Select Page
De Vecht

De Vecht

Locatie, locatie, locatie, daar gaat het vooral om als je een B&B begint. Maar dat was voor ons niet de eerste reden om hier te gaan wonen. We wilden vooral dicht bij Utrecht blijven en toch de stad uit. Dat we hier op een B&B toplocatie zitten, bleek pas later.

Oud-Zuilen alleen al is een bezoek waard: het Slot Zuylen, de landerijen eromheen, de mooie huizen, het bruggetje over de Vecht. Er is geen winkel, geen markt, geen vertier, maar het is puur en Oud Hollandsch zoals je dat nog op koektrommels getekend ziet. Op mooie dagen komen er veel toeristen langs gefietst. De laatste jaren parkeert hier zelfs weleens een heuse touringcar voor een dagtripje.

Dat ons huis ook nog pal aan de Vecht ligt geeft veel meerwaarde. Vanaf bijna alle kamers kijken we uit over het water. In het vaarseizoen gaat de brug naast ons huis elk kwartier open voor de grotere boten. Sloepen, die je hier vooral ziet, kunnen gewoon onder de brug door varen. Als wij met ons bootje stroomafwaarts varen, dan kunnen we uren genieten in de Vechtstreek. Er zijn in de Gouden Eeuw van Maarssen tot Vreeland enorme huizen gebouwd door rijke Amsterdammers, compleet met theehuizen langs de oever voor het betere flaneerwerk. Voor serieuze watersport kunnen we een doorsteek maken naar de Loosdrechtse Plassen via de Mijndense Sluis. En als we meer dagen de tijd hebben kunnen we helemaal naar Amsterdam via de Vinkeveense Plassen.

Gaan wij stroomopwaarts dan komen we al gauw bij de Weerdsluis en kunnen we een mooie ronde varen door de oude binnenstad van Utrecht: via de Oudegracht, langs de terrassen aan de werfkelders en over de singel weer terug. Het zijn twee totaal verschillende tochten waarbij we de keuze meestal laten afhangen van het weer: is het echt warm en zonnig dan gaan we de Vecht op. Bij iets minder weer doen we de stad. Daar is meer gelegenheid om te schuilen en er is meer beschutting tegen de wind. Maar we zijn ook weleens met de boot de stad in gegaan voor boodschappen, en natuurlijk voor de Grand Départ van de Tour de France vorig jaar.

Nu is het vaarseizoen bijna voorbij en dan is de rust wedergekeerd langs de Vecht. Toeristen komen nu niet veel meer, maar wel zakelijke gasten. Juist omdat het hier zoveel rustiger is dan in de stad en je hier nog redelijk en gratis je auto kwijt kunt. Kortom: Oud-Zuilen aan de Vecht is een toplocatie.
Meer info over de Vechtstreek: Zicht op de Vechtstreek

Follow

Bruiloft en aanverwante zaken

Toen wij gingen trouwen, zo’n honderd jaar geleden, hadden we alles keurig volgens het boekje geregeld. Er was het ja-woord in het stadhuis van Utrecht, een foto-uurtje, een moment met thee en taart voor de naaste familie, een diner, een feest met alle vrienden erbij en een bruidssuite. Er gingen een paar zaken niet helemaal zoals bedacht en het is jammer dat je maar één keer trouwt, zoals ik van plan was, want sommige dingen zou ik nu beslist anders aanpakken.

We kwamen bijvoorbeeld zelf  laat aan op het feest omdat het diner uit was gelopen. De sfeer was al behoorlijk uitgelaten en wij konden er veel te kort van genieten. Een paar uur alweer na onze grootse entrée moest ik mijn kersverse man, die altijd ’t liefst als laatste de deur dicht trekt, bij zijn vrienden vandaan sleuren. De bruidsauto wachtte om ons naar het hotel te brengen. Wie heeft dat bedacht? Dat je op je eigen feest als eerste weg moet?? Achteraf zagen we in het gastenboek dat de rest nog zeker een uur door was gegaan. De hanenpoten werden steeds vager en gezien de rekening was iedereen rondom dronken het stadskasteel uit geschopt. Daar baalden we van, daar hadden we eigenlijk wel bij willen zijn.

