Select Page

Met hoogtevrees de lucht in

by | mrt 10, 2017 | feiten

In dit gezin zijn twee mannen die nodig om de zoveel tijd de lucht in moeten. Ze doen namelijk aan paragliden. Dat is mijn man en zoon nummer twee. De eerste had vroeger eigenlijk piloot willen worden, kreeg daarna zin in parachutespringen, maar omdat ik dat nadrukkelijk verbood bedacht hij iets “veiligers”: paragliden. Zoon twee had ooit op skivakantie een duovlucht gemaakt en was daarna totaal begeesterd. Hij wachtte geduldig tot hij de toegestane leeftijd van 14 jaar had en toen mocht hij naar Frankrijk voor zijn eerste lessen. Dan denk je dat zo’n kind een week lang op een hellinkje oefent, maar nee, na een middag klooien met het scherm rennen ze een berg af en hangen ze meteen tientallen meters boven de grond.

Ik zelf hou liever beide benen op aarde. Van duiken krijg ik het Spaans benauwd en ik krijg weke benen als ik op grote hoogte sta. In films hebben ze tegenwoordig ook leuke shots van mensen die in ravijnen kieperen of uit flatgebouwen springen waar de camera dan overheen zwiept. Dat gevoel dat ik dan in mijn benen krijg is niet te omschrijven. En dan zit ik gewoon op de bank, he. Ik riep dus ook stellig dat ik nooit, never aan een parachute zou gaan hangen.

We gingen echter weer de Alpen in voor een ‘vliegvakantie’. Ik stelde me in op een week wandelen met de honden, maar zoon twee stond er op dat ik ook een keer de lucht in zou gaan. En ineens vond ik dat ik dat moest doen. Had ik per slot van rekening niet een daredevil moeder gehad? Eentje die op haar vijftigste een bungee-jump in de diepste canyon van Nieuw Zeeland waagde? Omdat ze wilde weten hoe het voelt als je denkt dat je te pletter slaat? Een vrouw die haar vliegbrevet haalde en tijdens een internationaal proef vluchtje op de gletsjer van de Matterhorn landde, onbedoeld uiteraard maar zonder een schrammetje? En dan piep ik omdat iemand mij vraagt, notabene met een instructeur, aan een scherm te hangen? Zijn de dingen waar je eigenlijk een beetje bang voor bent niet juist te gek om te ervaren?

Dus ik ging mee de berg op. Met een rare kriebel in mijn buik. De hele groep paragliders die mee was startte eerst. En dat zag er eigenlijk helemaal niet zo griezelig uit. Je valt namelijk niet, je rent vooruit op een vlak stuk berg en je wordt al rennend door de wind opgetild. Ik werd in mijn tuigje gehesen en aan de instructeur vast gehaakt en toen moest ik ook rennen. Tot mijn voeten de grond niet meer raakten. Ik hing! Ik vloog! Toen de berg ook onder mij verdween en de grond ineens honderden meters lager was schrok ik wel even, maar weke benen kreeg ik er niet van. Het idee dat ik slechts aan een paar touwtjes en een lapje stof hing moest ik wel van me afzetten. Ik heb gretig om me heen gekeken naar het prachtige landschap en de lapjes grond, herkenningspunten gezocht, me verwonderd en genoten. Het duurde eigenlijk veel te kort. Binnen tien minuten stonden we weer op de grond.

Nu weet ik dus hoe het voelt, vliegen als een vogel. Nu snap ik ook wel waarom man en zoon dit zo leuk vinden. Maar zelf zo’n scherm besturen en steeds van een andere berg af in andere weersomstandigheden, van nog grotere hoogten en boven de zee? Neuh, laat maar, dit was genoeg. I did it en daar ben ik al best trots op.

Follow my blog with Bloglovin

Follow