Dit hadden we eerder moeten doen

Dit hadden we eerder moeten doen

Op ‘derde kerstdag’ hadden we vrienden op bezoek die onze nieuwe hond kwamen bewonderen. We waren net uitgebuikt van het kerstdiner en we vertelden dat we de hele wisseltruc eetkamer-woonkamer weer achter de rug hadden. En dat husband toch behoorlijk pijn in zijn rug had van het versjouwen van die loodzware eettafel. Vriend geloofde niet dat dat zo’n zware klus was dus dat moest bewezen worden: ze togen naar de eetkamer en terwijl ik met zijn vrouw de ins en outs over de hond besprak hoorde ik een hoop geschuif aldaar. Aangezien mijn man wars is van geschuif en überhaupt van veranderingen in huis, ging ik maar even kijken wat er gebeurde.

Ze hadden de eettafel een kwart slag gedraaid. Dat had ik zelf ook al eens gedaan, gewoon, voor de lol, maar ik zag het nut er niet van in. Dat nut werd me nu luid en duidelijk uit de doeken gedaan: er was nu namelijk ruimte voor een kachel voor de schouw. Een houtkachel, die behalve veel gezelligheid ook een hoop warmte zou geven en een enorme besparing zou zijn op onze energie rekening. Kijk, daar had hij een punt. Onze energierekening is namelijk werkelijk astronomisch hoog. Dit huis is gebouwd in 1860, heeft plafonds op 3.40 hoogte, geen dubbele beglazing natuurlijk en een trappenhuis waar alle warmte zo via de slaapkamers weer het huis uit vliegt. Daarbij staat het vrij, een beetje zuidwester wordt hier zo door de kieren naar binnen geblazen.

Vriend en vrouw zweren bij hun twee houtkachels. Ze worden ’s morgens opgestookt, alle binnendeuren worden open gezet en zo verspreidt de warmte zich langzaam tot in alle vertrekken. Het levert ze een besparing op van ruim 3000 euro per jaar. Dat hij daarvoor jaarlijks ettelijke kubieke meters hout staat te kloven is al bij deze besparing doorberekend. De keurige houtblokjes in netten, zoals wij die elke herfst aangeleverd krijgen, moesten we maar laten voor wat ze waren. ‘Grote boomstronken kosten geen drol en van een beetje hakken in de buitenlucht is nog nooit iemand dood gegaan.’ Ik moet zeggen; hij heeft een fris gelaat en misschien ook een gespierde torso en welke kerel wil dat nou niet? Omwille van het welzijn van vrouw en kinderen elke dag een kuubje hout hakken, dat is toch de taak van de echte man? En ik zie daar zowaar nog een besparing in het verschiet: het abonnement van de sportschool.

Mijn droom was altijd om in die schouw een open haard te maken. We hebben wel eens op een saaie zondagmiddag de stalen plaat weg gehaald die in de schouw geschroefd zit. We kwamen toen tot de ontdekking dat de hele opening met bakstenen dicht gemetseld was maar dat het rookkanaal nog wel intact was. We lieten een haardenman komen, offertes werden gemaakt en daar schrokken we dan weer zo van dat we het hele plan weer lieten varen. We hadden immers al een haard in de woonkamer, dus wat zeurden we eigenlijk en hoe lang per dag zaten we nou helemaal in die eetkamer. Aan een kachel hadden we nooit gedacht. Terwijl we altijd genoten hadden van de houtkachels in diverse vakantiehuizen: wat een warmte en wat een gemak.

Tot nu dus. We zagen geen enkele belemmering meer om tot actie over te gaan. Dit zou een uitgave worden die zichzelf rap terug verdiende, dus het paste geheel in de bezuinigingsronde van de laatste maanden. Ik dook het internet op voor prijzen, maten, merken en kilowatts. Gaandeweg kon ik een heleboel opties wegstrepen: het moest een kachel worden met een ruit, tot 9 KW vermogen, een achteraansluiting en de hart hoogte op 55 cm. Ja ja, zo leert men nog eens wat. En zo togen wij op zaterdag naar Dalfsen, want daar stond er eentje, tweedehands, niet te duur dus, precies wat we zochten. Niks luxe showroom en gladde verkopers; gewoon een boerenschuur, een paar goedgemutste tukkers en vooral heel veel kachels. Een pin automaat hadden ze ook niet, dus zo zagen we zelfs nog wat van Dalfsen City. Het werd zowaar een uitstapje, met de hond voor het eerst mee op een lange rit, en wat plas pauzes op de Veluwe.

De buurman moest er aan te pas komen om het 125 kg wegende apparaat naar de eetkamer te tillen. We konden de kachel zo in de schouw schuiven, hart hoogte was precies goed, en zo zaten wij binnen een uur na thuiskomst met een wijntje voor ons kacheltje. Fikken als een tierelier doet ie en de eetkamer is nu de favoriete plek in huis. De kerstboom staat voor Jan Doedel te flonkeren in de woonkamer en de open haard daar wordt ongemoeid gelaten.

