Op Losse Schroeven

Op Losse Schroeven

Ik kom nu regelmatig mensen tegen die hebben gelezen of gehoord dat we naar Frankrijk willen en die verbaasd zeggen “Hee ben je er nog? Ik dacht dat jullie gingen verhuizen?”

Maar zo’n plan vergt voorbereiding, mensen. Je kunt niet van de ene op de andere dag weggaan als je hier een gezin hebt met nog drie inwonende zonen, twee honden en een kat, een hypotheek, een eigen bedrijf, een B&B met gasten die al een half jaar vooruit geboekt hebben en familieleden en vrienden die nog aan het idee moeten wennen. Dus het is een plan dat over een lange tijd is uitgesmeerd. Daar hou ik niet zo van,  maar het is niet anders. Als er maar stapje voor stapje actie is, dan hou ik het wel vol.

De eerste stappen zijn gezet: de makelaar is ingeschakeld en de foto’s zijn gemaakt. “Wat wonen jullie hier schitterend”, zei de fotograaf.. “Ja, hou maar op”, riep ik meteen. Er zijn drone opnames gemaakt. Plattegronden zijn ingemeten en getekend. “Wat een uniek en prachtig huis is dit”, zei de tekenaar… Sja. Ik wil het allemaal niet horen, want straks krijg ik nog spijt. Ons droomhuis staat te koop. Het huis waarvan we twaalf jaar geleden dachten dat we er nooit meer weg zouden willen.

Dat is dus het plan: zodra ons huis verkocht is kopen we het huis in Frankrijk. Dan gaan we er een zwembad aan laten leggen en hopen we in de zomer van 2019 onze eerste gasten te ontvangen. Intussen moeten we hier rond Utrecht ook nog een huis zoeken waar we met de jongens kunnen wonen als we in Nederland verblijven, wat we de komende drie jaar nog veelvuldig zullen doen, buiten het hoogseizoen. De jongens zijn namelijk nog bezig met school en studie. Ergens tussen de bedrijven door moeten we natuurlijk nog allerlei dingen in Frankrijk regelen (ik wil nog niet precies weten wát allemaal), Theo moet zijn eigen zaak draaiende houden en ik zal een nieuwe website en het reserveringssysteem maken.

Omdat we nu niet veel meer kunnen doen dan afwachten, ben ik maar vast in gedachten een zwembad in Frankrijk aan het aanleggen, de kamers aan het inrichten, de auto aan het inruilen en af en toe doe ik een heuse aankoop. Ik vond dat ik een aanbieding van beddengoed niet kon laten liggen, ik heb gewoon tien dekbedovertrekken gekocht. Die staan nu in een doos ergens in een hoekje want ik ga ze waarschijnlijk pas in de zomer van 2019 gebruiken. Ontzettend onhandig eigenlijk want er moeten juist spullen weg. Dit grote huis staat al veel te vol.

Maar onze eettafel, die we daar niet meer nodig hebben, want er zijn al eettafels, die kan ik wel weg doen, maar ik kan hem daar ook onder de overkapping zetten zodat we buiten kunnen eten. En guess what; ik heb exact dezelfde tafel op marktplaats gevonden, voor een prikkie. Die gaan we zondag ophalen en opslaan, en dan hebben we straks een tafel van vier en een halve meter met ruimte voor 14 mensen. Ohhhh, wat heb ik er zin in!!

Wat ook ontzettend leuk is, is zwembaden bekijken. Op Pinterest, Instagram en op websites van zwembadbouwers. Ik heb zelfs al in het Frans een offerte voor een “piscine à débordement”, oftewel een infinity pool liggen. Maar het is maar goed dat we ruim in onze tijd zitten, want dat idee heb ik inmiddels bijgesteld naar iets wat meer bij een eenvoudige boerenhoeve past. Soms vraag ik me af of we ooit zelf de tijd zullen hebben om er in te zwemmen, het is voornamelijk voor de gasten, maar hoe heerlijk zou het zijn; even pauze en dan in je eigen zwembad kunnen plonsen?

