Zullen we emigreren?

by | dec 17, 2014 | twijfels

Er zijn van die momenten in het leven dat de sleur zodanig is toegeslagen dat ik er radicaal uit wil breken. Vorige maand had ik het weer toen ik in een glossy magazine een prachtig landhuis te koop zag staan in Frankrijk, met notabene een gastenverblijf erbij met zes kamers, groot stuk land, boomgaard, de hele mikmak. Helemaal af, aan een riviertje, zwembad erbij. Voor een prijs waar je hier net een huis met garage voor kunt kopen. Dan kijk ik door het raam naar de grijze lucht met motregen en dan vraag ik me hardop af wat we hier in godsnaam nog doen?! Laten we gaan! Mijn man gaat daar heel lang in mee. We lezen het eens goed door, zoeken informatie op internet, slaan al aan het rekenen. Totdat ik merk dat hij helemaal niet weg wil. Dat hij mij alleen maar even in die waan laat. Heel verstandig van hem, want zo gaat het al jaren en het gaat steeds vanzelf weer over.

Op vakantie gebeurt het ook altijd. Deze zomer nog in Spanje stonden we likkebaardend voor de vitrine van de plaatselijke makelaar. We hadden van huis geruild, dus we leefden daar al echt, vonden we. Deden de boodschappen in de buurt, kookten zelf, lieten de hond uit. Maar wel onder een stralende zon, met bergen en strand in de buurt en een zwembad in de tuin. De Engelse makelaar stapte direct op ons af, wilde meteen met ons gaan bezichtigen, er was keuze genoeg. De hele costa is daar zo volgebouwd met voornamelijk leegstaande huizen dat je er voor een prikkie kunt kopen. Wat het dan ook weer onaantrekkelijk maakt. Bebouwing om je heen zonder bewoners heeft iets heel naargeestigs. Zit je daar op je berg zonder buren, of met steeds wisselende huurders. Dat bedenk je dan in die vijf minuten voor die vitrine en dan is het weer klaar. We doen het niet. Maar even ervan dromen kan geen kwaad.

Vlak voordat we een huizenruil met Canada gingen doen waren we iets serieuzer. Stel je voor dat al die ruimte en natuur daar echt heel aantrekkelijk is. Stel dat Vancouver inderdaad een geweldige stad is. Stel dat de jongens het daar ook fantastisch vinden? We hadden er een super huis, met een te gekke tuin waar ze serieus op konden voetballen, waar ze zelfs omheen konden fietsen. Waar ze met een buks konden schieten zonder dat er een buurman kwam zeuren. We hadden er een giga keuken en een hottub en een enorme pick-up truck. En we konden inderdaad in een paar uur naar de Rocky Mountains, of naar het strand, of naar de grote stad. En de bergen waren hoog en de meren blauw en de beren echt. Maar wilden we er wonen? Nee. Eigenlijk wisten we dat al heel snel. Zo’n hoeveelheid ruimte kan ook verlammend werken. We hadden nog maar een fractie van het hele land gezien maar de afstanden waren al zo groot en de natuur zo prachtig, hoe zou je hier ooit kunnen kiezen waar je wilde settelen? En wat we direct misten: een dorpskern, een stadscentrum met kleine straatjes, winkels, kerken en voetgangers. Kortom: gezelligheid.

We waren de enigen die op een groot winkelterrein lopend van de ene zaak naar de ander gingen. Er waren niet eens stoepen, alleen parkeerplaatsen. In feite zag je niemand op straat. Het restaurant waar we gereserveerd hadden bleek op een soort industrieterrein te liggen, ook al geen hond te bekennen, het leven daar werd geleefd achter deuren van auto’s en gebouwen. Nee, het gras was daar heus niet zoveel groener.

Canada wordt het dus niet. Het wordt denk ik sowieso niks meer met onze emigratiedromen. We zijn te laat. De jongens willen niet echt, en gaan al bijna hun eigen weg. Splitst je gezin ineens in tweeën. Komen ze nooit meer ‘even’  langs. Ik moet er niet aan denken. Bovendien; ik was dit weekend in de Rijp, in Noord-Holland. De zon scheen, er was een midwinterfeest aan de gang, het was één grote Anton Pieck ervaring, iedereen was vrolijk en als je op de dijk stond keek je uit over kilometers weiland. Prachtig is ons land! Prachtig, ruim én gezellig. En wat zeur ik eigenlijk, vanuit ons raam thuis zie ik regelmatig een grijze lucht maar ook bomen en een rivier en dat gastenverblijf is er ook al. Zo gaat het moment weer voorbij, lekker terug in de sleur. Er is niks mis met onze sleur.

Follow

B&B Klein Zuylenburg
Dorpsstraat 1
3611AD Oud-Zuilen

liesbet@kleinzuylenburg.nl
tel: +31 6 20 73 83 75 
KvK30218478