Wellicht zijn wij niet zo consequent als onze vriend en toch te lui om boomstronken klein te hakken, dan nog zouden we er van uit kunnen gaan dat we 2000 euro per jaar besparen. In de 8 jaar dat we hier wonen hadden we dus 16.000 euro minder aan Eneco hoeven betalen als we die kachel meteen gekocht hadden. Dat is dan weer een zure conclusie, maar hee, wat een top idee was dit, de winter kan me niet lang genoeg duren!

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Kerst Moet Thuis

Kerst Moet Thuis

Kerstmis vieren we thuis dit jaar. Hoe verleidelijk het ook is om weer weken op de huizenruil site te zoeken naar een ideale plek in de sneeuw, de kans is klein dat iemand van daar wil vertoeven in een druilerig Nederland en bovendien: de kinderen willen niet mee. Die hechten toch meer waarde aan de traditie dan ik dacht. Ze staan er op dat we het weekend na Sinterklaas een kerstboom gaan halen, liefst weer bij dezelfde kerstbomen boer. Dezelfde dozen worden van zolder gehaald, en we staan elk jaar voor hetzelfde probleem. We hoeven goddank niet elk jaar nieuwe ballen in de boom  – wat een onzinnige trend is dat! Maar hoe kan het toch dat we wel alle ballen terugvinden maar niet de haakjes? Geen idee waar we die toch laten, en om nou de hele kerstshow in het tuincentrum door te ploeteren voor een doosje haakjes gaat te ver, dus het is elke keer weer improviseren met dichtbinders van vuilniszakken.

Eerste kerstdiner met familie A, tweede kerstdag diner met familie B, en altijd hier. Dat is niet erg, dat is fijn, want we hebben echt een ideaal kersthuis. Zo eentje uit films. Met een haard en een boom die tot het plafond komt en dan zijn de muren ook nog rood geverfd. Het enige puntje waar ik elk jaar weer voor moet strijden is dat ik het diner in de woonkamer wil, en niet in de eetkamer. In de woonkamer staat immers de boom, en daar brandt de haard. Daar is ook meer ruimte. En aangezien we de hele avond aan tafel zitten met minstens tien man, wil ik de hele boel omgooien. De loodzware eettafel moet dan op z’n kant door de deur. Verschuiven met een paar kussens eronder gaat nog, maar een tafel van 2,50 op z’n kant gooien is best tricky. Of je gaat met z’n allen door de rug, of de tafel klettert met zo’n klap op de grond dat je je afvraagt of het huis dit wel overleeft.  Het is verder een klusje van niks, in een half uurtje is het gepiept, maar ik moet steeds weer uitleggen waarom het nodig is. En dat het leuker is.

Derde kerstdag zijn we zo tonnetje rond gegeten dat we geen pap meer kunnen zeggen en alleen nog met een joggingbroek op de bank willen hangen. Blij dat het klaar is, maar toch was het weer leuk.

Een aantal jaren geleden belandden we op tweede kerstdag op een tropisch eiland. Dat was de meest vreemde kerstbeleving ooit. Op het strand lagen de restanten van wat kennelijk een wild feest was geweest en de kerstboom, in alle kleuren van de regenboog, stond misplaatst te schitteren bij dertig graden Celsius. Nee, zon en kerst gaan niet samen. Op kerstdag moet het sneeuwen, of op z’n minst grijs zijn. Zon en warmte zijn grote spelbrekers, die twee dagen in het jaar.

Vorig jaar gingen we op wintersport. Ik dacht, als ik een leuk huis vind, in de sneeuw, zoals in Wham’s ‘Last Christmas’, dan hebben we toch de ideale kerstsfeer. Hoeven we niet in een week heen en weer te scheuren zoals in de voorjaarsvakantie, maar hebben we nog een paar vrije dagen eromheen. Bovendien is het waarschijnlijk minder druk op de pistes. Met een ander gezin hebben we dagen en dagen over het internet gesurft. Dat viel niet mee. Echt mooie sfeervolle huizen waren onbetaalbaar. En betaalbare huizen zagen er van buiten wel leuk uit maar waren van binnen zo steriel en modern dat ik er geen warme gevoelens bij kreeg. Totdat ik het na driehonderd huizen wilde opgeven en toch nog een sfeervolle hut in de schoot geworpen kreeg. Een oude boerderij, alles van hout, met open haarden, een grote eettafel en zelfs een biljarttafel. Zo had ik het me voorgesteld, en als het aan mij lag, gingen we er dit jaar weer heen. Maar: de kinderen willen niet. Althans, niet met kerstmis. Kerstmis moet thuis. Want in de Alpen hadden we geen boom. Geen kerstversiering en nee, ook geen cadeautjes. Cadeautjes moet namelijk onder de boom, dat is dan weer mijn mening, en geen boom: geen cadeaus.  Maar ook als ik voorstel om de kerstboom op de dakkoffer te binden en alles mee te slepen, ze willen ’t niet. Kerst moet thuis, bij ons eigen vuur, met onze eigen beesten erbij en met onze familie. En gelijk hebben ze ook eigenlijk. Ik tik dit op mijn bank, met een vuurtje rechts en de Carpenters op links, buiten is het vandaag nauwelijks licht geweest en het is hier heerlijk.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478