Select Page
Franse B&B gezocht (deel 2)

Franse B&B gezocht (deel 2)

Ik heb een hoop updates te delen, want er gebeurt hier van alles, maar laat ik het vandaag houden bij onze zoektocht naar een Franse B&B. Ons “Ik Vertrek” verhaal. Onze toekomstplannen. Spannend genoeg lijkt me. Het eerste verslag was ergens in september en toen begonnen we net met onze cursus Frans.

Inmiddels zijn we al wat stappen verder, en begint er zelfs lichte paniek toe te slaan. We zijn namelijk in Frankrijk geweest met Pasen, hebben er rondgereden en drie B&B’s van Nederlanders bezocht. Nummer drie, de laatste van het tripje, daar liggen we nu wakker van. Dat was niet de bedoeling! Het was een oriënterend tripje, we zouden alleen het landschap en de omgeving op ons in laten werken. We zouden pas over een jaar of drie echt gaan zoeken. We wilden nu vooral graag informatie van Nederlanders die dezelfde stap ooit gedaan hadden, maar dat we een beetje verliefd zouden worden lag nog helemaal niet in de planning. Natuurlijk staat -ie ook nog te koop. Dat was misschien op voorhand niet zo slim. We hadden ook alleen B&B’s kunnen bezoeken waarvan de eigenaren niet het plan hadden om te stoppen. Dan hadden we dezelfde informatie gekregen en waren we hooguit een beetje jaloers geworden. Maar nu lag daar ineens een levensgrote kans.

Kwam het omdat de zon die dag ineens was doorgebroken en de temperatuur met tien graden omhoog schoot? Was het die rivier die ons een ‘thuis’ gevoel gaf? Of was het puur de plek, op die heuvel, in dat gehucht? Zodra we er het erf betraden daalde er een soort helende rust op ons neer en we waren er de volgende dag niet weg te slaan. Pas onderweg naar het vliegveld beseften we dat we veel te lang waren blijven hangen. We scheurden als een debiel over de Franse plattelandsweggetjes om op tijd het vliegtuig terug te halen. Theo beduusd omdat zoiets hem nooit overkomt: te laat vertrekken voor een vlucht. En ik in de war maar vooral geconcentreerd voor me kijkend om naar niet te gaan spugen. Terwijl we juist de snelweg hadden vermeden om ook de Dordogne nog even rustig op ons te laten inwerken.

Ons nieuwe droomhuisje lig dus niet in de Auvergne, waar je zo mooi kunt paragliden en skiën, maar in een raar natuurgebied aan de Lot rivier. Waar vroeger wijn werd verbouwd maar waar nu alleen nog eiken willen groeien. Waar de bergen niet zo hoog zijn als we wensten, maar waar we wel de mooiste sterrenhemel ever zagen. Waar je alleen vogeltjes hoort fluiten en waar je heel ver kunt kijken over land dat er allemaal bij hoort. Waar je lekker kunt eten in het “mooiste dorp van Frankrijk”. En waar de huidige sympathieke eigenaren onze nieuwe buren zullen worden. Als… als…

Nu zitten we met de gebakken peren. Wat we destijds voor Klein Zuylenburg voelden, dat hebben we nu weer. We kunnen het niet uit ons hoofd zetten. Het is namelijk een B&B die gewoon af is, en klopt, en leuk en prachtig is gerenoveerd maar nog nét niet helemaal af zoals wij het zouden willen. Daar slaat de fantasie van op hol. Als we dit doorzetten dan gaat het hele “Ik Vertrek” plan er toch iets anders uitzien dan aanvankelijk de bedoeling was.

Waarom wilden we dit ook alweer? Worden we daar dan gelukkiger dan hier? Welnee. Is het gras daar groener? Zeker niet, niks sappiger dan een Hollands grasveldje. Zijn we zo gestresst in Nederland dat we daar rust hopen te vinden? Absoluut niet, hoewel we die totale stilte wel erg lekker vinden. Het is gewoon een nieuw avontuur, een andere fase, een enorme uitdaging, net zoals het grootbrengen van de kinderen dat is geweest. Een plan waar we nieuwe energie van krijgen omdat het veel spannender is dan te blijven zitten waar we zitten en te doen wat we al jaren doen. En we denken dat we er goed in zullen zijn.
Wordt vervolgd.

