Paniek op de sloep

by | apr 8, 2014 | toestanden

Klein Zuylenburg ligt aan de rivier de Vecht. Mijn husband is opgegroeid met surfplanken en zeilboten. Ik niet. Ik vind varen wel leuk maar alleen met heel mooi zomerweer en als er land in zicht blijft binnen zwembare afstand. Voor mij hoefde het dus allemaal niet, maar husband moest en zou een boot. Hij kon toch niet een huis met een steiger kopen zonder daar een boot aan te leggen.

Ik zag het verschil tussen de ene en de andere boot werkelijk niet, maar ik begon er na een aantal weken studie gevoel voor te krijgen. Je hebt lompe sloepen en sloepen met een mooi ‘lijntje’. Houten, ijzeren en polyester sloepen. Hele comfortabele keurige sloepen met een stuurtje, een tafeltje en kussens all over the place en afgeragde feestsloepen met een houten bank en een helmstok. We zagen ze hier in alle soorten en maten voorbij komen. Het moest in elk geval een boot zijn die onder alle bruggen in de Vecht door kon, want elke keer filevaren leek ons niks. Met zijn contacten in Friesland bleek onze toekomstige sloep echter niet gewoon in Loosdrecht te koop te liggen, maar in Gaastmeer. Een schattige houten boot, een Zweedse Sneepa, met een dieselmotor uit 1960, een mooi ‘kontje’ en een kleine kajuit, dat leek ons handig voor als het ging regenen en voor een wc.

We konden hem voor een prikkie overnemen, hij moest alleen wel even verplaatst worden naar de provincie Utrecht. We maakten er een uitje van. Vier dagen trokken we ervoor uit, met het hele gezin, in een voorjaarsvakantie. Van dat hele gezin kon er maar eentje echt varen.

Nu kom je onderweg van Friesland naar de Vecht een enorm aantal sluizen, bruggen en andere  obstakels tegen waar ik nog nooit mee te maken had gehad. Ik kende de regels niet, ik wist niks van scheepsjargon, touwen en knopen, laat staan van wind en stromingen. Voor mijn husband was dit alles zo vanzelfsprekend dat hij niet de moeite nam het een en ander uit te leggen. Het kan ook zijn dat hij mij enorm overschatte, of dat hij mij op de proef stelde. Hoe dan ook, de eerste sluis die wij naderden, naderden wij niet alleen.

– Gaan we nu niet botsen? vroeg ik.

– Ja, gooi maar even de stootwillen uit.

Een echte kapitein laat die stootkussens echter niet zomaar hangen, maar die bergt ze steeds weer op en maakt ze steeds weer vast, met een fantastisch mooi knoopje. En dat moest ik nu doen maar ik had geen idee. Gewurm dus, met touwtjes, gehaast.

– Hoe moet dit? Had dat eerder gezegd. Hij hangt veel te laag. Hoe krijg ik dat ding omhoog? Kun je niet even helpen?

– Nee ik moet sturen, laat maar zitten zo en maak het voortouw vast, we moeten aanleggen in de sluis.

Voortouw, totaal in de knoop.

– Waar moet het aan vast? Die paal?! Daar kan ik helemaal niet bij! Gooien? Hoe dan? Plons, de hele kluwen het water in.

– Eerst uit de knoop halen, Liesbet (zo noemt ie me alleen als ie boos en/of teleurgesteld is) Zo lukt het natuurlijk niet, maar wel opschieten nu anders waaien we de verkeerde kant op!

Nog een keer gooien, weer mis, paniek.

– Leg me dan ook eens wat uit! Hoe moet dit dan? Jij zegt ook niks totdat het moet gebeuren! Ik heb dit nog nooit gedaan!

– Afhouden!!

En dan een Duitser treffen op het achterdek van een luxejacht die alles allang op orde heeft, hoofdschuddend toekijkt en uitlegt: “Ruhig bleiben, man muss nur ruhig bleiben”. Bij verdere sluizen zelfde paniek, en een horde ijsjes likkende toeschouwers. En altijd kinderen die in het heetst van de strijd ineens ruzie krijgen, voor je voeten gaan lopen, naar de w.c. moeten of bijna overboord vallen. Tevens heb ik zeker tien keer mijn tenen gestoten, mijn vingers tussen kant en wal gekregen en mijn kop geschampt in de kajuit. Ik zag er de lol niet van in, die eerste twee dagen. Maar de derde dag kwam de zon door, had ik inmiddels in de avond geoefend met touw gooien en knoopjes leggen en ging ik met iets meer vertrouwen de crisissituaties tegemoet, onderwijl ‘ruhig bleibend’ of in elk geval ‘ruhig’ lijkend. En wat had Nederland een prachtige havenstadjes! En dan die Weerribben! En de randmeren! En onze Vecht!

Bij de laatste brug in Maarssen, op de laatste dag, vlak voordat we thuis waren, bleek dat onze boot te hoog in het water lag. De ramen op de kajuit waren net te hoog om onder de brug door te varen.  Onze Sneepa moest helaas worden aangepast, we hebben de ramen er af laten zagen. Maar het moet gezegd, het is volgens ons nog steeds het meest charmante bootje in de Vechtstreek en we hebben er al acht jaar enorm veel plezier van. Zelfs ik! Ik heb inmiddels ook al twee zeilvakanties meegemaakt, maar daarover later meer.

 

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478