Select Page

Zwerfvuil

by | apr 1, 2014 | gedachten

Er was eens een dag in een ver verleden dat ik bij mijn Spaanse vriendje in de auto zat ergens op de rondweg van Madrid (dezelfde Spanjaard als die uit deze blog) en dat zijn autoradio het niet meer deed. Een autoradio was destijds niet vast ingebouwd en had ook nog geen frontje, maar was in de vorm van een ‘slee’. Je kon de hele radio erin en eruit schuiven en in je tas meenemen om autodiefstal te voorkomen.  Een vrij groot apparaat om in je tas mee te nemen, dus iedereen stopte hem onder zijn autostoel, wat inbrekers vrij snel doorhadden. Je autoruit werd dus sowieso ingeslagen. Ik weet eigenlijk niet of we anno 2014 nog autoradio’s in de vorm van een slee hebben, maar ik vond het toen al een slechte uitvinding.

In elk geval, mijn latin lover opende geïrriteerd zijn raampje en trok de slee los. Verbaasd vroeg ik wat hij van plan was. Nou, zei hij, het ding is kapot, dus ik gooi hem weg. Met ‘weg’ bedoelde hij dus uit het raam, zo de vangrail in. Ik kon hem nog net tegenhouden, met woorden zowaar. In mijn beste Spaans stak ik een monoloog af. Wat dat nou voor een mentaliteit was, spullen zomaar uit het raam smijten, of hij zich nooit had afgevraagd waar al die rotzooi rond Madrid toch vandaan kwam, en wie zou dat ooit op moeten gaan ruimen? Mijn woorden maakten indruk. Hij vond zelfs dat ik gelijk had, alleen, waar moest hij die radio dan laten?! Hij had werkelijk geen idee.

Ik ben dus al sinds mijn jonge jaren allergisch voor zwerfvuil.  Vooral in de natuur. Ik was een paar jaar terug uitgebreid op internet aan het zoeken naar een vakantie adres in Amerika. Het moest een paardrijvakantie worden met twee vriendinnen. Een ranch dus en het liefst in the middle of nowhere. Een ware cowboy belevenis, dat hadden we voor ogen. Uit de duizend ranches die ik voorbij had zien komen bleef er steeds eentje in de top drie staan. Het was een ranch met een Spaans karakter, het zag er fantastisch uit, en zo aan de grens met Mexico was het er in elk geval lekker warm. Maar toen las ik voor de zekerheid een aantal reviews op Tripadvisor en wat bleek: behalve dat er duidelijk een strijd gaande was tussen personeel en eigenaren (gezellig!), was het landschap om de ranch behoorlijk vervuild. Dat kwam omdat er vele Mexicanen in die streek illegaal de grens overstaken en dus overal lege flesjes en dergelijke achterlieten. Tragische toestanden dus en daar zou je dan als luxe vakantieganger met je paard tussen door moeten rijden. Een groter contrast kun je niet bedenken.  Het werd een andere bestemming, er zijn gelukkig genoeg plekken in dat grote land waar echt geen mens komt.

Maar hier in Nederland ontkom je bijna niet aan de troep. Op een gegeven moment heb bedacht: ik kan me er aan blijven ergeren, maar ik kan er ook wat aan gaan doen. Een druppel op een gloeiende plaat, maar het is tenminste wat. Dus sinds jaar en dag organiseer ik zo’n actie die meestal samenvalt met de landelijke opschoondag.  In een klein dorp als dit komen we bij een jaarlijkse schoonmaakactie van de omgeving terug met zes volle kilo’s met rotzooi. Zes! Ik vind dat vrij schokkend. Zo veel mensen die achteloos blikjes en flesje weggooien, overblijfselen van hele McDonalds diners uit het raam donderen en zelfs grof vuil in een greppel dumpen. We produceren al zoveel afval, maar als dat ook nog her en der verspreid over de aardbol dwarrelt dan komt het toch nooit meer goed?

Follow