Het Stationnetje van Balsicas

by | mrt 20, 2014 | feiten

Het is heel wat jaren geleden dat ik een Spaans vriendje had, ontmoet in de zomervakantie natuurlijk, met wie ik ook na die vakantie contact hield. Hij was Madrileen, een paar jaar ouder dan ik en erg vernuftig in het bedenken van manieren om mij te ontmoeten. Zo kocht hij goedkoop diamantjes in Amsterdam en verkocht die iets duurder aan zijn vrienden in Madrid. Op die manier had hij zijn vliegticket bijna weer terugverdiend. Smokkelen was het wel, maar van onschuldige aard, vond ik en bovendien voor een nobel doel: de liefde. Ik op mijn beurt reed met mijn ouders mee toen zij die herfst weer naar het zuiden vertrokken. Zij gingen naar hun huisje aan de Costa Blanca en ik zou van daar uit wel zien hoe ik in Madrid kwam.

Er bleek een spoorlijn iets verder zuidelijk, door een minuscuul dorpje genaamd Balsicas, naar ‘la capital del mundo’ te voeren. Vanuit een telefooncel maakte ik een afspraak met mijn latin lover. Ik zou die dag met de Talgo naar hem toe komen. Mijn vader bracht me naar Balsicas. Hij wilde waarschijnlijk zo lang mogelijk een beschermend oog in het zeil houden. Zijn jongste dochter ging immers op eigen houtje naar een voor hem volslagen onbekende Spanjaard in een voor haar onbekende grote stad. Ik verheugde me immens op het weerzien met mijn liefde, na weken van alleen maar brieven en telefonisch contact.

Het station van Balsicas: Een perronnetje, twee rails die in de droge verte verdwenen en een vervallen gebouwtje. Geen loket, geen treinen, zelfs geen mensen. In het gebouwtje stond een bureau, een krakkemikkige telefoon en een ventilator die de vele vliegen door de stoffige ruimte joeg. Vanachter een gordijn kwam een stokoud mannetje tevoorschijn. Ik vroeg hem naar een kaartje voor de sneltrein naar Madrid, maar dat bleek niet zo’n eenvoudige bestelling te zijn. Hij schuifelde wat heen en weer, trok laatjes open, mompelde wat en greep toen de telefoon. In schier onverstaanbaar Spaans zei hij daarna botweg dat de trein naar Madrid van die middag vol zat. Het hart zonk me in de schoenen. Mijn vader bood al aan om mij persoonlijk in Madrid af te zetten, maar het was allemaal niet zo erg als het leek, want Balsicas genoot de ongekende luxe dat er de dag erna weer een trein naar Madrid langs kwam. Kon ik daar dan vast een plaats voor reserveren? “Sí sí, por supuesto”, geen probleem. En met de hand schreef de man een plaatsbewijs voor me uit en overhandigde het mij plechtig. Dit hele tafereel was voor mij zo ‘Spanje’ en niet eens omdat mijn geplande reis inderdaad  pas ‘mañana’ kon worden ondernomen.

Groot was dan ook de verbazing en zelfs de teleurstelling, toen ik nog geen jaar later mijn moeder naar datzelfde stationnetje bracht. We gingen vast een kaartje kopen voor de volgende dag, want een ezel stoot zich natuurlijk geen twee keer aan dezelfde steen. Maar het spoorweggebouw van Balsicas was onherkenbaar: Uit nieuwe frisse bakstenen opgetrokken met  grote glanzende ramen en geen vlokje stof. Een representatieve dame achter een beveiligd loket liet snel en efficiënt een kaartje uit de computer spugen. Ik had het kunnen weten. Elk jaar verandert het straatbeeld van dit land. Snelwegen worden doorgetrokken, flitsende kantoorgebouwen neergezet en vliegvelden vernieuwd. Prachtig wel, maar van mijn stationnetje in Balsicas hadden ze af moeten blijven!

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478