B&B als Peeskamer

B&B als Peeskamer

Ja, lieve lezers, je maakt wat mee als B&B houderes. De B&B is niet alleen leuk voor zakenmensen en toeristen, bruidsparen en dagjesmensen. Het is ook ontdekt als een romantische plek voor stiekeme geliefden. Vreemdgangers tijdens kantooruren, de bankdirecteur met zijn vriendinnetje en het is zelfs als peeskamer ingezet door een jonge meid om haar klanten te ontvangen. Ik heb ze voorbij zien komen en dacht er het mijne van. 

Wat te denken van het volgende verzoek: “Wij willen graag om 12.00 inchecken. Is het bed met een groot matras of zijn het twee losse matrassen? Ontbijt is niet nodig.” Dit betekent: we komen een uurke of wat onze lusten botvieren en we zijn voor het avondeten weer vertrokken. Dit verzoek heb ik overigens beantwoord met: “Gezien uw aanvraag ga ik ervan uit dat het hier niet om een overnachting gaat. Ik wil u er graag op wijzen dat ik de kamer niet voor enkel overdag verhuur. Wij wonen hier met ons gezin met drie kinderen, die overdag geen rekening houden met gasten.” Ze heeft prompt geannuleerd. 

Ik snap het niet. Als je dan stiekem doet, doe dat dan in een anoniemere omgeving: een groot hotel liever. Je maakt jezelf hier behoorlijk chantabel, want ik onthou wie je bent, wat je kwam doen en misschien ken ik wel iemand uit je omgeving, je partner bijvoorbeeld. En ik heb geen beroepsgeheim.

Een keurige CEO van een bank kwam hier eens zakelijk overnachten en ik was uiteraard gevleid toen hij de volgende ochtend zei dat hij graag ook een keer met zijn vrouw wilde komen, want het was toch wel een heel leuke romantische plek. Dat vond ik aandoenlijk. Maar daar kwam ik toch een beetje van terug toen hij inderdaad een tijdje daarna weer boekte en op de stoep stond met een meisje van zeker 30 jaar jonger, dik in de make-up, minirok, palen van hakken en duidelijk niet zijn vrouw. Hij gedroeg zich ineens als een verliefde puber en zij bracht eigenlijk geen stom woord uit. Een aanfluiting vond ik het. Een afknapper ook. 

En toen kwam Marieke*. Marieke was een knappe meid, die voor twee had geboekt, maar alleen incheckte. Juist op die dag had ik mijn schoonmoeder even laten open doen omdat ik met de honden uit moest. Dus toen ik even later op de deur klopte om kennis te maken was ik verbaasd dat er niet werd open gedaan. Wel hoorde ik geritsel van de lakens en gedoe in de badkamer. Raar. Zijn er nu dan ineens wel twee mensen binnen? En heeft ze dan zelf iemand binnen gelaten? Ik bedacht dat ik later nog weleens zou proberen. Maar in de avond was er niemand.

Pas veel later kwam ze ‘thuis’ , ze was afgezet door iemand met een auto, en ze leek behoorlijk aangeschoten. Ik stelde me voor en ik vroeg of ze alleen was, in verband met het ontbijt de volgende ochtend. “Nee hoor”, zei ze “er komt zo nog iemand”. Raar. Je noemt je partner of vriend of wat dan ook toch niet “iemand”. Even later kwam er een man met een koffertje binnen. Ik keek het maar met lede ogen aan. Volgende ochtend: madam verscheen alleen aan het ontbijt. Er was flink gerookt in de kamer, maar dat ontkende ze. Ze betaalde cash en vertrok met achterlating van een enorme puinhoop. Een overstroomde douche, sigarettenpeuken en lege wijnflessen in de tuin achter het raam. Die middag kwamen mijn oude overbuurtjes me tegemoet lopen op straat. Wat ze nou toch hadden meegemaakt: er was een live pornoshow opgevoerd in onze kamer. “Het ging de hele avond door en ze deden alles met de gordijnen wagenwijd open en het licht aan.”

Oh dear Marieke, wat onfatsoenlijk is dat nou. Je begrijpt, een volgende boeking onder jouw naam zal ik moeten weigeren, dat kan tegenwoordig, onder de knop “rapporteer wangedrag van gast”, van Booking,com. 

Toch heb ik even een lucratieve gedachte gehad. Als ik mijn B&B aanmeld bij een website als “Secretrooms”  kan ik zowel overdag als ’s avonds de kamer verhuren. Dubbel inkomen! Het is namelijk niet altijd stom. Ik heb ook eens een heel leuk stel gehad dat overdag superverliefd incheckte, en eind van de middag met achterlating van een briefje en veel te veel geld weer vetrokken was. Ze moesten zogenaamd halsoverkop weg. Ik heb ze een sms gestuurd. Dat ik al wel zo’n vermoeden had dat ze niet bleven overnachten maar dat ze toch echt teveel betaald hadden. Dat ik de volgende keer wel een flesje champagne voor ze zou klaar zetten. Dat werd gelukkig hoog gewaardeerd, want ja, ze waren inderdaad elkaars liefde van hun leven, maar het lag gecompliceerd. 

Laat ik het voor mezelf maar simpel houden: geen geheim kamertje. Creatievelingen zullen er altijd blijven komen. Zo maak ik ook eens wat mee en zonder hen had ik dan dit stukje weer niet kunnen schrijven. 

*Marieke heette eigenlijk niet Marieke. 

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

De Vecht, de brug en de mensen

De Vecht, de brug en de mensen

Het is een prachtige zondag, warm, alleen maar zon, en dan zitten wij natuurlijk op onze veranda. Dat doen we eigenlijk al met Pasen, als het even kan, maar in juli zeker. Het voordeel van een veranda is namelijk dat je altijd buiten kunt eten, ook als het regent of als er onweer voorspeld is. En op een vrije zondag, waarop heel Nederland de wandelschoenen of de boot of de fiets of de motor of de oldtimer van stal haalt, is het in ons dorp behoorlijk levendig. Je kunt hier eigenlijk een dag lang zitten en er speelt zich een hele voorstelling af met vele hoogte- en dieptepunten. Vanmiddag was het weer zover. Met een fleske wijn, een bakje nootjes en een gekruide worst installeren wij ons met de rug naar de muur zodat we allebei uitzicht hebben op de straat, de Vecht en de dorpsbrug. 

De eerste grap is al dat onze straat opengebroken is en dat mensen dat pas op het laatste moment zien. “Hooooo!” schreeuwt elk groepje wielrenners naar de rest van het peloton om vervolgens verder te ploegen door het zand. Recreatiefietsers stoppen, aanschouwen de opengebroken straat, en gaan in discussie. Ze hadden namelijk veel eerder al wel borden zien staan, maar ja, dan moest je wel omfietsen en dat doet toch niemand. Stappen we af en lopen we een eind of nemen we de route over de brug? En hoe komen we dan weer bij de Vecht?  

Dan hebben we de lopende bezoekers. Die parkeren hun auto meestal ergens in de buurt en komen lopend over de brug en blijven daar steevast een tijdje staan. Van het uitzicht genieten, foto’s maken. Ook al ligt er een hele file boten voor die brug te wachten, ze blijven zwaaien en selfies maken, en het komt vaak niet in ze op dat de brug misschien even open moet om al die boten door te laten. 