Maar ik was broodnuchter aan het eind van het feest, en niet omdat ik zo snel weer weg moest. Ik was namelijk zwanger. Dat was niet helemaal volgens de planning. Het was de eerste keer dat ik probeerde zwanger te worden, en we bleken bovenmatig vruchtbaar. Zoiets kun je helaas niet oefenen qua timing. Fantastisch natuurlijk maar ik kreeg er voor op mijn lazer bij de winkel waar ik mijn bruidsjurk voor de tweede maal ging passen. De verkoopster kon haar irritatie niet verbergen toen ik het vertelde. Moesten ze de jurk helemaal ‘uitleggen’ omdat ik ‘stout was geweest’. De jurk was leuk, maar die bruidsmodezaak, die zou ik een tweede keer zeker niet binnen stappen.

Toen wij ’s nachts in vol ornaat in het hotel aankwamen, verwachtte ik een hartelijk ontvangst. Een felicitatie misschien. De vraag of we een mooie dag hadden gehad. Of een compliment over mijn jurk, al vond ze hem misschien lelijk. IETS! Maar nee, het meisje bij de receptie keek even op, gluurde toen op haar beeldscherm en gaf ons de sleutel. Op de kamer geen enkele aanwijzing dat wij zojuist getrouwd waren. Gewoon, een hotelkamer. Met een bubbelbad, dat wel, maar die maakte vooral een hoop lawaai zo midden in de nacht.

Dus, toen ik de B&B begon en er een bruidspaar boekte bedacht ik me dat ik dat eens even heel anders ging aanpakken. Romantiek, verwennerij, aandacht, gewoon een verlenging van de bruiloft waarin je centraal hebt gestaan. Inmiddels ben ik er achter gekomen dat er maar weinig echte bruidssuites in deze omgeving zijn. Dus ik heb een speciaal bruidsarrangement bedacht. Geen bubbelbad, geen hartvormig bed, maar wel een witte ‘hemel’ en een sprei met rozenblaadjes. De namen op de deur, kaarsen overal, een brandend lampje en de haard aan bij binnenkomst, een fles champagne in de koeler, een kaartje met een persoonlijke felicitatie en uitgebreid ontbijt op bed. De meeste bruidsparen komen via de Parel van Zuilen, even verderop aan de Vecht, en worden hier ’s nachts met een witte sloep van Boei26 voor het huis afgezet. Romantischer dan dat kan ik het niet bedenken. Een compliment over de jurk kan ik niet geven, meestal slaap ik als het bruidspaar met de sleutel binnen komt, maar ik zorg er altijd voor dat ik ze even heb gezien overdag, en anders mag ze hem alsnog showen, the day after.

Zo hoort het, vind ik. Geen mens mag na zo’n dag in de rommel van zijn eigen huis terecht komen en de volgende ochtend katerig wakker worden met alleen nog een halfje oud brood in de kast. Maar al helemaal niet in een saai hotel waar niemand de moeite neemt om er iets speciaals van te maken, als je zojuist de grootste stap van je leven hebt genomen.
Follow my blog with Bloglovin

Follow

Paniek op de sloep

Paniek op de sloep

Klein Zuylenburg ligt aan de rivier de Vecht. Mijn husband is opgegroeid met surfplanken en zeilboten. Ik niet. Ik vind varen wel leuk maar alleen met heel mooi zomerweer en als er land in zicht blijft binnen zwembare afstand. Voor mij hoefde het dus allemaal niet, maar husband moest en zou een boot. Hij kon toch niet een huis met een steiger kopen zonder daar een boot aan te leggen.

Ik zag het verschil tussen de ene en de andere boot werkelijk niet, maar ik begon er na een aantal weken studie gevoel voor te krijgen. Je hebt lompe sloepen en sloepen met een mooi ‘lijntje’. Houten, ijzeren en polyester sloepen. Hele comfortabele keurige sloepen met een stuurtje, een tafeltje en kussens all over the place en afgeragde feestsloepen met een houten bank en een helmstok. We zagen ze hier in alle soorten en maten voorbij komen. Het moest in elk geval een boot zijn die onder alle bruggen in de Vecht door kon, want elke keer filevaren leek ons niks. Met zijn contacten in Friesland bleek onze toekomstige sloep echter niet gewoon in Loosdrecht te koop te liggen, maar in Gaastmeer. Een schattige houten boot, een Zweedse Sneepa, met een dieselmotor uit 1960, een mooi ‘kontje’ en een kleine kajuit, dat leek ons handig voor als het ging regenen en voor een wc.

