Verliefd op een huis

by | mrt 6, 2014 | feiten

Ruim acht jaar wonen we hier al. Het is gewoon verschrikkelijk zoals de tijd vliegt. Zeker als er niks noemenswaardigs gebeurt waarmee je je leven in stukjes kunt opdelen. Er gebeurt van alles, uiteraard, maar grootse zaken als trouwerijen, kinderen krijgen, verhuizingen,  dat hebben we al een tijdje niet meer gehad en zo heb ik zomaar ineens al negentien jaar verkering en een oudste zoon van zestien. Het wordt tijd om weer eens te verkassen, zou ik in jongere jaren gedacht hebben, maar wie eenmaal in Klein Zuylenburg woont wil nooit meer weg. Toen ik hier de eerste stap over de drempel zette wist ik al dat ik hier wilde ‘sterven’. Dat ging als volgt.

Na drie helse verbouwingen in ons vorige huis hadden we besloten dat we daar voor immer zouden blijven wonen. Onze heimelijk wens om uit de stad te vertrekken drukten we de kop in, we stopten met rondkijken in dorpen en  Funda werd een verboden site. Maar toen mijn husband voor een heel andere kwestie op Funda zat zag hij Klein Zuylenburg voorbij komen.  Dat huis stond in ons geheugen gegrift als droomhuis. We waren er jaren daarvoor al eens voorbij gereden, gestopt, uitgestapt en hadden verzucht: dit is een perfect huis, maar dat zal wel nooit te koop komen. Het leek ons een huis dat van generatie op generatie in een familie bleef en waar geen buitenstaander ooit kans op zou maken. “Kom eens kijken Lies, ons droomhuis staat te koop”. Dat was het startsein voor wekenlang slapeloze nachten.

“Veel te duur, vast een dikke adder onder het gras, waarom zou iemand daar weg willen, we gaan er niet heen hoor!” Maar diezelfde avond stapten we in de auto om toch even te checken of het huis er nog net zo bij stond als in ons geheugen. Dat was zo. Het was zomervakantie, het dorp was rustig, de zon stond op de luiken, de veranda was rijk begroeid met druivenranken, de rivier kabbelde er langs, af en toe kwam er een bootje voorbij, mijn god, het was één grote idylle. “Hoe zou het van binnen  zijn? Het is waarschijnlijk een grote teleurstelling, met jaren zeventig meuk, kurk op de muren en al het mooie eruit gesloopt.” Dus we maakten een afspraak met de makelaar. Om het maar uit ons hoofd te kunnen zetten. Twee dagen niet slapen voor het moment daar was. En toen gebeurde het. We kwamen binnen en ik was op slag verliefd. Op een huis. Alles was mooier en groter en leuker dan ik me had voorgesteld. De basis was al prima, de keuken, de badkamer, de vloeren, de indeling, niks meer aan doen. Maar dan: de lichtinval, het uitzicht, de marmeren schouwen, de ornamenten, de kastenwanden, ik wilde er eigenlijk meteen niet meer weg.  “Ik wil het, ik wil het, ik wil het” schijn ik geroepen te hebben, in het bijzijn van de verkopende makelaar, niet heel handig, maar we waren toch al verloren.

We hebben ons bedronken. En een heleboel mensen gebeld. Of dit wel kon, of we de stap moesten wagen, of het niet veel te hoog gegrepen was. We wilden voor- en nadelen wikken en wegen maar we konden geen nadelen vinden. Behalve een financiële dan. Maar bij gebrek aan enig financieel overzicht van mijn kant en de Bourgondische instelling van mijn husband leek ook dat niet echt onoverkomelijk. En zo deden we een bod, en zo werd het geaccepteerd, en zo moesten we tot november wachten tot we er in mochten. Op de dag dat we de sleutel kregen zijn we erin getrokken met ons hele hebben en houden. Schilderen zouden we later wel doen, we konden geen dag langer wachten. Alle meubels die we hadden pasten er zo in. Er hoefde niks weg, er hoefde niks bij. Dit huis had gewoon sinds 1860 op ons staan wachten. Geen enkele moeite had ik met het afscheid van ons vorige huis, waar we getrouwd waren, waarin alle drie de kinderen geboren waren, waar we zoveel in geïnvesteerd hadden, waar we elk hoekje naar eigen wens hadden verbouwd. Vreemd maar waar.

En nu zijn we jaren verder. Soms droom ik dat we het huis verkocht hebben in een vlaag van verstandsverbijstering of omdat iemand tien miljoen bood, zoiets. En dat ik dan hier langs fiets en een ander gezin op de veranda zie zitten, helemaal gelukkig, en hoe ik dan heel hard moet huilen en de haren uit mijn hoofd wil trekken van spijt, zo’n verschrikkelijke spijt, ondanks al m’n miljoenen.

Dus de jaren mogen dan voorbij vliegen, of voortkabbelen zonder noemenswaardige ups en downs, er moeten wel heel gekke dingen gebeuren willen wij Klein Zuylenburg verlaten. Het was een ‘once in a lifetime opportunity’, en wat zijn we blij dat we hem gegrepen hebben.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478