Op dat moment raakt de brugwachter geïrriteerd. Hij neemt dit alles waar via een camera in zijn hokje in Maarssen, en het is een drukke dag, dus die mensen moeten daar weg. “Hallo, wilt u de brug verlaten, de brug gaat NU open”, klinkt het keihard door de speaker. De bezoekers schrikken zich het apelazarus  en vragen zich af waar dit bevel vandaan komt en hoe die stem gezien kan hebben dat ze op de brug stonden. Grappig! Nog leuker als ze voor een bruiloft komen (er wordt wat af getrouwd hier) en ze in hun mooiste jurk en hooggehakt zo snel mogelijk die brug af willen. 

Vandaag werd in een kwartier tijd tot drie keer toe alles genegeerd wat de brugwachter aan het doen was. Eerst gaat er een lamp knipperen, tegelijkertijd gaat er een bel rinkelen en dan komen de slagbomen naar beneden. Maar niemand reageerde. En zo stond er een fietser met twee fietsen op de brug ingesloten tussen de slagbomen. Deed de brugwachter ze weer open om die man te bevrijden. Reed vervolgens al het verkeer er weer gewoon door. Konden ze eindelijk weer dicht zat er een oldtimer onder de slagboom, bijna gehalveerd. Weer open, oldtimer met de schrik vrij, weer een poging en toen werd er een oudere dame bijna geguillotineerd. Wij zaten bijna schreeuwend op de veranda te wijzen op de dalende slagboom. Goddogoddogod dat ging nog maar net goed. 

Niet lang daarna zagen wij een fervent baantjestrekker onze kant op zwemmen. Best een risico op een druk bevaren rivier, maar gelukkig mag je hier maar 5 km per uur. Maar toen naderde er een speedboot in volle vaart. Iemand met haast? Teveel gedronken? Of gewoon geen benul? We stonden alweer recht overeind om die mafkees in die speedboot en die zwemmer te waarschuwen. De zwemmer had zich goddank naar de kant gehaast en stopte gelijk met zijn avontuur. Lopend droop hij af. 

Dan hebben we aan de overkant van het water een lieflijk parkje met een theehuis erin waar zowel bruidsparen zich laten fotograferen, waar passanten gaan picknicken of waar jeugdigen onder de 18 samenkomen omdat die nergens anders terecht kunnen. Vanmiddag zaten daar drie gehoofddoekte vrouwen, met allerlei proviand. Het zag er gezellig uit en het klonk nog gezelliger naarmate de zon daalde, want elke boot die toen nog langskwam werd met een hoop gegil onthaald. Toen er een jongen in de sloep van zijn vader (het is natuurlijk nooit zijn eigen sloep) zijn broek liet zakken was het gegil tot op de Dom te horen waarschijnlijk. Daarna werd het stil in Oud-Zuilen, en vroegen wij ons af of we dit niet verschrikkelijk gaan missen. Ja. We gaan dit zeker missen. Maar we zullen tegelijkertijd met een hoop plezier terugdenken aan wat zich hier al die jaren heeft afgespeeld. 

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Thriller

Thriller

Ik riep nou wel de laatste keer dat ons avontuur niet geschikt is voor “Ik Vertrek”, wegens te weinig kommer en kwel en instort gevaar. Toch denk ik dat ons afgelopen bezoek in mei best aardige televisie had opgeleverd. Alleen al omdat het er zeek van de regen. Dat zie je vaak: denken die Hollanders het moeras te ontvluchten, komen ze ergens in Zuid-Europa alsnog in een soort moesson terecht. Gniffel gniffel, denken die thuisblijvers dan; zie  je wel, het is daar helemaal niet zonniger dan hier. Nou dat klopte in dit geval, de weerberichten van Oud-Zuilen en die van Limogne-en-Quercy leken wel wekenlang per ongeluk verwisseld: in Nederland steeds prachtig, droog en zonnig, en daar RUK. En zo stonden wij dus met een aantal paraplu’s ons zwembad uit te meten in een zompig veld, wat sowieso al een sneue klus is want een normaal zwembad lijkt op zo’n immens terrein al gauw een knullig pierenbadje.

Maar waar de camera’s echt ontbraken was ons bezoek aan de buren. Een boerderij verderop. Daar wonen vier generaties boer met schapen en koeien en om bij te verdienen wat haardhout. Het gehucht was eigenlijk hetzelfde als dat van ons maar dan duidelijk eentje waar nog serieus geboerd wordt: overal machines, troepjes, werkspullen, niks aangeharkt, geen tuintje, gewoon een erf. Ze moesten allemaal hun werk onderbreken voor ons bezoek en ik hoopte maar dat ons meegebrachte potje jam van de pruimen uit onze Oud-Zuilense tuin dat een beetje goed kon maken. En toen werden we de woonkamer in geloodst; althans, ik denk dat het de woonkamer was. Er stonden in elk geval genoeg stoelen. Verder alleen een tafel en een kachel. De cider werd opengetrokken en een pak cakejes ging rond.

Gelukkig waren ze met veel, er vielen goddank geen ongemakkelijke stiltes, en toen die na een tijdje wel dreigde te vallen kwam er ineens een boel herrie van buiten. Daar kwam de hele schaapskudde voorbij gerend en ik greep mijn kans om te ontsnappen aan het kringgesprek: “Dat wil ik graag zien!” De schapen werden van de schuur naar het land geleid en ik kreeg ineens twee piepkleine lammetjes in mijn armen gedrukt: “draag die maar even mee”. Ze waren net een dag oud. Ik denk dat ik wel een blij hoofd had op dat moment. Verder liepen er tientallen kippen- en ganzenkuikens rond en werd mijn hand nog afgelebberd door een kalfje en toen was het tijd om weer op te stappen. Had ik me daar nou zo zenuwachtig over gemaakt? Super aardige mensen en heerlijk veel afleiding van allemaal leuke beesten.

Verder liep ons werkbezoek op rolletjes: er was een bezoek aan de Office du Tourisme van de Lot, en nog eentje aan die van Gites de France, en we gingen naar de notaris en na het zetten van honderd parafen en handtekeningen is Pech Blanc bijna van ons! Een klein thriller momentje hadden we nog toen we vlak daarna erachter kwamen dat het zwembad helemaal niet gebouwd mag worden op het veld waar we hem uitgemeten hadden. Met wat tragische muziek eronder en een close-up van mijn paniekogen was dat toch ook top TV geweest. Gelukkig hebben we nog een hectare waar het wel mag, maar dat hoeven de kijkers niet te weten.

De echte thriller is nu aan de gang: met een Frans koopcontract op zak wachten op de verkoop van ons Nederlandse huis. Alle huizen in de buurt gaan als warme broodjes over de toonbank, maar dat van ons lijkt wel geboycot. Terwijl, lieve mensen, dit huis dan wel aan de prijs is, maar ALS je iets unieks kunt betalen: Middenin de Randstad en op fietsafstand van de Utrechtse Dom, zonder het lawaai en de parkeeroverlast van een stad, aan de Vecht notabene, met een ligplaats voor de deur, in een lekker gemeleerd dorp, naast de dorpsbrug waar altijd wel wat gebeurt, met prachtige hoge plafonds en ramen, open haarden, marmer, parketvloeren, en dan die veranda, waar je zelfs kunt BBQ’en als het regent, ja mensen, zoveel woongenot is niet in meters of euro’s uit te drukken. Maar je moet gewoon even komen kijken. Zeker nu het in Nederland altijd zulk prachtig weer is!

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

TomTom? Ik heb genoeg aan een zonnewijzer.

TomTom? Ik heb genoeg aan een zonnewijzer.

