Select Page

TomTom? Ik heb genoeg aan een zonnewijzer.

by | feb 9, 2017 | toestanden

Zijn jullie ook nog uit de tijd dat je het stratenboek een puike aanwinst vond? Ik in elk geval wel, ik voelde me oppermachtig met dat boek in mijn auto: ik zou altijd overal de weg kunnen vinden. Enig gebrek was alleen dat ik in Appelscha wel naar het Kerkplein kon komen, maar hoe ik van Utrecht naar Appelscha moest, dat was wat lastiger uit te dokteren. Daarom had ik een wegenkaart van Nederland apart erbij in mijn dashboard vakje. En op vakantie kocht ik uiteraard van elk landdeel een aparte kaart. Dozen vol heb ik er nog van. Daarnaast vertrouwde ik op mijn richtingsgevoel, waarvan mannen altijd zeggen dat vrouwen dat niet hebben. Nou, ik wel hoor.

Ik heb eens meegemaakt dat ik op een Franse snelweg reed en mijn vriendje zat ernaast met de kaart op schoot. Het was aan het begin onze tweede reisdag richting Spanje en we hadden overnacht ergens voorbij Limoges. Maar na een tijdje vroeg ik hem vertwijfeld of we wel op de goede weg zaten. De zon stond namelijk rechts van mij, en dat klopt niet als je in de ochtend naar het Zuiden rijdt. We reden dus weer terug naar Limoges, waar we de dag ervoor al voorbij waren gegaan. Ik was geïrriteerd en trots tegelijk: dat ik als een soort Indiaan aan de stand van de zon kon afleiden waar we heen gingen.

Ik kon dus totaal geen enthousiasme opbrengen voor de komst van de TomTom. De man natuurlijk wel, die vindt elke gadget de moeite waard dus werd -ie direct geïnstalleerd en geüpdate voor elke vakantie. En ik bleef eigenwijs kaarten meesjouwen, want ik vond dat je op zo’n schermpje niet kon zien waar je nou eigenlijk was en ik vertrouwde die pijl op die streep voor geen meter. Ik kreeg ook wel een beetje gelijk toen we ergens in Italiaans niemandsland rondreden en Tom de weg niet kende. De pijl dwaalde rond op een verder witte leegte. Heel lang. En toen we op een Duitse Autobahn voortdurend de waarschuwing kregen dat we een afslag moesten pakken werden we ook wat achterdochtig. Er lagen volgens het systeem zelfs “onderdelen op de weg”. Dat moest een ernstig ongeluk zijn, dus we deden uiteindelijk maar wat ons opgedragen werd. Vervolgens kwamen we in een plaatselijke braderie terecht waar we een uur hebben stilgestaan en later op de snelweg was helemaal niets aan de hand.

Ter voorbereiding op lange ritten kijk ik tegenwoordig op Google Maps en als het ingewikkeld wordt schrijf ik wat knooppunten op. Ik weiger om een GPS in mijn auto te hangen. Dus toen ik laatst met een vriendin ging skiën in Corvara in de Dolomieten had ik een briefje bij me. Van Innsbruck richting Italië via de A22, dan de eerste afslag na de grens richting San Lorenzo en daar de SS244 naar rechts. Hoe moeilijk kon dat nou helemaal zijn. Het mannetje van het autoverhuurbedrijf keek nog wat bedenkelijk toen ik de navigatie weigerde, maar ik had toch zeker ook mijn iPhone nog, met een extra databundel nog wel.

Waar ik alleen geen rekening mee had gehouden is dat het al donker was en dat die verdomde Italianen niet doen aan wegnummers. Nee, ze zetten bij de eerste afslag na de grens een bord neer met wel dertig plaatsnamen, die wij in ongeveer vijf seconden in ons op moesten slaan. En San Lorenzo stond daar niet tussen. Geen enkele plaatsnaam kwam me bekend voor, en toen ik dat paniekerig toegaf was ik de afslag al voorbij gereden. Geen nood. Er kwam vast gauw nog een mogelijkheid. ‘Zet de dataroaming maar aan, dan kunnen we dat even checken,’ zei ik nog monter. Maar wat mijn vriendin ook probeerde, van roamen was geen sprake. Er was wel bereik, batterij en dataroaming maar geen internetverbinding. En ondertussen werd het steeds donkerder en verlatener op die snelweg. Ik heb mezelf vervloekt dat ik geen kaart bij me had. Toen er eindelijk weer een bord kwam met alleen ‘Milano’ er op wist ik wel, we moesten hier zo gauw mogelijk van af. Goddank zat er nog een man in het tolhuisje die ons met handgebaren verzekerde dat Corvara te bereiken was door de Val Gardena en dan de pas over. ‘Si si, geen probleem, gewoon deze weg volgen’. We hebben nog zeker anderhalf uur bochten gedraaid toen er weer een klein afslagje kwam en ik doodgemoederd zei dat ik daar heus niet naar hoefde te kijken. We moesten toch gewoon rechtdoor? Maar wat zag mijn linkeroog daar in een flits? “Corvara”. De plaatsnaam die wij al bij de grens op de borden hadden gezocht.

Al met al was er dus eigenlijk niks aan de hand, maar dat je bijna drie uur lang rondrijdt in een onbekend berggebied zonder wegnummers, dat vond ik onverdraaglijk. Ik weet nu ook dat haarspeldbochten en gebrek aan daglicht funest zijn voor je richtingsgevoel. Hadden we nog mazzel dat het niet sneeuwde trouwens. Misschien volgende keer toch maar een TomTom?

Follow my blog with Bloglovin

Follow