We konden hem voor een prikkie overnemen, hij moest alleen wel even verplaatst worden naar de provincie Utrecht. We maakten er een uitje van. Vier dagen trokken we ervoor uit, met het hele gezin, in een voorjaarsvakantie. Van dat hele gezin kon er maar eentje echt varen.

Nu kom je onderweg van Friesland naar de Vecht een enorm aantal sluizen, bruggen en andere  obstakels tegen waar ik nog nooit mee te maken had gehad. Ik kende de regels niet, ik wist niks van scheepsjargon, touwen en knopen, laat staan van wind en stromingen. Voor mijn husband was dit alles zo vanzelfsprekend dat hij niet de moeite nam het een en ander uit te leggen. Het kan ook zijn dat hij mij enorm overschatte, of dat hij mij op de proef stelde. Hoe dan ook, de eerste sluis die wij naderden, naderden wij niet alleen.

– Gaan we nu niet botsen? vroeg ik.

– Ja, gooi maar even de stootwillen uit.

Een echte kapitein laat die stootkussens echter niet zomaar hangen, maar die bergt ze steeds weer op en maakt ze steeds weer vast, met een fantastisch mooi knoopje. En dat moest ik nu doen maar ik had geen idee. Gewurm dus, met touwtjes, gehaast.

– Hoe moet dit? Had dat eerder gezegd. Hij hangt veel te laag. Hoe krijg ik dat ding omhoog? Kun je niet even helpen?

– Nee ik moet sturen, laat maar zitten zo en maak het voortouw vast, we moeten aanleggen in de sluis.

Voortouw, totaal in de knoop.

– Waar moet het aan vast? Die paal?! Daar kan ik helemaal niet bij! Gooien? Hoe dan? Plons, de hele kluwen het water in.

– Eerst uit de knoop halen, Liesbet (zo noemt ie me alleen als ie boos en/of teleurgesteld is) Zo lukt het natuurlijk niet, maar wel opschieten nu anders waaien we de verkeerde kant op!

Nog een keer gooien, weer mis, paniek.

– Leg me dan ook eens wat uit! Hoe moet dit dan? Jij zegt ook niks totdat het moet gebeuren! Ik heb dit nog nooit gedaan!

– Afhouden!!

En dan een Duitser treffen op het achterdek van een luxejacht die alles allang op orde heeft, hoofdschuddend toekijkt en uitlegt: “Ruhig bleiben, man muss nur ruhig bleiben”. Bij verdere sluizen zelfde paniek, en een horde ijsjes likkende toeschouwers. En altijd kinderen die in het heetst van de strijd ineens ruzie krijgen, voor je voeten gaan lopen, naar de w.c. moeten of bijna overboord vallen. Tevens heb ik zeker tien keer mijn tenen gestoten, mijn vingers tussen kant en wal gekregen en mijn kop geschampt in de kajuit. Ik zag er de lol niet van in, die eerste twee dagen. Maar de derde dag kwam de zon door, had ik inmiddels in de avond geoefend met touw gooien en knoopjes leggen en ging ik met iets meer vertrouwen de crisissituaties tegemoet, onderwijl ‘ruhig bleibend’ of in elk geval ‘ruhig’ lijkend. En wat had Nederland een prachtige havenstadjes! En dan die Weerribben! En de randmeren! En onze Vecht!

Bij de laatste brug in Maarssen, op de laatste dag, vlak voordat we thuis waren, bleek dat onze boot te hoog in het water lag. De ramen op de kajuit waren net te hoog om onder de brug door te varen.  Onze Sneepa moest helaas worden aangepast, we hebben de ramen er af laten zagen. Maar het moet gezegd, het is volgens ons nog steeds het meest charmante bootje in de Vechtstreek en we hebben er al acht jaar enorm veel plezier van. Zelfs ik! Ik heb inmiddels ook al twee zeilvakanties meegemaakt, maar daarover later meer.

 

Follow