Zijn jullie ook nog uit de tijd dat je het stratenboek een puike aanwinst vond? Ik in elk geval wel, ik voelde me oppermachtig met dat boek in mijn auto: ik zou altijd overal de weg kunnen vinden. Enig gebrek was alleen dat ik in Appelscha wel naar het Kerkplein kon komen, maar hoe ik van Utrecht naar Appelscha moest, dat was wat lastiger uit te dokteren. Daarom had ik een wegenkaart van Nederland apart erbij in mijn dashboard vakje. En op vakantie kocht ik uiteraard van elk landdeel een aparte kaart. Dozen vol heb ik er nog van. Daarnaast vertrouwde ik op mijn richtingsgevoel, waarvan mannen altijd zeggen dat vrouwen dat niet hebben. Nou, ik wel hoor.

Ik heb eens meegemaakt dat ik op een Franse snelweg reed en mijn vriendje zat ernaast met de kaart op schoot. Het was aan het begin onze tweede reisdag richting Spanje en we hadden overnacht ergens voorbij Limoges. Maar na een tijdje vroeg ik hem vertwijfeld of we wel op de goede weg zaten. De zon stond namelijk rechts van mij, en dat klopt niet als je in de ochtend naar het Zuiden rijdt. We reden dus weer terug naar Limoges, waar we de dag ervoor al voorbij waren gegaan. Ik was geïrriteerd en trots tegelijk: dat ik als een soort Indiaan aan de stand van de zon kon afleiden waar we heen gingen.

Ik kon dus totaal geen enthousiasme opbrengen voor de komst van de TomTom. De man natuurlijk wel, die vindt elke gadget de moeite waard dus werd -ie direct geïnstalleerd en geüpdate voor elke vakantie. En ik bleef eigenwijs kaarten meesjouwen, want ik vond dat je op zo’n schermpje niet kon zien waar je nou eigenlijk was en ik vertrouwde die pijl op die streep voor geen meter. Ik kreeg ook wel een beetje gelijk toen we ergens in Italiaans niemandsland rondreden en Tom de weg niet kende. De pijl dwaalde rond op een verder witte leegte. Heel lang. En toen we op een Duitse Autobahn voortdurend de waarschuwing kregen dat we een afslag moesten pakken werden we ook wat achterdochtig. Er lagen volgens het systeem zelfs “onderdelen op de weg”. Dat moest een ernstig ongeluk zijn, dus we deden uiteindelijk maar wat ons opgedragen werd. Vervolgens kwamen we in een plaatselijke braderie terecht waar we een uur hebben stilgestaan en later op de snelweg was helemaal niets aan de hand.

Ter voorbereiding op lange ritten kijk ik tegenwoordig op Google Maps en als het ingewikkeld wordt schrijf ik wat knooppunten op. Ik weiger om een GPS in mijn auto te hangen. Dus toen ik laatst met een vriendin ging skiën in Corvara in de Dolomieten had ik een briefje bij me. Van Innsbruck richting Italië via de A22, dan de eerste afslag na de grens richting San Lorenzo en daar de SS244 naar rechts. Hoe moeilijk kon dat nou helemaal zijn. Het mannetje van het autoverhuurbedrijf keek nog wat bedenkelijk toen ik de navigatie weigerde, maar ik had toch zeker ook mijn iPhone nog, met een extra databundel nog wel.

Waar ik alleen geen rekening mee had gehouden is dat het al donker was en dat die verdomde Italianen niet doen aan wegnummers. Nee, ze zetten bij de eerste afslag na de grens een bord neer met wel dertig plaatsnamen, die wij in ongeveer vijf seconden in ons op moesten slaan. En San Lorenzo stond daar niet tussen. Geen enkele plaatsnaam kwam me bekend voor, en toen ik dat paniekerig toegaf was ik de afslag al voorbij gereden. Geen nood. Er kwam vast gauw nog een mogelijkheid. ‘Zet de dataroaming maar aan, dan kunnen we dat even checken,’ zei ik nog monter. Maar wat mijn vriendin ook probeerde, van roamen was geen sprake. Er was wel bereik, batterij en dataroaming maar geen internetverbinding. En ondertussen werd het steeds donkerder en verlatener op die snelweg. Ik heb mezelf vervloekt dat ik geen kaart bij me had. Toen er eindelijk weer een bord kwam met alleen ‘Milano’ er op wist ik wel, we moesten hier zo gauw mogelijk van af. Goddank zat er nog een man in het tolhuisje die ons met handgebaren verzekerde dat Corvara te bereiken was door de Val Gardena en dan de pas over. ‘Si si, geen probleem, gewoon deze weg volgen’. We hebben nog zeker anderhalf uur bochten gedraaid toen er weer een klein afslagje kwam en ik doodgemoederd zei dat ik daar heus niet naar hoefde te kijken. We moesten toch gewoon rechtdoor? Maar wat zag mijn linkeroog daar in een flits? “Corvara”. De plaatsnaam die wij al bij de grens op de borden hadden gezocht.

Al met al was er dus eigenlijk niks aan de hand, maar dat je bijna drie uur lang rondrijdt in een onbekend berggebied zonder wegnummers, dat vond ik onverdraaglijk. Ik weet nu ook dat haarspeldbochten en gebrek aan daglicht funest zijn voor je richtingsgevoel. Hadden we nog mazzel dat het niet sneeuwde trouwens. Misschien volgende keer toch maar een TomTom?

Follow my blog with Bloglovin

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Het Grote Bed

Het Grote Bed

Toen wij ons eerste bed samen kochten hadden we maar één wens: dat het groot moest zijn. We hadden namelijk twee kleine kinderen die in het weekend wel eens veel te vroeg wakker werden en de enige manier om zelf nog een uurtje door te slapen, was door ze tussen ons in te leggen met een fles melk. De derde was op komst dus wij voorzagen ellendige taferelen op zondagochtend.

Toen de verkoper bijna de deal met ons rond had voor een fonkelnieuwe boxspring vroeg hij bijna terloops naar de gewenste breedte maat. 1.60? 1.80? “Twee meter!” riepen wij allebei. Dat vond hij hoogst ongebruikelijk, onhandig ook want daar waren geen standaard lakens voor en bovendien: het moet ook maar in je slaapkamer passen. Maar we stonden erop en hij ging hoofdschuddend de bestelling aanpassen.

Een week of tien later werd het bed geleverd en we zijn jarenlang blij geweest met die beslissing. Bij de verhuizing vijf jaar later hadden we goddank weer een grote “master bedroom”, waar de vierkante kolos moeiteloos in paste. Er lag nog steeds af en toe een jongetje met een nachtmerrie tussen ons in en bij verjaardagen was het altijd met z’n vijven in “het grote bed” de cadeautjes uitpakken.

Nog eens vijf jaar later wilden wij, net als iedereen, een topdek matras en werd ons nest nóg hoger en zachter.
Maar daarna ging het bergafwaarts met ons bed. De breedte sloeg eigenlijk nergens meer op; de jongens hadden absolúút geen interesse meer om er bij te komen liggen en wij konden elkaar nauwelijks vinden op al die meters. Ik kreeg rugpijn, hoofdpijn midden in de nacht en voelde me geradbraakt als ik opstond.

Eerlijk gezegd vond ik het bed in de gastenkamer veel lekkerder liggen. Die is stevig met een beetje zacht. Die van ons was gewoon overal zacht. Was het misschien tijd voor een nieuw bed? Hij was inmiddels toch al 10… nee.. 15 jaar oud! Maar het geld dat we destijds voor ons bed betaald hadden, dat hadden we nu niet. En we wilden vooral niet toegeven dat we misschien te oud aan het worden waren voor een zacht bed.