Kijk, zo kom ik de dagen wel door. Ik laat uiteraard de financiële  en fiscale (=saaie) zaken aan Theo over. Het is een raar gevoel, we hebben alles op losse schroeven gezet, dat is wel spannend. Het voelt alsof we al half in Frankrijk wonen, maar er kan best nog van alles misgaan of tussen komen. En toch: no guts no glory, en we hebben er eigenlijk alle vertrouwen in.

Nieuwsgierig waar we naar toe gaan? Zie PechBlanc.com. Overigens is B&B Klein Zuylenburg nog gewoon te boeken, per maand vooruit.

TO BE CONTINUED

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Franse B&B gezocht (deel 2)

Franse B&B gezocht (deel 2)

Ik heb een hoop updates te delen, want er gebeurt hier van alles, maar laat ik het vandaag houden bij onze zoektocht naar een Franse B&B. Ons “Ik Vertrek” verhaal. Onze toekomstplannen. Spannend genoeg lijkt me. Het eerste verslag was ergens in september en toen begonnen we net met onze cursus Frans.

Inmiddels zijn we al wat stappen verder, en begint er zelfs lichte paniek toe te slaan. We zijn namelijk in Frankrijk geweest met Pasen, hebben er rondgereden en drie B&B’s van Nederlanders bezocht. Nummer drie, de laatste van het tripje, daar liggen we nu wakker van. Dat was niet de bedoeling! Het was een oriënterend tripje, we zouden alleen het landschap en de omgeving op ons in laten werken. We zouden pas over een jaar of drie echt gaan zoeken. We wilden nu vooral graag informatie van Nederlanders die dezelfde stap ooit gedaan hadden, maar dat we een beetje verliefd zouden worden lag nog helemaal niet in de planning. Natuurlijk staat -ie ook nog te koop. Dat was misschien op voorhand niet zo slim. We hadden ook alleen B&B’s kunnen bezoeken waarvan de eigenaren niet het plan hadden om te stoppen. Dan hadden we dezelfde informatie gekregen en waren we hooguit een beetje jaloers geworden. Maar nu lag daar ineens een levensgrote kans.

Kwam het omdat de zon die dag ineens was doorgebroken en de temperatuur met tien graden omhoog schoot? Was het die rivier die ons een ‘thuis’ gevoel gaf? Of was het puur de plek, op die heuvel, in dat gehucht? Zodra we er het erf betraden daalde er een soort helende rust op ons neer en we waren er de volgende dag niet weg te slaan. Pas onderweg naar het vliegveld beseften we dat we veel te lang waren blijven hangen. We scheurden als een debiel over de Franse plattelandsweggetjes om op tijd het vliegtuig terug te halen. Theo beduusd omdat zoiets hem nooit overkomt: te laat vertrekken voor een vlucht. En ik in de war maar vooral geconcentreerd voor me kijkend om naar niet te gaan spugen. Terwijl we juist de snelweg hadden vermeden om ook de Dordogne nog even rustig op ons te laten inwerken.

Ons nieuwe droomhuisje lig dus niet in de Auvergne, waar je zo mooi kunt paragliden en skiën, maar in een raar natuurgebied aan de Lot rivier. Waar vroeger wijn werd verbouwd maar waar nu alleen nog eiken willen groeien. Waar de bergen niet zo hoog zijn als we wensten, maar waar we wel de mooiste sterrenhemel ever zagen. Waar je alleen vogeltjes hoort fluiten en waar je heel ver kunt kijken over land dat er allemaal bij hoort. Waar je lekker kunt eten in het “mooiste dorp van Frankrijk”. En waar de huidige sympathieke eigenaren onze nieuwe buren zullen worden. Als… als…

Nu zitten we met de gebakken peren. Wat we destijds voor Klein Zuylenburg voelden, dat hebben we nu weer. We kunnen het niet uit ons hoofd zetten. Het is namelijk een B&B die gewoon af is, en klopt, en leuk en prachtig is gerenoveerd maar nog nét niet helemaal af zoals wij het zouden willen. Daar slaat de fantasie van op hol. Als we dit doorzetten dan gaat het hele “Ik Vertrek” plan er toch iets anders uitzien dan aanvankelijk de bedoeling was.

