Naar de sportschool

Naar de sportschool

Het is nog niet eens januari maar ik ben alvast begonnen aan mijn goede voornemens. Een maand geleden al. Niet geheel vrijwillig, ik werd meegesleept door Theo, die zich zorgen maakte over zijn hoge bloeddruk en algehele fysieke gesteldheid. Hij had als makelaar een nieuwe fitnessschool helpen vestigen op een bedrijfsterrein in de buurt en daar wilde hij wel een proefles doen: Undisputed heet het.

Ik ging mee in zijn kielzog, met een flinke dosis scepsis, want ik ken dat, sportscholen: na twee maanden ga je het haten wegens gebrek aan onmiddellijk resultaat, en kom je er nooit meer. We werden hartelijk verwelkomd door een stel frisse jonge jongens in een ongelofelijk rauw krachthonk, waar niks anders te beleven valt dan gewichten verplaatsen. Op driehonderd verschillende manieren voor driehonderd verschillende spiergroepen. Toestellen die zich “The Barbarian Line” noemen.

Een half uurtje duurde de training. Prima te overzien. Beginnen met drie keer vijftien squats en drie keer een half minuutje planken. Ik vind squats horror, maar goed, wat moet dat moet. De mij toegewezen frisse jongen bleef naast me staan, telde geduldig mee, gaf uitgebreid en veelvuldig aanwijzingen en had het onmiddellijk door als ik probeerde te smokkelen. Toen ik na tien squats opgaf, liet hij me een paar seconden puffen maar die laatste vijf, daar kwam ik dus niet onderuit. Maar vervolgens zei hij: “dat doe je heel netjes Liesbet, dat valt helemaal niet tegen”. Ach, wat hou ik toch van complimentjes. Bij het opdrukken zou ik eens laten zien dat ik dat ook prima kon. En zo snel mogelijk 20 calorieën eraf roeien, daar ging ik helemaal tot het gaatje want ik wilde graag dat hij zei dat het ‘amazing’ was wat ik daar presteerde. En hij zei het! “Zeker voor een eerste keer!” En toen was het half uurtje alweer om en gingen we geradbraakt weer huiswaarts.

Wat of ik ervan vond, vroeg Theo. Sja, het is wel erg jong en popi allemaal, de high fives vliegen je om de oren, het vocabulaire reikt niet verder dan “Top!” en “Nice!”, maar het kost weinig tijd, ze zijn ontzettend aardig en is het veel effectiever dan in je eentje maar wat aanrommelen. Dat bleek de dag later: zware spierpijn door ons hele lijf. Niet prettig maar wel een constante herinnering aan het feit dat je weer wat doet met die luie spieren. En dat alleen al is een hele opkikker.

Maar hoe treurig is het dat je iemand nodig hebt die naast je staat, om te doen wat goed voor je is? Dat je die discipline zelf in het geheel niet kunt opbrengen? Niet om erheen te gaan en al helemaal niet om in een half uur al je krachten aan te wenden. Dat is treurig, maar op je achtenveertigste moet je je toch maar eens neerleggen bij dit feit en jezelf niet meer voor de gek houden. Waar ik wel heel goed in ben, echt super goed, is in afspraken nakomen, opt tijd komen en plannen. En dat komt hier heel goed van pas. Ik weet nu al dat ik niet ga afbellen tenzij ik op sterven lig. Dat ik altijd het volle half uur zal benutten want ik ben steevast overal 5 minuten te vroeg en die stiptheid, die hebben ze daar ook, anders loopt natuurlijk de hele dag in de soep voor iedereen die daar traint. En dat ik altijd wel twee uurtjes in de week kan vrijmaken. Daarbij ben ik behoorlijk behaagziek, dus ik zal altijd mijn uiterste best doen om te zorgen dat mijn trainer niet teleurgesteld in me is.

Dus ik blijf. Ik hou nu al van ze. Ik bedank mijn trainer als hij me heeft afgemat en hij krijgt er een geroutineerde high five bij. “Top!!!” Ik ga straks moeiteloos in Frankrijk zes bedden per dag verschonen en ik ren hier met twee tredes tegelijk en een volle wasmand de trappen op. Zonder verzuurde benen! Dat is toch “undisputed” nu al het beste voornemen van 2017!

