Select Page

Marathon

by | feb 2, 2014 | gedachten

Toen wij hier kwamen wonen viel het ons op dat er zo ontzettend veel werd hardgelopen in onze omgeving. Zaten wij met volgepropte monden aan een uitgebreid ontbijt op zaterdagochtend, en dan kwam er weer zo’n heel groepje sportievelingen langs die voor onze neus uitgebreid gingen rekken en strekken op de brug. Alsof ze ons wilden duidelijk maken dat we heel verkeerd bezig waren.

Niet lang daarna kregen we af en toe de hond van mijn vader te logeren, we verkenden de omgeving eens wat beter en toen moesten we concluderen dat het inderdaad een ideaal rondje is voor hardlopers. Nauwelijks verkeer, geasfalteerde paden en precies vijf kilometer lang. Al jaren was ik op zoek naar een sportieve uitdaging. Klasjes in sportscholen hield ik altijd maar beperkte tijd vol. Zelf aan de apparaten hangen vond ik saaier dan saai, zwemmen heerlijk maar zo’n nat gedoe, en ik wilde graag overdag iets doen zonder vaste tijden en niet pas in de avond.

Hardlopers trekken hun schoenen aan en gaan. Nu ik middenin het ideale hardloopgebied was gaan wonen had ik dus geen enkel excuus meer om het niet te proberen. Mijn eerste ervaring was tot het viaduct en terug, een minuut rennen, een minuut lopen op en af. Kapot was ik. Gierende hardkleppen. Dit zou nooit wat gaan worden zonder hulp. En toen ontdekte ik de app: From Couch to 5K. Speciaal ontwikkeld voor de luiaards onder ons. Ik kon me er niks bij voorstellen, dat ik ooit het hele rondje zonder tussenpauze zou uitrennen, maar ik wilde het wel aangaan, die strijd. Dat was eigenlijk de leukste fase in mijn hardloopbestaan, want ik kwam steeds wat verder en ik was reuze trots en heel gemotiveerd. Toen ik het rondje inderdaad helemaal kon uitlopen was de uitdaging eigenlijk weg. Tien kilometer vond ik echt ondoenlijk en bovendien: het hardlopen zelf vind ik nog altijd een kwelling, het fijnste moment is pas daarna, als ik klaar ben en tevreden mag zijn dat ik het weer gepresteerd heb. Maar dat moment moet niet al te ver liggen.

Ik krijg wel eens gasten die hun hardloopspullen mee hebben. Dan komen ze na een dag werken binnen, kleden zich om en gaan nog ‘fijn’ even een uurtje rennen. Of ze zijn ’s morgens voor het ontbijt al een uur op pad geweest. Respect hoor. Van één gast viel ik echt van m’n stoel van verbazing. Het was een last minute boeking uit Australië. Dat was op zich al bijzonder. Toen de mensen arriveerden bleken ze ver op leeftijd te zijn, zeventig minstens. Mevrouw was vrij vermoeid en toen ik vroeg waarom ze toch zo op de bonnefooi aan kwamen waaien zei ze “That’s my husband, he never wants to book in advance, I’m afraid it’s too late to change him.” Ze moest echt even uitrusten, maar ik was nog zo benieuwd wat ze kwamen doen. “Oh, well, my husband will run the marathon of Rotterdam tomorrow.” Deze tanige, doch energieke bejaarde reisde de hele wereld rond om marathons te rennen. Hij had ze bijna allemaal al volbracht. En zij reisde maar achter hem aan, zonder hotelreserveringen, uitgeput.

Daar zou ik dus ook doodmoe van worden. Ik begrijp het niet. Dat je een marathon wil rennen en daarvoor gaat trainen, dat snap ik nog wel. Maar toch niet als je de 40 al gepasseerd bent? Daar is het menselijk lichaam toch gewoon niet voor gebouwd? En dat je hem dan uitgelopen hebt, ruim 42 kilometer lang, en dat je dan NOG een keer wil! Nee, ik ren wel mijn 5 kilometer rondje, maar nu even niet, want ik wandel er nu met onze nieuwe hond. Pas als die een jaar is of zo, dan gaan we samen rennen. Misschien. Als de hond het heel graag wil.

Follow