Totdat we deze zomervakantie drie weken lang op een goedkope Franse twijfelaar lagen van 1.40 bij 1.90 en nergens meer last van hadden. Een eenvoudige harde matras, een simpele spiraalbodem en m’n man binnen handbereik. Meer heeft een mens dus helemaal niet nodig.

Bij thuiskomst was de knoop eigenlijk al doorgehakt: dit gaat zo niet langer. Binnen een dag hadden wij een nieuw bed bij elkaar gescharreld, want wij hadden geen trek in een uitgave van duizenden euro’s, en al helemaal niet in verkopers met slaapadviezen, tientallen keuzes en lange wachttijden.

We hebben een Auping van markplaats gehaald en twee matrassen uit de showroom van een goede beddenzaak. We hebben ze in de winkel uit de stapel gesjord, op de grond gelegd, uitgetest en achterin de auto gekieperd. De dienstdoende verkoper had waarschijnlijk nog een heel mooi verhaal willen afsteken, maar daar kreeg hij de kans niet voor. Hij riep alleen nog dat de beddenbranche altijd wel blij is met vakantiegangers.

Nu hebben we een knetterhard bed. Dat -ie twintig centimeter smaller is, daar merken we niks van, en voor het eerst sinds tijden springen wij ’s morgens uitgerust onder onze klamboe vandaan.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Leven met pubers

Leven met pubers

Een jaar geleden schreef ik nog een stukje over het leven met een pup. Dat had ik nu weer kunnen doen, want naast “ouwe Dibbes” (2 jaar) hebben we er nog een Friese Stabij bij genaamd Diesel (7 maanden). Maar als ik daar over ga uitweiden, val ik in herhaling en ik wilde het eigenlijk hebben over pubers.

Die wonen hier namelijk ook. Drie. Van de mannelijke soort. 15, 16 en bijna 18 zijn ze nu. Zo overzichtelijk als het dagelijks ritme hier ooit was, zo’n ongrijpbare chaos is het nu. Het begint al met het ontbijt waar we nooit meer tegelijk aan zitten. De een heeft het eerste uur vrij, de ander twee uur uitval en nummer drie gaat liever eerst naar de sportschool. In het weekend is de oudste zo laat thuisgekomen dat we hem beter kunnen laten slapen, was de jongste zo afgepeigerd dat we die ook maar laten liggen en is nummer twee helemaal niet thuisgekomen, die heeft ’s nachts ge-appt dat hij bij een vriend bleef slapen. De rest van de dag zien we elkaar niet of nauwelijks. Pubers komen uit school, en verdwijnen in hun kamer, bij voorkeur onder een koptelefoon. Soms doe ik nog een poging: Thee? Mwah, neu, hoeft niet. Vaak heb ik ze niet zien binnenkomen en blijken ze al uren in hun kamer te zijn terwijl ik me zorgen maak waar ze toch blijven.

Als ze tegen de avond honger krijgen komen ze af en toe kijken of het eten al klaar is. De fout die ik telkens maak is om, zodra ik er eentje in het vizier heb, hem meteen een klus te laten doen : de vuilniszak naar de kliko brengen, de tafel dekken, de honden eten geven, de houtkachel aan maken etc. Ze haten het dus ik vrees de dag dat zelfs honger ze niet meer naar de keuken drijft. Bij het avondeten hopen we nog eens tot een gesprek te komen maar dat is niet eenvoudig. Zolang er niets op de borden ligt zitten ze soms al wel aan tafel maar dan zijn ze youtube filmpjes aan het kijken, tientallen groepsgesprekken aan het bijhouden, updates aan het checken of zitten ze midden in een game. En negen van de tien keer is er iemand afwezig om reden: a. de sportschool die eind middag ineens lonkte b. een stageproject dat uitloopt of c. een onregelmatig baantje. Het eten is in no time naar binnen gewerkt zodat ze zo snel mogelijk weer van tafel kunnen.

We hadden hier een schema om de honden uit te laten. Twee keer per week per puber. Alleen om 17.00. Kort rondje. Ik kan het wel weggooien want er komt niks meer van terecht. Van wisselen hebben ze nog nooit gehoord, dus de beurt wordt simpelweg overgeslagen en vergeten. Die dure telefoons hebben heel functionele alarm instellingen en een perfecte agenda met reminders en geluidjes. Maar die gebruiken ze niet. Afspraken met ortho’s, trainingen, toetsen, rijlessen; het wordt nergens opgeslagen. Bellen doen ze er trouwens ook nooit mee. En dan zijn er nog zaken die keer op keer herhaald moeten worden: breng je was naar de wasmand, gooi de lege wc rol in de prullenbak, laat je schoenen niet in de woonkamer staan ’s nachts (dan eet de hond ze op), haal je tas uit de gang, zet geen lege melkpakken terug, etcetera. En dan de vrachten aan boodschappen die er doorheen gaan. Dagelijks moet ik naar de supermarkt, want er is altijd iets op waar “dringend behoefte” aan is; deo, wc papier, pindakaas…

Maar ik geloof dat ik nog niet mag mopperen. Ze doen het okee op school en op de studie, ze zijn gezond, ze hebben geen neiging tot coma-zuipen, spuiten of snuiven, ze twitteren niet, ze maken geen selfies, en in the end zijn ze gewoon hartstikke lief en leuk. Vandaag was de jongste ziek. Dan is het weer even zoals het was. Eentje die op de bank ligt in plaats van hangt, geen scherm voor zijn neus heeft, geen plannen in de war stuurt en zich lekker laat verwennen.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Mannengezin

Mannengezin

Ik leef in een mannengezin. Na drie zonen heb ik de hoop opgegeven dat ik ooit nog een meid zou baren, en daarin heb ik me berust. Het is wel stoer, alleen maar mannen om je heen, en misschien heeft het zo moeten zijn want ik ben niet zo’n meisjes vrouw. Mode, sieraden, make-up, chicklits, lady’s nights, romantisch gedoe, het is allemaal niet aan mij besteed. Van de Vogue bijvoorbeeld begrijp ik niets en vrouwengroepjes vind ik aanvankelijk eng. Ik hou wel van dat ongecompliceerde van mannen en van botte humor.

Dat ik in dit gezin meestal volkomen wordt genegeerd bij het kiezen van een film of een uitje neem ik maar voor lief. Ik zit avonden alleen met een koptelefoon in een hoekje naar iets anders te kijken dan naar de zoveelste schietfilm of science fictions met robots.  Als ik een keer een ‘familiefilm’ uitkies beginnen ze negen van de tien keer na een paar minuten luidruchtig te zuchten. Kleiduiven schieten vind ik nog wel leuk, maar karten of lasergamen, mwah.

Laatst dacht ik ze te verrassen door ze mee te nemen naar de Aanmodderfakker, in de bioscoop. Gezien die titel leek die me niet alleen hilarisch maar vooral ook een verhaal met een wijze les, die zij hopelijk zouden oppikken. Maar nee. De keuze van de bioscoop was al een foute, er werd geen popcorn noch M&M’s verkocht, en de film viel tegen. Zelfs mij viel -ie tegen, want hoe de aanmodderende fakker nou uiteindelijk zijn leven zou gaan beteren met een berg schulden en geen enkel zicht op vooruitgang, dat vertelde het verhaal niet meer. De week erna heb ik het goed gemaakt door mee te gaan naar Interstellar. Dat was een schot in de roos en ik moet toegeven, deze SF film was goed te pruimen. Ik was dagen daarna nog van slag, zo verwarrend was het. Maar met een mindere hoofdrolspeler dan Matthew McConaughey was ik natuurlijk nooit meegegaan.