Waarom wilden we dit ook alweer? Worden we daar dan gelukkiger dan hier? Welnee. Is het gras daar groener? Zeker niet, niks sappiger dan een Hollands grasveldje. Zijn we zo gestresst in Nederland dat we daar rust hopen te vinden? Absoluut niet, hoewel we die totale stilte wel erg lekker vinden. Het is gewoon een nieuw avontuur, een andere fase, een enorme uitdaging, net zoals het grootbrengen van de kinderen dat is geweest. Een plan waar we nieuwe energie van krijgen omdat het veel spannender is dan te blijven zitten waar we zitten en te doen wat we al jaren doen. En we denken dat we er goed in zullen zijn.
Wordt vervolgd.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

B&B gezocht, in Frankrijk

B&B gezocht, in Frankrijk

Twee jaar geleden schreef ik een blog over onze “Ik Vertrek” fantasieën, elke keer als we op vakantie waren. Ik ken maar weinig mensen die dat soort dagdromen niet hebben. Het programma scoort niet voor niets zo lekker. In Canada hebben we rondgereden met het idee om daar te gaan wonen. In Spanje een plek onder de zon leek ons fantastisch. In Frankrijk, Zuid-Afrika, overal waar we kwamen zagen we een gouden toekomst. Alleen, pubers gaan in dat soort fantasieën niet mee. Zij willen geen verandering tenzij het een luxe penthouse in Manhattan betreft (voor Teun), een koloniale villa in het Caribisch gebied (voor Kees) of een huis met een enorme ondergrondse garage voor wat Aston Martins en Lamborghini’s (voor Gijs). Niet te verenigen dus.

Maar we zitten weer middenin de plannen! Zo hevig dat ik nu dagelijks op allerlei websites speur naar het ideale pand in Frankrijk, dat ik zelfs contact leg met de eigenaren, om me vervolgens terug te trekken omdat we nog helemaal niet weg kunnen. Nu niet, maar als de jongens het huis uit zijn… dan wel! En als alles goed blijft gaan is dat al over 4 of 5 jaar.

Het begon al een tijdje geleden met mijn onrust. Ik heb al tien jaar deze B&B kamer, het loopt boven verwachting goed, ik vind het nog steeds hartstikke leuk, maar ik zou heel graag meer kamers willen. In Klein Zuylenburg is er, zonder drastische verbouwingen, geen plek. Daar buiten natuurlijk wel. Maar voordat je wat substantieels kunt overhouden in deze business moet je minstens acht kamers hebben, geen of weinig personeel en een toplocatie. Een toplocatie in en om Utrecht met ruimte voor acht kamers en badkamers kost meer dan een miljoen euro. En stel dat ik dat dan zou hebben, dan zou ik 360 dagen per jaar en 7 dagen per week moeten werken en eigenlijk nooit meer thuis zijn. Is het me dat waard?

Toen ontdekte ik op Funda het tabje “buitenland” en ontdekte tot mijn ontsteltenis dat je in Frankrijk hele kastelen kunt kopen met een enorme zwik grond voor de helft van wat je hier zou betalen. Dat heb ik natuurlijk uitgebreid aan Theo laten zien, die daar luchtig en gelaten op reageerde en uiteindelijk mijn enthousiasme de kop indrukte met de zin „Maar Lies, ik heb hier een bedrijf, we kunnen hier helemaal niet weg’. Ik liet het maar weer los.

