Select Page

Groots en Meeslepend

by | mrt 5, 2014 | gedachten

Geregeld vind ik dat ik maar een saai leven leid. Op de een of andere manier zijn de verhalen van anderen altijd grootser en meeslepender dan die van mij en dan met name die van mijn broer. Die maakt al zo lang als ik hem ken  bizarre dingen mee en weet ze dan ook zo te vertellen dat iedereen stil valt.

Klaag ik over een mol in de tuin, komt hij met het verhaal dat zijn grasland elke nacht wordt omgewoeld en losgewroet door een das die op zoek is naar de larven van meikevers die zich massaal in zijn gazon genesteld hebben. Dat hij wanhopig een shotgun uit België heeft laten halen en nachtenlang op zijn balkon op de das zit te wachten met het geweer in de aanslag.

Zijn verhalen zijn ook wáár. Want toen ik enige tijd later spontaan bij hem langs ging  was hij drukdoende om die larven uit zijn gehavende gras te trekken en dat waren niet zomaar larven, nee, handenvol met glibberige witte lijven zo groot als pingpongballen. Ik ben gillend weg gerend want ik weet waar hij toe in staat is. Hij gooide een paar jaar geleden voor de gein een grote rups in mijn nek, die ik met panische bewegingen in stukken sloeg. Wekenlang heb ik toen met rode jeukende bultjes rondgelopen. Het bleek een processierups te zijn geweest, zo’n hele harige. Dat wist hij natuurlijk niet, maar behalve dat hij altijd het gevaar opzoekt, lopen de zaken bij hem ook negen van de tien keer uit de hand.

Mijn broer is de enige die het geen punt vond om een huis te kopen waar vlak daarvoor een vrouw was vermoord. Niemand die de koop aandurfde, maar de aantrekkingskracht van een horrorverhaal, van een rijk vrouwtje dat door haar tuinman was neergeschoten voor het geld, dat kon hij toch niet weerstaan. Vreselijk natuurlijk maar hij maakte er  weer een spannende rondleiding van. Wees ons waar het bloed had gelegen en als je goed keek zag je inderdaad een lichte verkleuring in de tegels.

Ik weet niet waar de basis ligt voor zijn voorkeur voor het macabere, maar op zijn tiende wilde hij al geen normale klassenavond geven. Het moest een zombie-feest worden waarbij iedereen zich in onze tuin moest ingraven. Klokslag twaalven zou iedereen zich kreunend en krijsend uit de aarde omhoog werken. Hoe de tieners tot middernacht moesten ademhalen en wie er eigenlijk over bleef om te laten schrikken dat deed er even niet toe.

Vond ik mijn liefde gewoon in een Utrechtse kroeg, hij ontmoette de Oostenrijkse vrouw van zijn dromen in Spanje en reed prompt, met haar achterop, zijn motor aan flarden, wat natuurlijk een enorme band schiep zo samen in een Spaans ziekenhuis. Een vertraagd vliegtuig is bij hem nooit alleen maar vertraagd, maar blijkt tevens defect als hij eindelijk vliegt. Zijn koffer komt nóóit mee. Op 11 september 2001 zat híj in het Midden-Oosten. Natalee Holloway was waarschijnlijk nooit vermist als ze voor mijn broer op de bar was gaan liggen, want jawel, hij was toen natuurlijk op Aruba. Hij staat nooit zomaar in een file,  hij staat uren stil met drie vechtende kinderen op de achterbank IN de Gotthardttunnel ACHTER een gekantelde vrachtwagen. Sja, daar kan ik niet tegenop. Mooie verhalen zijn het. Maar bij nader inzien heeft hij gewoon heel veel pech en ik nooit. Ik ben niet saai, ik ben gewoon een geluksvogel.

Follow