Nu zou je verwachten dat ik in dit mannengezin lekker achterover kan leunen met mijn vers gelakte nagels (gelakte nagels?) en dat de jongens de klussen opknappen als lampen vervangen, gootstenen ontstoppen, kasten in elkaar schroeven, en boor en zaag ter hand nemen waar nodig. Sinds ze allemaal bijna twee meter lang zijn pakken ze, op verzoek, regelmatig de zwaarste pan voor me van de bovenste plank. Maar daar houdt het zo’n beetje mee op. Ik heb een man gevonden en ook nog drie zonen gemaakt met twee linkerhanden.

Ik heb nog hoop want ik heb het zelf allemaal pas geleerd toen ik op kamers ging. Na weken tevergeefs wachten op mijn vriendje om een wc-rolhouder op te hangen heb ik maar eens bij de onderbuurman aangeklopt voor een boor en zelf dat gat geboord. Hoe moeilijk kon het nou helemaal zijn? Zonder Youtube was dat nog best linke soep maar het lukte. Ik heb gelijk alle gaten geboord die er geboord moesten worden, ik kon er geen genoeg van krijgen. Eens vroeg ik voor mijn verjaardag een schuurmachine en een elektrische zaag. En later kwam ik er achter dat goed gereedschap het halve werk was. Dat een Gamma schuurmachientje helaas toch niet voldeed bij het grote werk. Een huis met houten binnenluiken, veel kozijnen, ingebouwde boekenkasten en lambrisering vraagt om een Festool schuurmachine, beste mensen, een aankoop voor het leven.

Deze vakantie heb ik de douchewanden opnieuw geïmpregneerd en dichtgekit, de putjes ontstopt, de badkamer gewit, de plinten gelakt en een paar hanglampen (nee, niet alleen de peertjes) in huis verwisseld. Gisteren kochten zoon 2 en ik een IKEA kastje voor zijn bureauspullen. Hij zou hem zelf in elkaar zetten. Na een half uur gevloek en getier stampte hij zijn kamer uit met de mededeling dat het kastje kapot was. Na een tirade van mij (ik was die plinten aan het lakken) ging mijn man zich ermee bemoeien, vol geduld en goede moed. Twee keer zijn ze in die uren erna in de auto gestapt om diverse euvels op te lossen met Praxis onderdelen. “Ik haaaat klussen”, “ik haaaaat IKEA”, hoorde ik steeds. Terwijl IKEA nu juist altijd zulke goede gebruiksaanwijzingen maakt! Maar goed, ik ben inmiddels ervaringsdeskundige, ik kan me mijn eerste IKEA ervaring ook nog helder voor de geest halen. Dat ik er bij de laatste plank van een ingewikkelde kast achter kwam, dat ik in stap 1 iets verkeerd om had gemonteerd. Na een aantal woede aanvallen kom je er vanzelf achter dat een IKEA klus voorbereiding behoeft: eerst zen worden, dan ruimte maken, alles klaarleggen, doorlezen, en dan pas beginnen.

Bij mijn man heb ik de hoop al opgegeven, gelukkig heeft hij andere handige talenten, met computers bijvoorbeeld, en boten. Maar wat zou het fijn zijn als tenminste één zoon zich zou ontpoppen tot handyman. Voor als ik straks te oud ben om het zelf te doen.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Eieren zoeken

Eieren zoeken

Limburg heeft zijn vlaai, Brabant de Boscher bol, Friesland suikerbrood, maar wat heeft Utrecht nou eigenlijk voor ‘wereldberoemd’ streekproduct? Het Domtorentje! Volgens internet. Dat is een soort negerzoen met een afbeelding van de Dom er op.

Ik woon nu al vanaf mijn 25ste in Utrecht maar ik heb er, eerlijk waar, nog nooit één gezien, laat staan geproefd. Dus toen ik iets leuks zocht voor de B&B toerist was zo’n grote slagroom bonbon niet het eerste dat in mij op kwam. Pruimenbomen hebben we wel, met van die heerlijke gele pruimpjes, en een enorme oogst. De eerste jaren dat we hier woonden deden we daar niets mee. Ze lagen gewoon te rotten op de stoep en onbekende mensen stonden  regelmatig  ongevraagd uit onze boompjes te plukken. Inmiddels snap ik dat wel, want ze zijn super lekker en in de winkel al gauw drie euro voor een klein bakje. Jam is zo gemaakt, dus dat was mijn specialiteit bij het ontbijt. De rest van de oogst verkopen de kinderen. Op een drukke zomerdag hier op de stoep zijn ze zo weg, plukken, wegen, verkopen, een pond voor een euro.

En toen wilde onze tweede zoon kippen. We hadden ergens gekampeerd waar een kinderboerderij was met ‘knuffelkippen’. Grote beesten waren dat met van die sokken om hun poten en helemaal mak, je kon ze zo optillen. Ik zag daar wel wat in, ik had vroeger een vriendin met een grote kippenren in de tuin. Eieren rapen, graan voeren, leuk!  Er was alleen een agressieve haan bij, dus die wilde ik dan niet. We hebben eens met een tent in Toscane gestaan en daar begon om vier uur ’s morgens een haan te kraaien, die na verloop van tijd steeds antwoord kreeg van de haan op de volgende heuvel. Toen vond ik dat enorm romantisch, maar op een doordeweekse dag in je eigen bed is dat misschien niet zo verkwikkend. Een haan in een dichtbevolkt dorp is sowieso geen goed idee als je het gezellig wilt houden met de buren.

In elk geval, wij vonden op marktplaats mensen die van hun kippenhok af wilden mét drie bewoonsters. Zogenaamde Wyandotte krielen. We kregen er ook een kippen encyclopedie bij, en die bleek onmisbaar, want een kip lijkt wel een heel eenvoudig dier, maar dat is het zeker niet! Wist je bijvoorbeeld dat krielkippen heus niet per sé hele kleine eieren leggen? Dat de grootte van de kip niks zegt over de grootte van het ei? En wat is eigenlijk een hen en een haan en waarom heet het dan ook nog kip? Veel mensen weten zelfs niet hoe dat werkt met die eieren. Denken dat een kip alleen eieren legt als er een haan bij is. Nee, beste mensen, wat wij eten zijn de onbevruchte eieren en die legt een kip in principe elke dag. Zodra een haan ze bevrucht heeft komen er dus kuikens uit. Jaja, ik moest het ook even nalezen, maar zo zit het. Het waarom van die dagelijkse productie is mij vooralsnog niet helemaal duidelijk dus ik hou het er maar op dat een kip eieren legt voor onze consumptie.

En dan is er nog een hele gebruiksaanwijzing en een hoofdstuk met probleem oplossingen. Er is er eentje al vrij lang broeds. Die gaat op de eieren zitten en komt er niet meer van af. Het is kansloos en hardnekkig, de kip eet en drinkt bijna niet meer. Er zijn verschillende maatregelen in zwang om het broeden te stoppen, maar tot nu toe helpt niets echt. Irritant is het wel, want zelfs het kalkstenen fop-ei dat ik daar heb neergelegd wakkert de hormonen al aan. Dat fop-ei was nodig omdat ik eens dagenlang geen eieren kreeg. Een kip kan door stress ‘van de leg’ zijn, maar allemaal tegelijk is raar. Toen op een dag de hond met een ei in zijn bek uit de heg kwam ontdekten we dat daar een hele berg verstopt lag. Ze wisten dus even niet meer waar ze ze laten moesten dat los je op door een ei neer te leggen op de plek waar je ze hebben wilt. Een fop-ei in het leghok dus. Maar zodra mijn broedse vriendin daar de hele dag bovenop blijft zitten weten die andere twee wederom niet waar ze hun ‘ei kwijt moeten’. (Spreekwoorden en gezegden te over hoor, die met kippen te maken hebben!)

