Select Page

Het Grote Bed

by | aug 26, 2016 | toestanden

Toen wij ons eerste bed samen kochten hadden we maar één wens: dat het groot moest zijn. We hadden namelijk twee kleine kinderen die in het weekend wel eens veel te vroeg wakker werden en de enige manier om zelf nog een uurtje door te slapen, was door ze tussen ons in te leggen met een fles melk. De derde was op komst dus wij voorzagen ellendige taferelen op zondagochtend.

Toen de verkoper bijna de deal met ons rond had voor een fonkelnieuwe boxspring vroeg hij bijna terloops naar de gewenste breedte maat. 1.60? 1.80? “Twee meter!” riepen wij allebei. Dat vond hij hoogst ongebruikelijk, onhandig ook want daar waren geen standaard lakens voor en bovendien: het moet ook maar in je slaapkamer passen. Maar we stonden erop en hij ging hoofdschuddend de bestelling aanpassen.

Een week of tien later werd het bed geleverd en we zijn jarenlang blij geweest met die beslissing. Bij de verhuizing vijf jaar later hadden we goddank weer een grote “master bedroom”, waar de vierkante kolos moeiteloos in paste. Er lag nog steeds af en toe een jongetje met een nachtmerrie tussen ons in en bij verjaardagen was het altijd met z’n vijven in “het grote bed” de cadeautjes uitpakken.

Nog eens vijf jaar later wilden wij, net als iedereen, een topdek matras en werd ons nest nóg hoger en zachter.
Maar daarna ging het bergafwaarts met ons bed. De breedte sloeg eigenlijk nergens meer op; de jongens hadden absolúút geen interesse meer om er bij te komen liggen en wij konden elkaar nauwelijks vinden op al die meters. Ik kreeg rugpijn, hoofdpijn midden in de nacht en voelde me geradbraakt als ik opstond.

Eerlijk gezegd vond ik het bed in de gastenkamer veel lekkerder liggen. Die is stevig met een beetje zacht. Die van ons was gewoon overal zacht. Was het misschien tijd voor een nieuw bed? Hij was inmiddels toch al 10… nee.. 15 jaar oud! Maar het geld dat we destijds voor ons bed betaald hadden, dat hadden we nu niet. En we wilden vooral niet toegeven dat we misschien te oud aan het worden waren voor een zacht bed.

Totdat we deze zomervakantie drie weken lang op een goedkope Franse twijfelaar lagen van 1.40 bij 1.90 en nergens meer last van hadden. Een eenvoudige harde matras, een simpele spiraalbodem en m’n man binnen handbereik. Meer heeft een mens dus helemaal niet nodig.

Bij thuiskomst was de knoop eigenlijk al doorgehakt: dit gaat zo niet langer. Binnen een dag hadden wij een nieuw bed bij elkaar gescharreld, want wij hadden geen trek in een uitgave van duizenden euro’s, en al helemaal niet in verkopers met slaapadviezen, tientallen keuzes en lange wachttijden.

We hebben een Auping van markplaats gehaald en twee matrassen uit de showroom van een goede beddenzaak. We hebben ze in de winkel uit de stapel gesjord, op de grond gelegd, uitgetest en achterin de auto gekieperd. De dienstdoende verkoper had waarschijnlijk nog een heel mooi verhaal willen afsteken, maar daar kreeg hij de kans niet voor. Hij riep alleen nog dat de beddenbranche altijd wel blij is met vakantiegangers.

Nu hebben we een knetterhard bed. Dat -ie twintig centimeter smaller is, daar merken we niks van, en voor het eerst sinds tijden springen wij ’s morgens uitgerust onder onze klamboe vandaan.

Follow