Follow

Uitdaging of afwijzen?

Uitdaging of afwijzen?

Als B&B houder ben je vaak maar een eenzame ziel. Ik heb geen collega’s, geen medewerkers, geen baas, ik beslis alles in mijn eentje. Natuurlijk is dat precies wat ik nu zo leuk vind aan dit bestaan, maar soms wil ik ook wel eens een potje klagen of raad vragen aan soortgenoten. Internetforums van B&B eigenaren zoek ik dan op. En dan blijkt dat we allemaal ongeveer dezelfde rare dingen meemaken.

Zo las ik dat er bij een B&B een kamer werd gehuurd voor een week door een alleenstaande vrouw. De dame verliet nooit de kamer, sterker, ze kreeg steeds bezoek. Van mannelijke gasten, in dure auto’s, de één na de ander. Je denkt en voelt van alles, maar wat doe je dan als eigenaar? Op zulke zaken ben je niet voorbereid, je verwacht niet dat iemand de brutaliteit heeft om jouw kamer als pees kamer te gebruiken. Je kunt het bovendien waarschijnlijk niet eens bewijzen.

Bij mij was het niet zo overduidelijk, maar ik heb weleens een aanvraag gehad van een man die zijn vriendin van Schiphol zou halen, dan even wilde ‘uitrusten’ bij ons, overdag tussen 12.00 en 16.00, en daarna zouden ze doorrijden naar het oosten van het land. Ik vroeg me af hoe vermoeiend het nou écht was om even door te rijden, maar bedacht me later dat het verhaal waarschijnlijk niet helemaal waar was. Ik heb het in elk geval afgewezen omdat ik het vooral vaag en lastig vond.

Een andere keer ging het slinkser, ik kreeg een boeking binnen met de uitdrukkelijke vraag of het bed uit twee of één matras bestond. De dag ervoor vertelde de boekster me dat ze om 12 uur al wilden inchecken. En pas de dag zelf mailde ze ’s morgens dat ze geen ontbijt hoefden. Toen heb ik vriendelijk maar resoluut terug gemaild dat ze dan waarschijnlijk niet voor een overnachting kwamen en dat dat niet de bedoeling was van mijn B&B. Ik vond het best truttig van mezelf, en ik zag eerlijk gezegd ook een hele nieuwe markt ineens: ik kon de B&B zomaar als romantische plaats voor overdag aanbieden voor geheime verliefden! En ’s avonds gewoon voor de doorsnee gast! Dubbel verdienen! Maar nee, het stuitte me erg tegen de borst. Ik hou helemaal niet van stiekem gedoe en ik zie het al voor me dat er verhitte toestanden in mijn kamertje plaatsvinden terwijl ik daar boven sta te strijken, bij wijze van spreken. Terwijl dat natuurlijk ’s nachts evengoed gebeurt, sja, maar dan ligt het er meestal niet zo dik bovenop en ik strijk nooit ’s nachts.

Een aanvraag voor alleen een douche heb ik laatst wel toegestaan, omdat ik het me zo goed kon voorstellen. Twee collega’s kwamen ’s morgens aan op Schiphol van een lange vlucht en ze wilden zich heel graag opfrissen voordat ze doorgingen naar hun zakelijke afspraak hier in de buurt. Het was het kortste bezoek ooit. Binnen een uur waren ze weer weg, ontbijt sloegen ze af en ik weet zeker dat er alleen gedoucht is. Je voelt je ranzig en verkreukeld na een nachtvlucht, ik snap het wel. Het was een klein risico, want die dag had ik ook een gewone boeking, maar het pakte goed uit.