Onze tuin vinden de dames inmiddels te klein en ze zijn op verkenning gegaan bij de overbuurman. Ze steken de hele dag de dorpsstraat over, heen en weer. Een prima verkeersdrempel trouwens, iedereen gaat vol op de rem voor onze kippen. Er wordt al jaren gebrainstormd hoe we het verkeer in de straat kunnen afremmen, maar deze maatregel had ik niet bedacht. Bij overbuurman hadden ze ook een legplek gevonden. In een plantenbak, in de zon, vond hij na zijn vakantie een enorme berg eieren. En deze week is het weer raak. Eén broedse kip en nergens een ei te vinden. Het is hier eigenlijk doorlopend Pasen. Het is alleen een beetje jammer dat onze kinderen niet meer zo klein zijn dat ze dat spannend vinden, eieren zoeken. Dus als je me hier aantreft, half gehurkt in de heg, dan weet je hoe laat het is. Alles voor de gasten hè, kakelverse scrambled eggs, het is geen provinciale specialiteit, maar lékker!

 

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Paniek op de sloep

Paniek op de sloep

Klein Zuylenburg ligt aan de rivier de Vecht. Mijn husband is opgegroeid met surfplanken en zeilboten. Ik niet. Ik vind varen wel leuk maar alleen met heel mooi zomerweer en als er land in zicht blijft binnen zwembare afstand. Voor mij hoefde het dus allemaal niet, maar husband moest en zou een boot. Hij kon toch niet een huis met een steiger kopen zonder daar een boot aan te leggen.

Ik zag het verschil tussen de ene en de andere boot werkelijk niet, maar ik begon er na een aantal weken studie gevoel voor te krijgen. Je hebt lompe sloepen en sloepen met een mooi ‘lijntje’. Houten, ijzeren en polyester sloepen. Hele comfortabele keurige sloepen met een stuurtje, een tafeltje en kussens all over the place en afgeragde feestsloepen met een houten bank en een helmstok. We zagen ze hier in alle soorten en maten voorbij komen. Het moest in elk geval een boot zijn die onder alle bruggen in de Vecht door kon, want elke keer filevaren leek ons niks. Met zijn contacten in Friesland bleek onze toekomstige sloep echter niet gewoon in Loosdrecht te koop te liggen, maar in Gaastmeer. Een schattige houten boot, een Zweedse Sneepa, met een dieselmotor uit 1960, een mooi ‘kontje’ en een kleine kajuit, dat leek ons handig voor als het ging regenen en voor een wc.

We konden hem voor een prikkie overnemen, hij moest alleen wel even verplaatst worden naar de provincie Utrecht. We maakten er een uitje van. Vier dagen trokken we ervoor uit, met het hele gezin, in een voorjaarsvakantie. Van dat hele gezin kon er maar eentje echt varen.

Nu kom je onderweg van Friesland naar de Vecht een enorm aantal sluizen, bruggen en andere  obstakels tegen waar ik nog nooit mee te maken had gehad. Ik kende de regels niet, ik wist niks van scheepsjargon, touwen en knopen, laat staan van wind en stromingen. Voor mijn husband was dit alles zo vanzelfsprekend dat hij niet de moeite nam het een en ander uit te leggen. Het kan ook zijn dat hij mij enorm overschatte, of dat hij mij op de proef stelde. Hoe dan ook, de eerste sluis die wij naderden, naderden wij niet alleen.

– Gaan we nu niet botsen? vroeg ik.

– Ja, gooi maar even de stootwillen uit.

Een echte kapitein laat die stootkussens echter niet zomaar hangen, maar die bergt ze steeds weer op en maakt ze steeds weer vast, met een fantastisch mooi knoopje. En dat moest ik nu doen maar ik had geen idee. Gewurm dus, met touwtjes, gehaast.

– Hoe moet dit? Had dat eerder gezegd. Hij hangt veel te laag. Hoe krijg ik dat ding omhoog? Kun je niet even helpen?

– Nee ik moet sturen, laat maar zitten zo en maak het voortouw vast, we moeten aanleggen in de sluis.

Voortouw, totaal in de knoop.

– Waar moet het aan vast? Die paal?! Daar kan ik helemaal niet bij! Gooien? Hoe dan? Plons, de hele kluwen het water in.

– Eerst uit de knoop halen, Liesbet (zo noemt ie me alleen als ie boos en/of teleurgesteld is) Zo lukt het natuurlijk niet, maar wel opschieten nu anders waaien we de verkeerde kant op!

Nog een keer gooien, weer mis, paniek.

– Leg me dan ook eens wat uit! Hoe moet dit dan? Jij zegt ook niks totdat het moet gebeuren! Ik heb dit nog nooit gedaan!

– Afhouden!!

En dan een Duitser treffen op het achterdek van een luxejacht die alles allang op orde heeft, hoofdschuddend toekijkt en uitlegt: “Ruhig bleiben, man muss nur ruhig bleiben”. Bij verdere sluizen zelfde paniek, en een horde ijsjes likkende toeschouwers. En altijd kinderen die in het heetst van de strijd ineens ruzie krijgen, voor je voeten gaan lopen, naar de w.c. moeten of bijna overboord vallen. Tevens heb ik zeker tien keer mijn tenen gestoten, mijn vingers tussen kant en wal gekregen en mijn kop geschampt in de kajuit. Ik zag er de lol niet van in, die eerste twee dagen. Maar de derde dag kwam de zon door, had ik inmiddels in de avond geoefend met touw gooien en knoopjes leggen en ging ik met iets meer vertrouwen de crisissituaties tegemoet, onderwijl ‘ruhig bleibend’ of in elk geval ‘ruhig’ lijkend. En wat had Nederland een prachtige havenstadjes! En dan die Weerribben! En de randmeren! En onze Vecht!

Bij de laatste brug in Maarssen, op de laatste dag, vlak voordat we thuis waren, bleek dat onze boot te hoog in het water lag. De ramen op de kajuit waren net te hoog om onder de brug door te varen.  Onze Sneepa moest helaas worden aangepast, we hebben de ramen er af laten zagen. Maar het moet gezegd, het is volgens ons nog steeds het meest charmante bootje in de Vechtstreek en we hebben er al acht jaar enorm veel plezier van. Zelfs ik! Ik heb inmiddels ook al twee zeilvakanties meegemaakt, maar daarover later meer.

 

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Gênant

Ik had een gênant momentje vandaag. Het was lente-achtig weer, een rustige vrijdag met de belofte van zon voor het hele weekend, kortom, de uitgelezen dag om de hogedruk spuit ter hand te nemen. Die hebben we vorig jaar gekocht en wat een fantastische aanschaf is dat! In een mum van tijd zijn al je tuinspullen weer brandschoon en neem je gemakshalve ook meteen de hele gevel, de voordeur, het hek, het hondenhok, de plantenbakken, de stoep, de straat en de dorpsbrug mee.