Follow my blog with Bloglovin

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478

Marathon

Marathon

Toen wij hier kwamen wonen viel het ons op dat er zo ontzettend veel werd hardgelopen in onze omgeving. Zaten wij met volgepropte monden aan een uitgebreid ontbijt op zaterdagochtend, en dan kwam er weer zo’n heel groepje sportievelingen langs die voor onze neus uitgebreid gingen rekken en strekken op de brug. Alsof ze ons wilden duidelijk maken dat we heel verkeerd bezig waren.

Niet lang daarna kregen we af en toe de hond van mijn vader te logeren, we verkenden de omgeving eens wat beter en toen moesten we concluderen dat het inderdaad een ideaal rondje is voor hardlopers. Nauwelijks verkeer, geasfalteerde paden en precies vijf kilometer lang. Al jaren was ik op zoek naar een sportieve uitdaging. Klasjes in sportscholen hield ik altijd maar beperkte tijd vol. Zelf aan de apparaten hangen vond ik saaier dan saai, zwemmen heerlijk maar zo’n nat gedoe, en ik wilde graag overdag iets doen zonder vaste tijden en niet pas in de avond.

Hardlopers trekken hun schoenen aan en gaan. Nu ik middenin het ideale hardloopgebied was gaan wonen had ik dus geen enkel excuus meer om het niet te proberen. Mijn eerste ervaring was tot het viaduct en terug, een minuut rennen, een minuut lopen op en af. Kapot was ik. Gierende hardkleppen. Dit zou nooit wat gaan worden zonder hulp. En toen ontdekte ik de app: From Couch to 5K. Speciaal ontwikkeld voor de luiaards onder ons. Ik kon me er niks bij voorstellen, dat ik ooit het hele rondje zonder tussenpauze zou uitrennen, maar ik wilde het wel aangaan, die strijd. Dat was eigenlijk de leukste fase in mijn hardloopbestaan, want ik kwam steeds wat verder en ik was reuze trots en heel gemotiveerd. Toen ik het rondje inderdaad helemaal kon uitlopen was de uitdaging eigenlijk weg. Tien kilometer vond ik echt ondoenlijk en bovendien: het hardlopen zelf vind ik nog altijd een kwelling, het fijnste moment is pas daarna, als ik klaar ben en tevreden mag zijn dat ik het weer gepresteerd heb. Maar dat moment moet niet al te ver liggen.

Ik krijg wel eens gasten die hun hardloopspullen mee hebben. Dan komen ze na een dag werken binnen, kleden zich om en gaan nog ‘fijn’ even een uurtje rennen. Of ze zijn ’s morgens voor het ontbijt al een uur op pad geweest. Respect hoor. Van één gast viel ik echt van m’n stoel van verbazing. Het was een last minute boeking uit Australië. Dat was op zich al bijzonder. Toen de mensen arriveerden bleken ze ver op leeftijd te zijn, zeventig minstens. Mevrouw was vrij vermoeid en toen ik vroeg waarom ze toch zo op de bonnefooi aan kwamen waaien zei ze “That’s my husband, he never wants to book in advance, I’m afraid it’s too late to change him.” Ze moest echt even uitrusten, maar ik was nog zo benieuwd wat ze kwamen doen. “Oh, well, my husband will run the marathon of Rotterdam tomorrow.” Deze tanige, doch energieke bejaarde reisde de hele wereld rond om marathons te rennen. Hij had ze bijna allemaal al volbracht. En zij reisde maar achter hem aan, zonder hotelreserveringen, uitgeput.

Daar zou ik dus ook doodmoe van worden. Ik begrijp het niet. Dat je een marathon wil rennen en daarvoor gaat trainen, dat snap ik nog wel. Maar toch niet als je de 40 al gepasseerd bent? Daar is het menselijk lichaam toch gewoon niet voor gebouwd? En dat je hem dan uitgelopen hebt, ruim 42 kilometer lang, en dat je dan NOG een keer wil! Nee, ik ren wel mijn 5 kilometer rondje, maar nu even niet, want ik wandel er nu met onze nieuwe hond. Pas als die een jaar is of zo, dan gaan we samen rennen. Misschien. Als de hond het heel graag wil.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478