Select Page

Stilte en ruimte

by | jan 8, 2014 | gedachten

Vandaag heb ik tijd om een uitgebreide wandeling te maken. Hond is al een poosje alleen in de nabije omgeving uit geweest en, hoewel erg mooi, is dat toch steeds ongeveer hetzelfde rondje. We hebben hier een zogenaamd hondenlosloopparkje met opruimplicht. Dat heb ik net op internet gezien. Op zoek naar een stuk natuur waar ik de hond los kan laten lopen, kom ik tot de ontdekking dat dit tot op de vierkante meter georganiseerd is in Nederland. Je hebt groenstrookjes waar de hond aangelijnd moet en waar je de drollen op moet ruimen, veldjes waar je hond los mag lopen maar met opruimplicht, en stukken bos of hei waar hij zowaar alles mag doen zonder dat er een dikke boete op staat.

We wonen net buiten Utrecht, in een klein dorpje aan de Vecht, tussen industriegebied A, snelweg B en de noordelijk randweg van de stad. Een klein paradijsje. Je kunt hier ongeveer een uur rondlopen en maar een paar auto’s tegen  komen, maar het verkeer is nooit ver weg. Je hoort altijd de snelweg, een trein of een lossend schip bij  het Amsterdam-Rijnkanaal. Alleen op zondagochtend, als er sneeuw ligt of als de wind uit het noordoosten komt, dan is het echt stil.

Ons jongste kind is 13 en wil het liefst later in New York wonen. Ik ben veertig plus maar kan me niet herinneren dat ik ooit in zo’n grote stad wilde wonen. Altijd mensen en lawaai om je heen, overal stenen en beton, weinig uitzicht. Ik heb er zelfs zo geen behoefte aan dat ik twee jaar geleden naar Amerika ben gevlogen, een tussenlanding heb gemaakt op New York en geen enkele aandrang voelde om het vliegveld te verlaten voor een bezoek aan de stad. Ik was namelijk onderweg naar stilte en ruimte. Met twee vriendinnen had ik een vakantie geboekt naar een afgelegen plek in Arizona met als enige doel: de natuur in op een paard. Een soort “Echte Meisjes Op de Prairie” maar dan anders. Lol hadden we in het vliegtuig, gelachen tijdens nachtelijke uren waarin we alledrie klaarwakker waren door het tijdsverschil, gegierd bij de met wijn doordrenkte diners, maar zodra we te paard zaten waren we stil. Zes uur per dag waren de paardenhoeven het enige geluid in een immens uitgestrekt landschap. Van canyons tot bergtoppen, van grasweides tot droge rivierbeddingen; we kwamen geen mens, geen auto, geen spoorweg, geen bordjes of hekken tegen. Alleen wij drieën  en een good old cowboy om de weg te wijzen. Een stuk of vier honden, die nog nooit in hun leven een halsband gezien hadden, renden soms al die uren met ons mee.  Stilte en ruimte, wat kan ik daar naar verlangen.

Het was een reis van vijfentwintig uur en ik wil niet eens meer herinnerd worden aan wat het kostte. Dus ik ga  nu maar naar de Hilversumse hei. Dat is vijfentwintig minuten rijden. Daar mag de hond los lopen en ik hoef er zelfs geen drol op te ruimen.

Follow