Omdat ik geen modder in de tuin wilde, zette ik de stoelen even op het pad naast de tuin. Dit is een zogenaamd jaagpad. Daar liep vroeger het paard dat de trekschuit over de Vecht trok. Belle van Zuilen zelf kwam regelmatig met de trekschuit vanaf de Kromme Nieuwegracht te Utrecht naar Slot Zuylen en stapte dan ongeveer hier uit. Een reis van twee uur, destijds. Maar dat terzijde. Dat jaagpad loopt feitelijk dwars door onze tuin, en die van een aantal buren, en is nu natuurlijk vooral bestemd voor wandelaars.

Maar goed, ik sta op dat jaagpad in opperste concentratie mijn tuinbank te kärcheren, staat er ineens een klein vrouwtje in mijn persoonlijke zone en voor ik het weet slaak ik een keiharde gil. Waarop zij ook ontzettend schrikt en stamelend probeert uit te leggen dat ze er graag langs wil. Het duurde even voor ik begreep dat ze gewoon aan het hardlopen was en er niet zomaar kon passeren zonder drijfnat gespoten te worden. Ik had haar door mijn kärcher niet horen naderen. Na de gil kreeg ik de slappe lach en die hield nog aan toen zij allang weer uit het zicht was. Als iemand me op dat moment had gezien, was dat behoorlijk awkward: een kärcherende vrouw, in haar eentje, slap van de lach.

Waarom, vroeg ik mij weer eens af, waarom moet ik toch altijd zo hard gillen als ik schrik? Waar slaat het op? In mijn jeugd gilde ik om de haverklap, omdat mijn leven werd geterroriseerd door mijn broer, die het als levensdoel gemaakt had om mij te laten schrikken. De hardste, meest verontrustende gil, slaakte ik toen ik uit was geweest met een vriendinnetje. Het was zeker drie uur ’s nachts. Wij zetten onze fietsen bij mijn ouderlijk huis en gingen naar binnen door de achterdeur in de bijkeuken. Recht daartegenover was een deur naar de schuur, met een raampje, en ernaast was een deur naar de garage. Terwijl wij stilletjes en nuchter binnenkwamen, zoals het nette Gooise meisjes van zestien betaamde, lichtte er plotseling een hoofd op achter dat raampje en knetterde het geratel van een kettingzaag en het gebrul van mijn broer uit de garage. Ik klapte dubbel van schrik, gilde zo hard dat mijn vriendinnetje die hele kettingzaag niet hoorde en met haar gil erbij was het dus van het ene op het andere moment een hels kabaal in die bijkeuken. Gierend van de pret kwam mijn broer met de zaag tevoorschijn en zijn lelijke vriend met een zaklamp uit de schuur. Uren hadden ze ons opgewacht en zich zitten verkneukelen. Mijn arme vriendin, oudste van twee onschuldige zusjes, heeft er bijkans een trauma aan overgehouden. Ik was wel wat gewend, maar dit overtrof alles. Nog uren daarna had ik pijn in mijn middenrif en een schorre keel.

Afgelopen maandag gilde ik ook nog toen mijn schoonmoeder mij van achteren besloop terwijl ik naast een draaiende wasmachine stond te stofzuigen. Ze sloop natuurlijk helemaal niet, ze was zich van geen kwaad bewust, maar mensen moeten mij gewoon niet benaderen als ik ze niet kan horen aankomen. Vandaag dus wéér en nu moet het maar eens afgelopen zijn. Een meisje van zestien heeft nog iets aandoenlijks, maar een vrouw van vijfenveertig moet zich toch een beetje kunnen beheersen.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Leven met een pup (deel II)

Leven met een pup (deel II)

Het gaat so far so good met onze nieuwe aanwinst: De Dibbes is inmiddels zindelijk, kan traplopen, slaapt de hele nacht beneden in zijn bench en snapt inmiddels dat wij niet bij elke snuffel-gelegenheid op hem gaan staan wachten.

Een jachthond snuffelt vaak en lang. De tip die wij kregen bij de puppycursus was: haal hem uit zijn ‘wereldje’ met een brokje, maak een feest en zorg dat het bij jou leuker is. Niet te ver gaan, in een cirkel van 10 meter in de buurt blijven.

Weet je hoe dat er uit ziet? Twee volwassen mensen die de aandacht willen van een hond die volledig in beslag wordt genomen door iets wat onder de bladeren ligt? Ze roepen, fluiten, houden hem brokjes, takken en speeltjes voor, fluiten nog maar es en gaan heel gek doen als hij verstoord opkijkt. Ik heb even gedacht dat we een dove pup hadden getroffen. Onze hond negeert alles en loopt pas weer mee als hem dat goed dunkt. Drie meter verder, zelfde verhaal.

Geduld heb ik niet en ik vind dat het baasje DE baas moet zijn, die derhalve het tempo en de route van een wandeling bepaalt. Dus ik pak het inmiddels anders aan: ik loop gewoon door, in stilte. Hij regelt maar dat -ie op tijd ziet waar ik ben en dat -ie me volgt. Dat had ik niet helemaal zelf verzonnen trouwens, dat stond ergens op YouTube en dat leek me een uitstekend idee. Gesteund door de leden van het Friese Stabij forum en met behulp van heerlijke worst hebben wij de Dibbes inmiddels getraind in de nieuwe tactiek.

De puppycursus, die iedereen tegenwoordig schijnt te doen, hebben we gelaten voor wat het was. Het principe ‘fout gedrag negeren en goed gedrag belonen’ begrepen we na een uurtje ook wel, daar hoefden we toch echt geen acht zaterdagen voor terug te komen. Bovendien: fout gedrag bestraffen wil ook wel eens prima uitpakken. Dibbes begrijpt het heel goed als ik met grote ogen en  opgeheven vinger “EN NU IS HET AFGELOPEN!” sis. Dat was toen ie ’s nachts weigerde te gaan slapen en luidruchtig aan zijn mand bleef knagen, naast ons bed welteverstaan. En een keer toen ie mij een heel weiland terug liet lopen omdat de nieuwe tactiek nog niet helemaal was doorgedrongen. Ik geloof niet dat ie er een trauma van heeft opgelopen. Mijn kinderen hebben ook op die manier geleerd wanneer de grens bereikt is.

Het meest opmerkelijke van ons leven met de pup vind ik de hoeveelheid nieuwe ‘vrienden’ die je krijgt. Hondenbezitters dus. Al die mensen die je op je wandeling tegenkomt en waarmee je ineens gesprekjes hebt. Mensen wiens naam je nooit zal weten, alleen die van hun hond. Gesprekken die zich uitsluitend beperken tot de leeftijd van de hond, het ras en al zijn talenten en tekortkomingen. Sommigen weten al van verre dat Dibbes eraan komt, terwijl ik mijn hersens af pijnig over de naam van hun hond en waar ik die ook alweer eerder ben tegen gekomen. Zoveel nieuwe kennismakingen in zo’n korte tijd kan mijn brein niet aan.

Voor eenzame mensen is een pup dus ideaal. Voor mij hoeft het niet zo nodig, dus ik ga geheel in lijn met de rest van mijn gewoontes (routine vermijdend), altijd op verschillende plekken wandelen. In het weekend samen ergens anders in het land. Zo komen we nog eens ergens, met de pup. En wat vinden we het heerlijk, dat wandelen. Uren ben ik in de buitenlucht tegenwoordig, en dan is het nog winter! Missie geslaagd dus, het leven met hond is fijn.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Accessoires

Accessoires

Ik had toch verteld van de nieuwe houtkachel? Dat die zo gezellig is en dat we daar zo fijn de energierekening mee omlaag helpen? We genieten er zeker van, hij straalt op dit moment de warmte tegen mijn rug, de eetkamer is het centrum van het huis geworden en hij brandt van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Hij vreet hout. En daar zie je de bui vast al hangen: het hout is bijna op. Dat is zo hard gegaan, dat we al twee kuub bijbesteld hebben, meer kunnen we niet kwijt, maar daar gaan we waarschijnlijk ook de winter niet mee doorkomen in dit tempo. Hout is bovendien niet gratis, zeker niet bij dat mannetje dat ons voorheen van keurige netjes voorzag.

