Select Page
Dit hadden we eerder moeten doen

Dit hadden we eerder moeten doen

Op ‘derde kerstdag’ hadden we vrienden op bezoek die onze nieuwe hond kwamen bewonderen. We waren net uitgebuikt van het kerstdiner en we vertelden dat we de hele wisseltruc eetkamer-woonkamer weer achter de rug hadden. En dat husband toch behoorlijk pijn in zijn rug had van het versjouwen van die loodzware eettafel. Vriend geloofde niet dat dat zo’n zware klus was dus dat moest bewezen worden: ze togen naar de eetkamer en terwijl ik met zijn vrouw de ins en outs over de hond besprak hoorde ik een hoop geschuif aldaar. Aangezien mijn man wars is van geschuif en überhaupt van veranderingen in huis, ging ik maar even kijken wat er gebeurde.

Ze hadden de eettafel een kwart slag gedraaid. Dat had ik zelf ook al eens gedaan, gewoon, voor de lol, maar ik zag het nut er niet van in. Dat nut werd me nu luid en duidelijk uit de doeken gedaan: er was nu namelijk ruimte voor een kachel voor de schouw. Een houtkachel, die behalve veel gezelligheid ook een hoop warmte zou geven en een enorme besparing zou zijn op onze energie rekening. Kijk, daar had hij een punt. Onze energierekening is namelijk werkelijk astronomisch hoog. Dit huis is gebouwd in 1860, heeft plafonds op 3.40 hoogte, geen dubbele beglazing natuurlijk en een trappenhuis waar alle warmte zo via de slaapkamers weer het huis uit vliegt. Daarbij staat het vrij, een beetje zuidwester wordt hier zo door de kieren naar binnen geblazen.

Vriend en vrouw zweren bij hun twee houtkachels. Ze worden ’s morgens opgestookt, alle binnendeuren worden open gezet en zo verspreidt de warmte zich langzaam tot in alle vertrekken. Het levert ze een besparing op van ruim 3000 euro per jaar. Dat hij daarvoor jaarlijks ettelijke kubieke meters hout staat te kloven is al bij deze besparing doorberekend. De keurige houtblokjes in netten, zoals wij die elke herfst aangeleverd krijgen, moesten we maar laten voor wat ze waren. ‘Grote boomstronken kosten geen drol en van een beetje hakken in de buitenlucht is nog nooit iemand dood gegaan.’ Ik moet zeggen; hij heeft een fris gelaat en misschien ook een gespierde torso en welke kerel wil dat nou niet? Omwille van het welzijn van vrouw en kinderen elke dag een kuubje hout hakken, dat is toch de taak van de echte man? En ik zie daar zowaar nog een besparing in het verschiet: het abonnement van de sportschool.

Mijn droom was altijd om in die schouw een open haard te maken. We hebben wel eens op een saaie zondagmiddag de stalen plaat weg gehaald die in de schouw geschroefd zit. We kwamen toen tot de ontdekking dat de hele opening met bakstenen dicht gemetseld was maar dat het rookkanaal nog wel intact was. We lieten een haardenman komen, offertes werden gemaakt en daar schrokken we dan weer zo van dat we het hele plan weer lieten varen. We hadden immers al een haard in de woonkamer, dus wat zeurden we eigenlijk en hoe lang per dag zaten we nou helemaal in die eetkamer. Aan een kachel hadden we nooit gedacht. Terwijl we altijd genoten hadden van de houtkachels in diverse vakantiehuizen: wat een warmte en wat een gemak.

Tot nu dus. We zagen geen enkele belemmering meer om tot actie over te gaan. Dit zou een uitgave worden die zichzelf rap terug verdiende, dus het paste geheel in de bezuinigingsronde van de laatste maanden. Ik dook het internet op voor prijzen, maten, merken en kilowatts. Gaandeweg kon ik een heleboel opties wegstrepen: het moest een kachel worden met een ruit, tot 9 KW vermogen, een achteraansluiting en de hart hoogte op 55 cm. Ja ja, zo leert men nog eens wat. En zo togen wij op zaterdag naar Dalfsen, want daar stond er eentje, tweedehands, niet te duur dus, precies wat we zochten. Niks luxe showroom en gladde verkopers; gewoon een boerenschuur, een paar goedgemutste tukkers en vooral heel veel kachels. Een pin automaat hadden ze ook niet, dus zo zagen we zelfs nog wat van Dalfsen City. Het werd zowaar een uitstapje, met de hond voor het eerst mee op een lange rit, en wat plas pauzes op de Veluwe.

De buurman moest er aan te pas komen om het 125 kg wegende apparaat naar de eetkamer te tillen. We konden de kachel zo in de schouw schuiven, hart hoogte was precies goed, en zo zaten wij binnen een uur na thuiskomst met een wijntje voor ons kacheltje. Fikken als een tierelier doet ie en de eetkamer is nu de favoriete plek in huis. De kerstboom staat voor Jan Doedel te flonkeren in de woonkamer en de open haard daar wordt ongemoeid gelaten.

Wellicht zijn wij niet zo consequent als onze vriend en toch te lui om boomstronken klein te hakken, dan nog zouden we er van uit kunnen gaan dat we 2000 euro per jaar besparen. In de 8 jaar dat we hier wonen hadden we dus 16.000 euro minder aan Eneco hoeven betalen als we die kachel meteen gekocht hadden. Dat is dan weer een zure conclusie, maar hee, wat een top idee was dit, de winter kan me niet lang genoeg duren!

Follow