Select Page

Mijn skere paarse bolide

by | jan 9, 2015 | twijfels

Ik rijd al veertien jaar in dezelfde auto, een hele grote Volvo 940, in de kleur paars (violet, volgens de verkoper). We hebben hem gekocht omdat ik op een gegeven moment drie luier dragende kinderen had en een dubbele kinderwagen die in geen enkele andere achterbak paste, zelfs niet helemaal gedemonteerd.

Mijn Volvo was al vijf jaar oud toen ik een proefrit maakte en ik vond ik het net een koets. Hij kraakte een beetje her en der, ik zat heel hoog en ik had een zee van ruimte om me heen. Het is bovendien een automaat en een Volvo heeft volgens mij de kleinste draaicirkel aller auto’s, dus ik kan met een pink aan het stuur straatje keren. Ik ben er een hele verwende automobilist van geworden.

Omdat -ie al oud is kan een deuk of krasje me niet schelen, de hond springt achterin al zit er een halve sloot in z’n vel en ontelbare ritten naar de vuilstort zijn er al mee gemaakt. Er passen acht eetkamerstoelen in, een behoorlijke kledingkast, een gestrekte hele fiets of een paar vouwfietsen, een fijne drie-zitsbank en een stuk of elf kleuters, al schijnt dat tegenwoordig niet meer te mogen bij gebrek aan voldoende gordels.

Automerken, prestaties, types, uitvoeringen of kleuren interesseren mij niet zo (tot frustratie van mijn oudste zoon die erover kan blijven praten) Als het maar rijdt. Maar met Volvo heb ik toch een bandje, want die had mijn vader ook altijd. Als ik vroeger in mijn bed lag en mijn ouders waren uit, dan kon ik pas lekker slapen als ik die trouwe Volvo aan hoorde komen, en ik herkende hem altijd al zodra hij de straat in draaide. Ik heb er ook weleens van Hilversum tot Zuid-Spanje in de achterbak gezeten, op zo’n uitklapstoeltje waarbij je verkeerd om zit. Tussen de koffers en de tassen, een aparte ervaring.

Tot voor kort was het niet in me opgekomen om deze auto ooit weg te doen, maar er gaan steeds meer stemmen in mijn hoofd roepen dat het nergens meer op slaat. Hij zuipt als een ketter, ik zit er sinds een jaar meestal in mijn eentje in, voor de laatste APK moest er voor een bedrag met drie nullen aan vertimmerd worden, en al zouden we de hele garage leeg halen, ik vraag me af of hij er dan in past. En toen ik laatst mijn jongste zoon van school haalde schaamde hij zich voor mijn ‘skere*’ auto tegenover zijn vrienden. Nu is dat wel de laatste reden om de Volvo in te ruilen, die kleine gaat maar mooi weer fietsen in de zeikende regen. Want veel mensen kennen mij alleen maar van mijn auto, het is een verlengstuk van mij, die skere paarse bolide, het is de enige in deze kleur die in de omgeving rond rijdt.

En als ik dan een klein zuinig autootje moet, wat voor eentje gaat dat dan worden? Ik vind ze niet leuk, die kleine autootjes, hoewel, een Fiatje.. maar daar past zelfs de hond niet in. En als er dan een kind met een lekke band staat, hoe moet dat dan? En als er weer een tweepersoons bed van marktplaats moet worden gehaald? Of de kerstboom, toch een jaarlijks terugkerend evenement waarbij mijn Volvo onmisbaar is!

Ik weet niet of er na mijn 940 nog een weg terug is. Ik heb alleen één heel klein wensje als ik dan in iets anders moet gaan rijden, namelijk centrale slotvergrendeling met afstandsbediening. Dat vind ik toch zo cool, zo’n blieper aan je sleutelhanger en dat alle sloten dan tegelijk dichtklikken terwijl je al weg loopt. Dat heeft mijn Volvo niet, en dat is toch wel skeer.

*skeer is zijn lievelingswoord en betekent zoiets als “armoedig”

 

Follow