Select Page

Mannengezin

by | jan 5, 2015 | toestanden

Ik leef in een mannengezin. Na drie zonen heb ik de hoop opgegeven dat ik ooit nog een meid zou baren, en daarin heb ik me berust. Het is wel stoer, alleen maar mannen om je heen, en misschien heeft het zo moeten zijn want ik ben niet zo’n meisjes vrouw. Mode, sieraden, make-up, chicklits, lady’s nights, romantisch gedoe, het is allemaal niet aan mij besteed. Van de Vogue bijvoorbeeld begrijp ik niets en vrouwengroepjes vind ik aanvankelijk eng. Ik hou wel van dat ongecompliceerde van mannen en van botte humor.

Dat ik in dit gezin meestal volkomen wordt genegeerd bij het kiezen van een film of een uitje neem ik maar voor lief. Ik zit avonden alleen met een koptelefoon in een hoekje naar iets anders te kijken dan naar de zoveelste schietfilm of science fictions met robots.  Als ik een keer een ‘familiefilm’ uitkies beginnen ze negen van de tien keer na een paar minuten luidruchtig te zuchten. Kleiduiven schieten vind ik nog wel leuk, maar karten of lasergamen, mwah.

Laatst dacht ik ze te verrassen door ze mee te nemen naar de Aanmodderfakker, in de bioscoop. Gezien die titel leek die me niet alleen hilarisch maar vooral ook een verhaal met een wijze les, die zij hopelijk zouden oppikken. Maar nee. De keuze van de bioscoop was al een foute, er werd geen popcorn noch M&M’s verkocht, en de film viel tegen. Zelfs mij viel -ie tegen, want hoe de aanmodderende fakker nou uiteindelijk zijn leven zou gaan beteren met een berg schulden en geen enkel zicht op vooruitgang, dat vertelde het verhaal niet meer. De week erna heb ik het goed gemaakt door mee te gaan naar Interstellar. Dat was een schot in de roos en ik moet toegeven, deze SF film was goed te pruimen. Ik was dagen daarna nog van slag, zo verwarrend was het. Maar met een mindere hoofdrolspeler dan Matthew McConaughey was ik natuurlijk nooit meegegaan.

Nu zou je verwachten dat ik in dit mannengezin lekker achterover kan leunen met mijn vers gelakte nagels (gelakte nagels?) en dat de jongens de klussen opknappen als lampen vervangen, gootstenen ontstoppen, kasten in elkaar schroeven, en boor en zaag ter hand nemen waar nodig. Sinds ze allemaal bijna twee meter lang zijn pakken ze, op verzoek, regelmatig de zwaarste pan voor me van de bovenste plank. Maar daar houdt het zo’n beetje mee op. Ik heb een man gevonden en ook nog drie zonen gemaakt met twee linkerhanden.

Ik heb nog hoop want ik heb het zelf allemaal pas geleerd toen ik op kamers ging. Na weken tevergeefs wachten op mijn vriendje om een wc-rolhouder op te hangen heb ik maar eens bij de onderbuurman aangeklopt voor een boor en zelf dat gat geboord. Hoe moeilijk kon het nou helemaal zijn? Zonder Youtube was dat nog best linke soep maar het lukte. Ik heb gelijk alle gaten geboord die er geboord moesten worden, ik kon er geen genoeg van krijgen. Eens vroeg ik voor mijn verjaardag een schuurmachine en een elektrische zaag. En later kwam ik er achter dat goed gereedschap het halve werk was. Dat een Gamma schuurmachientje helaas toch niet voldeed bij het grote werk. Een huis met houten binnenluiken, veel kozijnen, ingebouwde boekenkasten en lambrisering vraagt om een Festool schuurmachine, beste mensen, een aankoop voor het leven.

Deze vakantie heb ik de douchewanden opnieuw geïmpregneerd en dichtgekit, de putjes ontstopt, de badkamer gewit, de plinten gelakt en een paar hanglampen (nee, niet alleen de peertjes) in huis verwisseld. Gisteren kochten zoon 2 en ik een IKEA kastje voor zijn bureauspullen. Hij zou hem zelf in elkaar zetten. Na een half uur gevloek en getier stampte hij zijn kamer uit met de mededeling dat het kastje kapot was. Na een tirade van mij (ik was die plinten aan het lakken) ging mijn man zich ermee bemoeien, vol geduld en goede moed. Twee keer zijn ze in die uren erna in de auto gestapt om diverse euvels op te lossen met Praxis onderdelen. “Ik haaaat klussen”, “ik haaaaat IKEA”, hoorde ik steeds. Terwijl IKEA nu juist altijd zulke goede gebruiksaanwijzingen maakt! Maar goed, ik ben inmiddels ervaringsdeskundige, ik kan me mijn eerste IKEA ervaring ook nog helder voor de geest halen. Dat ik er bij de laatste plank van een ingewikkelde kast achter kwam, dat ik in stap 1 iets verkeerd om had gemonteerd. Na een aantal woede aanvallen kom je er vanzelf achter dat een IKEA klus voorbereiding behoeft: eerst zen worden, dan ruimte maken, alles klaarleggen, doorlezen, en dan pas beginnen.

Bij mijn man heb ik de hoop al opgegeven, gelukkig heeft hij andere handige talenten, met computers bijvoorbeeld, en boten. Maar wat zou het fijn zijn als tenminste één zoon zich zou ontpoppen tot handyman. Voor als ik straks te oud ben om het zelf te doen.

Follow