Op onze wandelingen met de hond zien wij regelmatig gratis hout. Hout van omgevallen of omgezaagde bomen. We weten eigenlijk niet of dat hout ooit wordt weg gehaald, het is wel gezaagd maar het ligt daar maar nat te regenen. Zou de eigenaar blij zijn als we het voor hem ‘opruimden’ of is dat gewoon diefstal? Wie is de eigenaar eigenlijk? Een dorpsgenoot, de gemeente? Hoe kom je daar achter?

Vanmorgen hebben we met een kruiwagen een paar stronken meegenomen naar huis. Eens kijken wat er zou gebeuren. Het viel best op, zo op klaarlichte dag, maar er was geen haan die er naar kraaide. Dus daar stonden we dan bij onze garage met stronken die natuurlijk veel te groot waren voor ons bescheiden kacheltje. Met onze goedkope kettingzaag en onze botte bijl. Het gezegde “goed gereedschap is het halve werk” spreekt ons zeker aan, maar altijd pas ná dat we een goedkope versie van de goedkoopste doe-het-zelf zaak aangeschaft hebben. Het ontbreekt ons derhalve aan goed gereedschap, een goede opslagplaats, een zaagbok, een kloofmachine en een houtdrager. Het ziet er naar uit dat we met de aankoop van de kachel ook een hele rits accessoires aan moeten schaffen. Grote, dure accessoires, die het hele bezuinigingsplan om zeep helpen, en ook weer allemaal ruimte nodig hebben. Ruimte die we niet meer hebben. Alle hoeken van het huis en de tuin worden al benut. Het beste is dus om te gaan verhuizen. Maar dan nemen we wel de houtkachel mee. Naar een klein huisje met een paar schuurtjes in een bos met veel omgewaaide bomen.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Leven met een pup

Leven met een pup

Mijn husband en ik zijn niet te evenaren als het gaat om het nemen van belangrijke beslissingen. Daar wijden we meestal maar een paar regels tekst aan en aan bedenktijd doen we al helemaal niet. Twee weken na onze eerste kennismaking rukte hij een bos bloemen uit een vaas en ging op zijn knieën in een vol restaurant met allemaal vrienden erbij. Voor de vorm wendde ik wat twijfel voor want ja, dit was best raar, maar ik wist heus wel dat ik ja ging zeggen en nog met ‘m zou gaan trouwen ook. Gezinsuitbreiding ging als volgt: “Ik droom al een paar nachten dat ik zwanger ben. Volgens mij wil ik het gewoon. Wil jij het ook?” “Ja, we kunnen wel wachten maar waarom eigenlijk?” “Laat ik maar stoppen met de pil, misschien duurt het wel een jaar.” Een maand later zat ik met twee dikke strepen op een Predictor test.

Ongeveer zo ging het ook met de aanschaf van onze hond, drie weken geleden. Vier weken geleden liepen we door het bos. Samen, want puber jongens haten wandelen.  Mooi herfstweer, een onbekend bos, en wat andere mensen, MET hond. “Misschien, als wij ook een hond hebben, een speelse, eentje die echt lekker mee rent, dan willen de jongens ook weer mee naar een bos”, was het idee. Husband is opgegroeid met honden, ik ook, maar een eigen gezinshond was er nog niet van gekomen. Wel een parttimer; de hond van mijn vader kwam geregeld voor langere tijd logeren. Een schat van een beest, maar niet te porren voor een spelletje of een rondje hardlopen.

Thuis van de boswandeling gingen we apart van elkaar op internet op zoek naar leuke hondenrassen. Actief moest ie dus zijn, lief, niet al te groot en qua uiterlijk had ik ook wel een beeld. De Friese Stabij, De Drentse Patrijs, en de Border Collie bleven op de lijst staan. Husband, die zijn jeugd elk weekend en elke vakantie in Friesland doorbracht, had een voorkeur voor de Stabij. Sta-Me-Bij, wat een heerlijke naam, een hond die voor je werkt, die je troost in bange dagen, die de rotklussen opknapt (mollen en  muizen vangen) en je door dik en dun trouw blijft, wie wil dat nou niet. We hadden ook al wat nieuwgeboren hondjes gevonden. Om het idee wat kracht bij te zetten hebben we het de jongens verteld. Dan is er natuurlijk geen weg meer terug. Er dienden nog wat kleine twijfels overwonnen te worden: hoe zou het met de katten gaan? Gaat hij de kippen doodbijten? Hoe zou de hond reageren op in- en uitlopende B&B gasten? Wat doen we met hem de eerstvolgende reeds geboekte vakantie?

Welgeteld een dag erna stond ik ’s morgens de kippen te voeren, kwam er een Friese Stabij langs lopen. Ik heb de eigenaresse overvallen met vragen (ze woont gewoon in onze straat, nooit eerder opgemerkt), en toen was de knoop snel doorgehakt. Een nest dat al bij de moeder weg mocht was ook gauw gevonden en zo hadden we binnen een week na het idee, een hond.

Maar een hond is toch wat anders dan een pup. Daar hadden we allebei geen ervaring mee. Wel met baby’s, dus hoe moeilijk kon het zijn? Het leven met deze pup is dan ook een grote déjà-vu. Gebroken nachten, vroeg er uit ook in het weekend, honderd keer per dag met hond de tuin in of een rondje lopen, trainingscursus, spullen aanschaffen. Ruzie ook. “Waarom piept ie nou? Ik ga wel weer met hem naar buiten”. “Nee man, hij heeft gewoon honger.”” Ja maar gisteren moest ie ook meteen plassen toen ie wakker werd, en toen stond ik weer te dweilen” “Ik dweil wel tien keer per dag.”

Dat met die spullen is een wereld apart trouwens. Ik dacht dat een bench overbodig was, een doos was toch ook goed en later gewoon een mand. Maar die doos, daar sprong ie na twee dagen al uit, om lekker overal te plassen. Speeltjes vond ik ook onzin, maar nadat ie aan schoenen en sokken begon te knagen wemelt het hier van de botjes, piepballen en kauwsticks.  Sinds ik een hond heb zijn er twee nieuwe dieren speciaalzaken geopend, ik moet weerstand bieden, helder blijven.

Een boswandeling met hond EN de jongens is er nog niet van gekomen. Misschien was dat ook ijdele hoop. De oudste heeft niet zoveel met de hond, die trekt partij voor de katten, die vooralsnog een teruggetrokken leven leiden op de bovenverdieping. De andere twee gaan alleen met hem uit als het schema ze dat voorschrijft. Een schema ja, dat bleek ook nodig, om het ge-“ja-maar” te voorkomen.

We zien er niet uit, wallen onder de ogen -die deuken niet zo snel meer terug helaas- modderschoenen, makkelijke kleren, maar spijt hebben we niet. Weer of geen weer, we zijn veel vaker buiten, wandelen in deze omgeving is zeker geen straf, zoveel moois. En dat gekke beest verrast ons elke dag met z’n streken en zijn energie. Hij leert en groeit zoveel sneller dan een mensenkind, nog even en we hebben gewoon echt een hond.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478