Totdat hij ineens terloops vertelde dat hij het misschien ook wel zag zitten, zo’n B&B in het buitenland, als de jongens vertrokken zijn. Zaak verkopen, huis verkopen. Samen klooien in een mooi optrekje tussen de lavendelvelden, lekker eten maken, met de honden einden kunnen lopen door de natuur. Niet meer elke dag in een pak naar kantoor. Ik heb er een iets minder romantisch beeld van. Ik denk vooral aan veel gasten, veel was te doen, veel klussen op te knappen, maar vooruit, als we het samen doen wordt het wel een aantrekkelijk verhaal en misschien hebben we tussen de bedrijven door best tijd voor een wijntje in de zon met uitzicht op bergen, beekjes en akkers.

Afijn, of nee…enfin, bij mij is het hek sindsdien weer van de dam, en bij Theo eigenlijk ook en we hebben allebei precies hetzelfde voor ogen. Hetzelfde landschap (een lappendeken van lavendel, zonnebloemen en graan, met bergen daarachter, liefst ook water), hetzelfde huis (oude stenen, van binnen gerenoveerd en een paar cipressen ernaast), in een streek met echte zomers en echte winters. Niet in een dal, maar ergens halverwege een heuvel, waar je met name ’s avonds lang zon hebt. Je moet in een dag naar Nederland kunnen rijden en we willen afgelegen wonen, op een plek waar het stil is. Maar liefst wel met een stad binnen een uur rijden en een dorp met een bakker dichterbij. Veel grond om ons huis, maar niet zoveel dat een week bezig zijn met gras maaien. Het liefst een bestaande B&B, want een ruïne verbouwen, dat kunnen wij niet. Bovendien zijn we natuurlijk allang geen pioniers meer op dit gebied en moeten er genoeg te vinden zijn waarvan de eigenaren inmiddels met pensioen willen. Het ideale plaatje is eigenlijk een mooie B&B op de perfecte plek, maar die niet zo goed loopt. Omdat de eigenaren die ambitie niet meer hebben en maar twee maanden per jaar open zijn. Zo iets. En dat wij daar dan een bloeiend bedrijfje van maken.

Nou, dat dus. En ze bestaan hoor! Ik ben er al een paar tegen gekomen, als je dat tenminste vanaf het internet kunt beoordelen. Dus afgelopen vakantie waren wij in de Alpes de Haute Provence, een prachtig gebied in Frankrijk tegen de grens met Italië, en daar zagen wij onszelf wel zitten. We hebben tevens het departement Drôme doorkruist, ook prachtig. En toen wij na drie weken zon weer in grijs en nat Nederland kwamen wist ik het helemaal zeker: weg uit dit grauwe land.

Vooralsnog blijft het bij zoeken, lezen, verwachtingen bijstellen, rekenen en dromen. De kastelen met lappen grond van vier ton zijn meestal in verregaande staat van verval of op een plek waar een mens niet dood gevonden wil worden, daar kom je dan toch weer achter. Maar komende week zetten we de eerste stap in dit plan: dan begint onze cursus conversatie Frans. Want het gaat ons niet gebeuren dat de camera’s van “Ik Vetrek” in onze nek hangen en dat wij bij de burgemeester van Village de la Trottoir met de mond vol tanden staan. We hebben nog vijf jaar de tijd om dat naar een excellent niveau te tillen. Wij houden u op de hoogte! A bientôt!

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Zullen we emigreren?

Zullen we emigreren?

Er zijn van die momenten in het leven dat de sleur zodanig is toegeslagen dat ik er radicaal uit wil breken. Vorige maand had ik het weer toen ik in een glossy magazine een prachtig landhuis te koop zag staan in Frankrijk, met notabene een gastenverblijf erbij met zes kamers, groot stuk land, boomgaard, de hele mikmak. Helemaal af, aan een riviertje, zwembad erbij. Voor een prijs waar je hier net een huis met garage voor kunt kopen. Dan kijk ik door het raam naar de grijze lucht met motregen en dan vraag ik me hardop af wat we hier in godsnaam nog doen?! Laten we gaan! Mijn man gaat daar heel lang in mee. We lezen het eens goed door, zoeken informatie op internet, slaan al aan het rekenen. Totdat ik merk dat hij helemaal niet weg wil. Dat hij mij alleen maar even in die waan laat. Heel verstandig van hem, want zo gaat het al jaren en het gaat steeds vanzelf weer over.

