Select Page
Het Perfecte Bed

Het Perfecte Bed

Dit is een heel spannend jaar voor ons, maar vooralsnog leven we in een soort vacuüm, een stilte voor de storm. Zolang het huis nog niet verkocht is kunnen we niks; niet de B&B kopen in Frankrijk die we zo graag overnemen, niks zoeken voor de tussentijd in Nederland, niks regelen. Het is wachten en plannetjes maken. Ook leuk hoor, maar mijn handen jeuken om concrete stappen te zetten.

We moeten daar bijvoorbeeld vijf B&B kamers opnieuw inrichten, waarbij de bedden natuurlijk het belangrijkst zijn. En de grootste uitgave. Dus het moet meteen goed zijn, want vijf bedden vervangen na slechte recensies is natuurlijk een ‘“cauchemar” (= nachtmerrie, ik leer Frans) van jewelste als verse ondernemer over de grens. Gelukkig heb ik inmiddels in tien jaar tijd zo’n vierduizend gasten over de vloer gehad hier, en nooit klachten gehad. Iemand schreef zelfs in een recensie: “Het bed was zo lekker dat mijn vrouw het mee naar huis wilde nemen.” Het is een boxspring met een pocketvering matras en daarop nog een topdek matras. De onderste matras is behoorlijk stevig, en die “topper” zorgt dan voor wat zachtheid.

Toch was er eens een gast die er niet over te spreken was. Hij had het bloedheet in bed en hij was er van overtuigd dat dat door dat topdek matras kwam. “Dat ventileert niet, dat ding moet er af”. Ik heb dat gedaan en toen sliep hij als een roos.

Dat het stevige matrassen moeten zijn, dat is me wel duidelijk. Als je jong bent kom je nog wel weg met een zacht matrasje, maar ik heb aan den lijve ondervonden hoe het fout gaat als je daar te lang op blijft slapen. Ons riante, peperdure bed -van twee bij twee- vonden we aan het begin van ons huwelijk heerlijk, met z’n “softe” matrassen. Maar later ontdekten we dat dit helemaal niet goed meer voor ons was. Nekpijn, koppijn middenin de nacht, rugpijn, allemaal ellende, die als sneeuw voor de zon verdween toen we drie weken op een keihard bedje op een Franse camping doorbrachten.

Gelijk daarna hebben we twee perfecte matrassen aangeschaft met het label “firm”. We zijn bijna 50 plus en daar moeten we maar mee dealen. “Firm” viel trouwens een beetje tegen de eerste nachten, dat voelde echt knetterhard, maar nu is het zalig. En zo’n topdek matras hadden we vroeger ook, maar is nu nergens meer voor nodig.

Aangezien onze gasten in Frankrijk straks waarschijnlijk ook van middelbare leeftijd zijn, weten we wat ons te doen staat. Maar ja, nog even wachten.

Het Grote Bed

Het Grote Bed

Toen wij ons eerste bed samen kochten hadden we maar één wens: dat het groot moest zijn. We hadden namelijk twee kleine kinderen die in het weekend wel eens veel te vroeg wakker werden en de enige manier om zelf nog een uurtje door te slapen, was door ze tussen ons in te leggen met een fles melk. De derde was op komst dus wij voorzagen ellendige taferelen op zondagochtend.

Toen de verkoper bijna de deal met ons rond had voor een fonkelnieuwe boxspring vroeg hij bijna terloops naar de gewenste breedte maat. 1.60? 1.80? “Twee meter!” riepen wij allebei. Dat vond hij hoogst ongebruikelijk, onhandig ook want daar waren geen standaard lakens voor en bovendien: het moet ook maar in je slaapkamer passen. Maar we stonden erop en hij ging hoofdschuddend de bestelling aanpassen.

Een week of tien later werd het bed geleverd en we zijn jarenlang blij geweest met die beslissing. Bij de verhuizing vijf jaar later hadden we goddank weer een grote “master bedroom”, waar de vierkante kolos moeiteloos in paste. Er lag nog steeds af en toe een jongetje met een nachtmerrie tussen ons in en bij verjaardagen was het altijd met z’n vijven in “het grote bed” de cadeautjes uitpakken.

Nog eens vijf jaar later wilden wij, net als iedereen, een topdek matras en werd ons nest nóg hoger en zachter.
Maar daarna ging het bergafwaarts met ons bed. De breedte sloeg eigenlijk nergens meer op; de jongens hadden absolúút geen interesse meer om er bij te komen liggen en wij konden elkaar nauwelijks vinden op al die meters. Ik kreeg rugpijn, hoofdpijn midden in de nacht en voelde me geradbraakt als ik opstond.

Eerlijk gezegd vond ik het bed in de gastenkamer veel lekkerder liggen. Die is stevig met een beetje zacht. Die van ons was gewoon overal zacht. Was het misschien tijd voor een nieuw bed? Hij was inmiddels toch al 10… nee.. 15 jaar oud! Maar het geld dat we destijds voor ons bed betaald hadden, dat hadden we nu niet. En we wilden vooral niet toegeven dat we misschien te oud aan het worden waren voor een zacht bed.

Totdat we deze zomervakantie drie weken lang op een goedkope Franse twijfelaar lagen van 1.40 bij 1.90 en nergens meer last van hadden. Een eenvoudige harde matras, een simpele spiraalbodem en m’n man binnen handbereik. Meer heeft een mens dus helemaal niet nodig.

Bij thuiskomst was de knoop eigenlijk al doorgehakt: dit gaat zo niet langer. Binnen een dag hadden wij een nieuw bed bij elkaar gescharreld, want wij hadden geen trek in een uitgave van duizenden euro’s, en al helemaal niet in verkopers met slaapadviezen, tientallen keuzes en lange wachttijden.

We hebben een Auping van markplaats gehaald en twee matrassen uit de showroom van een goede beddenzaak. We hebben ze in de winkel uit de stapel gesjord, op de grond gelegd, uitgetest en achterin de auto gekieperd. De dienstdoende verkoper had waarschijnlijk nog een heel mooi verhaal willen afsteken, maar daar kreeg hij de kans niet voor. Hij riep alleen nog dat de beddenbranche altijd wel blij is met vakantiegangers.

Nu hebben we een knetterhard bed. Dat -ie twintig centimeter smaller is, daar merken we niks van, en voor het eerst sinds tijden springen wij ’s morgens uitgerust onder onze klamboe vandaan.

Follow