Er zijn gasten geweest die mijn grenzen probeerden op te rekken. Een vrouw die eigenlijk ook graag wilde dat ik het diner voor haar klaarmaakte omdat ze de restaurants in de buurt niet goed genoeg vond. Die dame was sowieso een enorme uitdaging want ze bleef een hele week en leek met niets tevreden. Ze liet me bijvoorbeeld elke ochtend een koolhydraatvrij ontbijt maken maar raakte het nooit aan. Sommige gasten kon ik afwijzen voordat ze arriveerden: Een Russisch stel dat niet samen bleek te komen maar met hun dochter van 11, maar die zou wel tussen hen in slapen; Een gezin dat vroeg of ik er niet twee matrassen bij kon leggen; Een man die pas om 1 uur ’s nachts wilde inchecken.  Maar staan ze eenmaal voor je deur, dan kun je niet zoveel meer. De enige gast die me heeft opgelicht belde ’s avonds vrij laat op, klonk gehaast en in nood en deed me geloven dat hij al vaker in de buurt had overnacht. Zijn gebruikelijke adres had geen plek en of hij bij mij terecht kon. Het zou voor vijf nachten zijn. Ik had toen nog niet zo veel aanloop en accepteerde. Maar toen hij eenmaal hier was aangekomen, in het donker, enorm groot en sterk, zonder identiteitsbewijs, toen vertrouwde ik de boel voor geen meter meer. Uitgerekend die avond was ik alleen thuis met de kinderen en ik heb geen oog dicht gedaan. De meneer heeft desondanks een riant ontbijt gekregen en is toen met de noorderzon vertrokken. Mijn gevoel klopte dus wel, maar kon ik dat hardmaken aan de deur?

Liever eerder ingrijpen dus. Bij de twee jonge bezoekers van een tijdje terug had ik daar geen kans toe. De heren boekten eind van de middag en stonden een kwartier daarna al aan de deur. Aller-charmantst waren ze maar ze ontweken elke poging van mij om er achter te komen wat ze in dit dorp kwamen doen. Stapels cash geld hadden ze op zak, hun namen waren op google niet te vinden en ze hadden een vreemd adres opgegeven. Toen sliep ik ook niet zo lekker. Ik heb de dag erna booking gemeld dat ik geen last-minute gasten meer wil. Telefonisch mag iedereen nog een poging wagen maar dit overviel me te zeer.

Op die internetforums kom ik de vraag vaak tegen; wat accepteer je en wat niet. En hoe breng je het als je iets niet accepteert? Is het een uitdaging of moet ik deze gasten afwijzen? Altijd leuk om te lezen hoe anderen iets oplossen. Ben je toch even niet meer die eenzame ploeteraar.

 

Follow

ZZP

Een B&B als deze, aan huis, heeft natuurlijk geen personeel. Dat is nog wel eens onduidelijk sinds ik op een grote boekingssite sta tussen de grote hotels. Mensen denken vaak dat ik meerdere kamers verhuur en dat hier 24/7 een receptionist aanwezig is, maar helaas, die receptionist ben ik en ik moet ook wel eens de deur uit of slapen.

Er staat in de boekingsbevestiging dat inchecken mogelijk is tussen 17.00 en 22.00 maar niet iedereen leest dat. Dus het is wel eens gebeurd dat er tussen de middag een stel Russen op de stoep stonden waar ik geen contact mee had kunnen krijgen en die hooglijk verbaasd waren dat de deur niet werd open gedaan. Prettig in dit geval was dat zij geen Engels spraken en ik geen Russisch, dus dat werd geen lange discussie!

Een voordeel van zo’n personeel-loos tokootje is dat je een heleboel leert. Ik kan nu een website maken en onderhouden, gaten boren, net stond ik nog teflon tape om de schroefdraad van de douchekraan te draaien en laatst graaide ik met mijn handen in de afvoerpomp van de w.c., omdat er een verstopping in zat. Als om 1700 de volgende gasten binnenkomen, dan heb ik weinig keuze dan zelf actie ondernemen.

Behalve een kleine overstroming in de badkamer, een kapotte lamp en een wifi verbinding die het niet deed is er gelukkig nooit iets echt fout gegaan. Ik heb me eens verslapen en kon alleen op tijd ontbijt leveren als ik zelf onopgemaakt en in badjas het dienblad ging brengen. Die gast heb ik nooit meer terug gezien.

De minpunten in de reviews van gasten zijn altijd zaken waar ik geen invloed op heb: “er luidt een kerkklok in het dorp, elk uur van de nacht”, “de B&B is 6 km van Utrecht vandaan”, “Het kasteel was gesloten toen wij er waren”. Elke keer weer een grote opluchting om te lezen. Want dat is dan weer het nadeel van geen personeel: je kunt nooit iemand anders ergens de schuld van geven!

Follow