Op vakantie gebeurt het ook altijd. Deze zomer nog in Spanje stonden we likkebaardend voor de vitrine van de plaatselijke makelaar. We hadden van huis geruild, dus we leefden daar al echt, vonden we. Deden de boodschappen in de buurt, kookten zelf, lieten de hond uit. Maar wel onder een stralende zon, met bergen en strand in de buurt en een zwembad in de tuin. De Engelse makelaar stapte direct op ons af, wilde meteen met ons gaan bezichtigen, er was keuze genoeg. De hele costa is daar zo volgebouwd met voornamelijk leegstaande huizen dat je er voor een prikkie kunt kopen. Wat het dan ook weer onaantrekkelijk maakt. Bebouwing om je heen zonder bewoners heeft iets heel naargeestigs. Zit je daar op je berg zonder buren, of met steeds wisselende huurders. Dat bedenk je dan in die vijf minuten voor die vitrine en dan is het weer klaar. We doen het niet. Maar even ervan dromen kan geen kwaad.

Vlak voordat we een huizenruil met Canada gingen doen waren we iets serieuzer. Stel je voor dat al die ruimte en natuur daar echt heel aantrekkelijk is. Stel dat Vancouver inderdaad een geweldige stad is. Stel dat de jongens het daar ook fantastisch vinden? We hadden er een super huis, met een te gekke tuin waar ze serieus op konden voetballen, waar ze zelfs omheen konden fietsen. Waar ze met een buks konden schieten zonder dat er een buurman kwam zeuren. We hadden er een giga keuken en een hottub en een enorme pick-up truck. En we konden inderdaad in een paar uur naar de Rocky Mountains, of naar het strand, of naar de grote stad. En de bergen waren hoog en de meren blauw en de beren echt. Maar wilden we er wonen? Nee. Eigenlijk wisten we dat al heel snel. Zo’n hoeveelheid ruimte kan ook verlammend werken. We hadden nog maar een fractie van het hele land gezien maar de afstanden waren al zo groot en de natuur zo prachtig, hoe zou je hier ooit kunnen kiezen waar je wilde settelen? En wat we direct misten: een dorpskern, een stadscentrum met kleine straatjes, winkels, kerken en voetgangers. Kortom: gezelligheid.

We waren de enigen die op een groot winkelterrein lopend van de ene zaak naar de ander gingen. Er waren niet eens stoepen, alleen parkeerplaatsen. In feite zag je niemand op straat. Het restaurant waar we gereserveerd hadden bleek op een soort industrieterrein te liggen, ook al geen hond te bekennen, het leven daar werd geleefd achter deuren van auto’s en gebouwen. Nee, het gras was daar heus niet zoveel groener.

Canada wordt het dus niet. Het wordt denk ik sowieso niks meer met onze emigratiedromen. We zijn te laat. De jongens willen niet echt, en gaan al bijna hun eigen weg. Splitst je gezin ineens in tweeën. Komen ze nooit meer ‘even’  langs. Ik moet er niet aan denken. Bovendien; ik was dit weekend in de Rijp, in Noord-Holland. De zon scheen, er was een midwinterfeest aan de gang, het was één grote Anton Pieck ervaring, iedereen was vrolijk en als je op de dijk stond keek je uit over kilometers weiland. Prachtig is ons land! Prachtig, ruim én gezellig. En wat zeur ik eigenlijk, vanuit ons raam thuis zie ik regelmatig een grijze lucht maar ook bomen en een rivier en dat gastenverblijf is er ook al. Zo gaat het moment weer voorbij, lekker terug in de sleur. Er is niks mis met onze sleur.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478