Naar de sportschool

by | dec 15, 2016 | plannen

Het is nog niet eens januari maar ik ben alvast begonnen aan mijn goede voornemens. Een maand geleden al. Niet geheel vrijwillig, ik werd meegesleept door Theo, die zich zorgen maakte over zijn hoge bloeddruk en algehele fysieke gesteldheid. Hij had als makelaar een nieuwe fitnessschool helpen vestigen op een bedrijfsterrein in de buurt en daar wilde hij wel een proefles doen: Undisputed heet het.

Ik ging mee in zijn kielzog, met een flinke dosis scepsis, want ik ken dat, sportscholen: na twee maanden ga je het haten wegens gebrek aan onmiddellijk resultaat, en kom je er nooit meer. We werden hartelijk verwelkomd door een stel frisse jonge jongens in een ongelofelijk rauw krachthonk, waar niks anders te beleven valt dan gewichten verplaatsen. Op driehonderd verschillende manieren voor driehonderd verschillende spiergroepen. Toestellen die zich “The Barbarian Line” noemen.

Een half uurtje duurde de training. Prima te overzien. Beginnen met drie keer vijftien squats en drie keer een half minuutje planken. Ik vind squats horror, maar goed, wat moet dat moet. De mij toegewezen frisse jongen bleef naast me staan, telde geduldig mee, gaf uitgebreid en veelvuldig aanwijzingen en had het onmiddellijk door als ik probeerde te smokkelen. Toen ik na tien squats opgaf, liet hij me een paar seconden puffen maar die laatste vijf, daar kwam ik dus niet onderuit. Maar vervolgens zei hij: “dat doe je heel netjes Liesbet, dat valt helemaal niet tegen”. Ach, wat hou ik toch van complimentjes. Bij het opdrukken zou ik eens laten zien dat ik dat ook prima kon. En zo snel mogelijk 20 calorieën eraf roeien, daar ging ik helemaal tot het gaatje want ik wilde graag dat hij zei dat het ‘amazing’ was wat ik daar presteerde. En hij zei het! “Zeker voor een eerste keer!” En toen was het half uurtje alweer om en gingen we geradbraakt weer huiswaarts.

Wat of ik ervan vond, vroeg Theo. Sja, het is wel erg jong en popi allemaal, de high fives vliegen je om de oren, het vocabulaire reikt niet verder dan “Top!” en “Nice!”, maar het kost weinig tijd, ze zijn ontzettend aardig en is het veel effectiever dan in je eentje maar wat aanrommelen. Dat bleek de dag later: zware spierpijn door ons hele lijf. Niet prettig maar wel een constante herinnering aan het feit dat je weer wat doet met die luie spieren. En dat alleen al is een hele opkikker.

Maar hoe treurig is het dat je iemand nodig hebt die naast je staat, om te doen wat goed voor je is? Dat je die discipline zelf in het geheel niet kunt opbrengen? Niet om erheen te gaan en al helemaal niet om in een half uur al je krachten aan te wenden. Dat is treurig, maar op je achtenveertigste moet je je toch maar eens neerleggen bij dit feit en jezelf niet meer voor de gek houden. Waar ik wel heel goed in ben, echt super goed, is in afspraken nakomen, opt tijd komen en plannen. En dat komt hier heel goed van pas. Ik weet nu al dat ik niet ga afbellen tenzij ik op sterven lig. Dat ik altijd het volle half uur zal benutten want ik ben steevast overal 5 minuten te vroeg en die stiptheid, die hebben ze daar ook, anders loopt natuurlijk de hele dag in de soep voor iedereen die daar traint. En dat ik altijd wel twee uurtjes in de week kan vrijmaken. Daarbij ben ik behoorlijk behaagziek, dus ik zal altijd mijn uiterste best doen om te zorgen dat mijn trainer niet teleurgesteld in me is.

Dus ik blijf. Ik hou nu al van ze. Ik bedank mijn trainer als hij me heeft afgemat en hij krijgt er een geroutineerde high five bij. “Top!!!” Ik ga straks moeiteloos in Frankrijk zes bedden per dag verschonen en ik ren hier met twee tredes tegelijk en een volle wasmand de trappen op. Zonder verzuurde benen! Dat is toch “undisputed” nu al het beste voornemen van 2017!

Follow my blog with Bloglovin

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478