sigaretten liggen al jaren te verdrogen en ik kan heus wel een casino uit lopen als ik winst heb, denk ik. Maar die games zitten me eigenlijk al jaren te mindfucken. Toen de jongens nog heel klein waren, had ik Charlie ontdekt. Charlie was een eendje dat je door allerlei werelden vol obstakels moest loodsen. Behendigheid en snelheid met de pijltjestoetsen en de shiftknop,

Dat was de uitdaging. Het gebeurde heel regelmatig dat het eten in de keuken zwart stond te blakeren terwijl ik een verdieping hoger op mijn computer met Charlie naar de uitgang aan het zoeken was. Angry Birds waren ook een dikke hit met als grote voordeel dat ik ze overal mee naar toe kon nemen op mijn Iphone, dus ik kon voortaan naast het gasfornuis spelen. Daarna had je nog zo’n vogeltje dat met een rotgang over allerlei heuvels vloog, Tiny Wings, maar die frustreerde me mateloos in level 7.

Wordfeud was een goed alternatief voor al die infantiele troep, immers, het is Scrabble dus je moet echt wel nadenken. Maar als je op een gegeven moment lekker scoort met woorden als EH, met de H op 3 keer letterwaarde horizontaal én verticaal, of steeds weer QAT op drie keer woordwaarde, het enige Q woord waar geen U bij nodig is geloof ik, dan is van heel diep nadenken eigenlijk ook geen sprake meer.

Gisteren, ineens, vond ik de oplossing om mijn relatie en mijn intellect weer wat leven in te blazen. Weg ermee. Ik stuurde een resolute chat naar mijn medespelers en drukte toen op resign en delete. Terwijl ik dit schrijf krijg ik een bericht van mijn trouwste Ruzzle en Wordfeud vriendin: “Kom op Lies, gewoon ’s ochtends en ’s avonds een Ruzzeltje en dan stoppen, ik help je wel.” Yeah, right. Ik ben afvallig, ik weet het en het spijt me enorm, maar ik ga weer eens wat Iphone-loze uurtjes inlassen.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478